Zaczęło się w Hamburgu

Ryga (blog przeniesiony)

2011-09-04T17:09:00.000+02:00

Blog, którego czytasz został przeniesiony na moją stronę domową:
http://podroze.konradstarzyk.pl/
Zapraszam do przeczytania relacji z Rygi, którą tam umieściłem.

Pobyt na wybrzeżu

2011-02-21T21:10:00.000+01:00

Tak jak pisałem ostatnio - w końcu dopłynęliśmy. Po dniu lenistwa wybraliśmy się do Panamy! Tak, jedna z najpiękniejszych plaż "Playa la Miel" znajduje się tuż za granicą Panamską. Najpierw musieliśmy się dostać do Capurganá, wioski znajdującej się 5 minut łodzią od Aguacate.

Od Capurganá

Stamtąd po kilku minutach drogi dotarliśmy na wzgórze, gdzie znajdowała się granica Kolumbii i Panamy:

Niestety nie mogłem zrobić zdjęcia samego posterunku granicznego, który mieścił się w namiocie;)

Po kilku minutach spaceru wzdłuż brzegu morza, zaraz obok uprawy bananów dotarliśmy do plaży.

Szczerze mówiąc była to jedna z najpiękniejszych plaż jakie widziałem. Mało ludzi, żadnych sprzedawców, piękny kolor wody i do tego czysto. Naprawdę warto było tu dotrzeć.

Zaraz po przybyciu usiedliśmy w prowizorycznym barze.

Zamówiłem piwo i coś do tego. Jedyne co było to Patacón, czyli rodzaj niesłodkiego banana, którego się smaży w sposób przypominający nasze placki ziemniaczane. Do tego np sos z pomidorów albo tuńczyka. Nie jestem fanem każdego kolumbijskiego dania, ale to akurat szczerze polecam, palce lizać:)

Poopalaliśmy się i wykąpaliśmy, wreszcie dawka prawdziwego słońca zimą:)
Po kilku godzinach powróciliśmy łodzią do Kolumbii. Pospacerowaliśmy po małym miasteczku, pierwszym (lub ostatnim w zależności od punktu widzenia) po kolumbijskiej stronie.

Wkrótce potem powróciliśmy do Aguacate. Oczywiście nie byłbym sobą, gdybym nie usiadł tam choć na chwilę do komputera. Ale jak wygląda dostęp do internetu na odludziu? Ano tak:

Proszę zwrócić uwagę na antenę satelitarną w krzakach;)
Kolejny, właściwie ostatni dzień minął nam na konnej wycieczce i leniwym odpoczynku, na ile czas na to pozwolił. Oboje stwierdziliśmy, że było to o jeden dzień za krótko... o ten dzień, kiedy musieliśmy zostać w Medellín.

Tak więc już w sobotę rano musieliśmy wracać do Turbo. I po raz kolejny niespodzianka. O ile tym razem udało nam się zająć dobre miejsca w łodzi (czyli tak bardzo z tyłu jak tylko się dało), to paliwo skończyło nam się zanim dopłynęliśmy do celu. Ja wszystko rozumiem, ale chyba człowiek, którego zawodem jest obsługa łodzi jest w stanie przewidzieć ile taka łódź spali paliwa? Naprawdę, to był jeden z momentów, w których łapałem się za głowę i zastanawiałem się jak to wszystko działa. Chyba w oparciu o wzajemną pomoc, bo za chwilę ktoś podał nam kanister z benzyną i dopłynęliśmy do stacji benzynowej.

To wydarzenie potwierdziło poprzednie obserwacje moich towarzyszy podróży, Alicji, Artura i Martyny. O ile oni jednak zapierali się że tu wszędzie panuje bajzel to ja po tym razie przyznaję, że bajzel istnieje ale głównie na wybrzeżu.

Drogę powrotną pokonaliśmy samolotem. Nie wyobrażam sobie powtórki z tego co było. I coraz bardziej rozumiem czemu Kolumbia ma tyle lotnisk. Ze względu na ukształtowanie terenu nawet stosunkowo niewielkie odległości warto pokonywać samolotem (i nie jest to aż tak bardzo drogie w porównaniu z autobusem).
Dojechaliśmy więc do Apartado. I to było najbardziej niesamowite lotnisko na jakim byłem, powiedziałbym wręcz, że iście filmowe!

Rozmiar sali odpraw daje pojęcie o nasilonym ruchu w tym regionie;)

Do tego mała restauracja, pare plastikowych krzesełek i już, całe lotnisko.
Nie oznacza to jednak wcale, że każdy wchodził jak chciał bez żadnej kontroli - co to to nie. Akurat pod tym względem lotniska kolumbijskie są bardzo pilnie strzeżone i nie inaczej było z tym.
Po godzinie oczekiwania przyleciał nasz "samolocik":

Nie lądują tam żadne odrzutowce, a ja tym bardziej byłem ciekaw lotu czymś co rozmiarami było niewiele większe od autobusu. Generalnie obserwacja "im mniejszy tym bardziej trzęsie" potwierdziła się i w tym przypadku. Ale zamiast 10 godzin, przylecieliśmy w 40 minut. Samo to może dać pojęcie o tym jak kręte są tutajsze drogi. Podobnie zamiast 9 godzin lecieliśmy 30 minut z Medellín do Bogoty. Ledwo co wystartowaliśmy i zaraz lądujemy.

Na tym skończyła się nasza podróż. Pod względem turystycznym oczywiście:)

Zapraszam do obejrzenia zdjęć z pobytu na wybrzeżu.

Aguacate

2011-02-20T00:33:00.003+01:00

Po kilku dniach w Bogocie wybraliśmy się w krótką podróż do Capurgany - małej wioski położonej zaraz przy granicy z Panamą:

Wyświetl większą mapę

Aby się tam jednak dostać z Bogoty musieliśmy przejechać kilkaset kilometrów. I od razu powiem, że była to prawdopodobnie najbardziej męcząca autobusowa podróż jaką pamiętam...
Zaczęliśmy w niedzielę od nocnego autobusu z Bogoty do Medellín. Kręta górska droga nocą, do tego zimny jak lodówka autobus (to akurat standard do którego zdążyłem się już przyzwyczaić). Wszystkiego razem mój żołądek nie wytrzymał, więc dojechałem zupełnie zielony. I zamiast zgodnie z planem od razu łapać autobus do Turbo musieliśmy zostać w Medellín na jedną noc. Kolejny dzień przyniósł kolejne problemy, bo okazało się, że akurat trwa remont drogi, po której jechaliśmy. Oznaczało to kolejne godziny oczekiwania w korku na górskiej drodze. Postój został naturalnie uprzyjemniany przez sprzedawców kawy, chipsów i chicharronów.

Od Capurganá

Późną nocą dojechaliśmy do Turbo. I tu zaczęliśmy naprawdę zauważać różnicę pomiędzy Bogotą i Medellín a wybrzeżem. Stolica Kolumbii nie jest może najbardziej uporządkowanym miastem na świecie, jednak bajzel na wybrzeżu przechodzi ludzkie pojęcie. Poza tym, że jest zauważalnie biedniej, to brakuje tej chęci pomocy, życzliwości, którą obserwowaliśmy w Medellín. Może to wysoka temperatura ich rozleniwia, ale faktem jest, że wszystkie sklepy prowadzone były przez paisas (mieszkańców Antioquii, której stolicą jest właśnie Medellín). Tymczasem pozostali mieszkańcy zajmowali się głównie jeżdżeniem w nocy na motorach po mieście bez wyraźnego celu.
Tak oto prezentował się port w Turbo:

Spędziliśmy tam tylko jedną noc i z samego rana złapaliśmy łódkę do Capurganá. O ile podróż autobusem bardzo nas wymęczyła, to łódka była najbardziej bolesnym dla naszych tyłków finałem.
Wsiedliśmy do łódki, bagaże wylądowały w czarnych torbach przed nami. Nikt się specjalnie nie przejmował przywiązywaniem ich. W związku z tym uznałem, że będziemy płynęli na tyle powoli, że widocznie nie jest to potrzebne. Filmik poniżej pokazuje jak bardzo się myliłem:

Bagaże podskakiwały na każdej fali, a my wraz z nimi, bo nie udało nam się zająć miejsca na tyle łodzi. Na początku było to całkiem wesołe i zabawne, po jakimś czasie każde uderzenie wyzwalało wiązankę przekleństw Niemców siedzących przed nami, którzy mieli jeszcze gorzej.
Na domiar złego po piętnastu minutach zepsuł się silnik i musieliśmy wracać. W skrócie, musieliśmy być w porcie o 7.00 rano żeby kupić bilety na 8.30. I wypłynąć o 11. Niech żyje efektywność.

W pewnym momencie jednak dojechaliśmy. A to co zobaczyliśmy było rekompensatą wszystkich trudów podróży. Naprawdę,w tym momencie zapomniałem o wszystkim co poszło nie tak.

Dopłynęliśmy do jeszcze mniejszej wioski - Aguacate (to znaczy Awokado). Nasze domki jak i cały, nazwijmy to "ośrodek" należał do pewnego Niemca, który otworzył tu interes (po przeniesieniu się z nieprzyjaznej prywatnym inicjatywom Wenezueli). Między innymi zbudował restaurację na skale, którą widać na zdjęciu powyżej. Naprawdę, miejsce było po prostu wspaniałe. A widok z naszego domku, iście pocztówkowy:

Sam domek prezentował się następująco:

Pierwszy dzień spędziliśmy na zasłużonym lenistwie, między innymi testując nasz hamak.

Bogotá

2011-02-15T22:35:00.003+01:00

Po całych czterech miesiącach pracy przyszła pora na urlop. Tym razem z przyczyn zupełnie innych niż krajoznawcze wylądowałem w Bogocie. Lot nudny jak nie wiem, najpierw 2 godziny do Paryża, a potem 11 do Bogoty. Ponieważ wyleciałem o 7 rano, to ciężko było jakoś więcej pospać. Ale z moich dotychczasowych lotniczo-kulinarnych obserwacji, to w Air France karmią najlepiej. Więc pod tym względem było nieźle.
Pobyt w Bogocie minął głównie na niespiesznych spacerach po mieście z Moniką, wyjściach do restauracji i do kina. Nie jest to więc temat na bloga;)
Jednak ciężko było nie zwrócić uwagi na to co najbardziej charakterystyczne w tej części świata: muzyka na każdym kroku, a do tego lekki bajzelek.

Tak się jakoś złożyło, że czwartek był dniem bez samochodu - oto jak wygląda dzień bez samochodu w Bogocie:

Od Bogotá

W Bogocie istnieje prawo zwane "Pico y Placa" - w pewne dni tygodnia, samochody o określonych końcówkach rejestracji nie mogą poruszać się po mieście. Tym razem aby ograniczyć zanieczyszczenia ktoś wpadł na pomysł, aby pewnego dnia zabronić ruchu wszystkim samochodom osobowym oprócz taksówek. A tych ostatnich jest w Bogocie całe mnóstwo:

To pierwszy raz kiedy uciekłem z Polski przed zimą. Dawka słońca i świeżych owoców naprawdę poprawiają humor;) No i nie ma to jak świeży ananas z obwoźnego sklepiku:

Spacerując po Bogocie natknęliśmy się też na ulicznych muzyków, którzy akurat grali kolumbijską Cumbię:

(Filmik)

Wśród znanych już kolumbijskich zjawisk, po raz kolejny rzuciły mi się w oczy telefony na łańcuchach i sprzedawane na każdym rogu minuty.

Telefon na łańcuchu;)

Nie mogło też zabraknąć przejażdżki autobusem. Jak widać na zdjęciu poniżej próba chociaż stanięcia wyprostowanym skazana jest na niepowodzenie;) (nie mówiąc o zajęciu miejsca).

Tym razem dzięki dobremu przewodnikowi spróbowałem też 3 bardzo kolumbijskich rzeczy.
Pierwsza to Picada. Czyli wielki talerz różnych rodzajów mięsa: wieprzowego, zdaje się, że schabu, kiełbas i kolumbijskiej kaszanki. Do tego ziemniaki, maniok i smażone banany. A to wszystko w miejscu może niezbyt przypominającym wykwintną restaurację, za to z ogromnymi kolejkami, po odstaniu w której prosi się np "Talerz za 50.000", który wygląda o tak:

Druga rzecz to kolumbijskie gry barowe. Jedna z nich to Tejo:

Mamy pokój długości około 10 metrów, a przy ścianach widoczne na zdjęciu pochyłe "tablice" wypełnione gliną. W centrum tablicy umieszczamy 4 duże kapiszony i naszym celem jest trafienie w nie dużym kamieniem z drugiego końca pokoju.

Druga gra to Rana - czyli żaba. Tutaj celem jest trafienie specjalnym krążkiem w malutki haczyk znajdujący się ponad trzema żabkami. Jak trafimy to wygrywamy grę. Jeżeli nie (co o wiele bardziej prawdopodobne) to zdobywamy tyle punktów ile mówi szufladka w której wylądował nasz krążek:

Ostatnia rzecz to kolumbijska impreza:

Od Bogotá

Impreza w klubie Andres D.C. - naprawdę fajne miejsce, chyba najbardziej znane w Bogocie. Całość podzielona na 4 poziomy: Piekło, Ziemia, Czyściec i Niebo, pomiędzy którymi możemy się przemieszczać.

Na koniec jeszcze kilka widoków z Bogoty:

Centrum Bogoty - Candelaria, uczennice wracające ze szkoły, jak widać w mundurkach

Po kilku dniach w Bogocie udaliśmy się w podróż, wcale niełatwą do Caprugana - ale o tym będzie w kolejnym poście.

Zdjęcia z Bogoty

Blog Roku 2010

2011-01-13T19:07:00.000+01:00

Mój blog chwilowo umarł, choć za 3 tygodnie znowu odżyje, tym razem z Kolumbii:)

Tymczasem jednak zgłosiłem go do konkursu na Blog Roku 2010. Nie mam aspiracji zajęcia któregokolwiek miejsca, ale jeżeli ktoś lubił tu od czasu do czasu zajrzeć, będę bardzo wdzięczny za każdy głos. O szczegółach głosowania tutaj.

Budapeszt

2010-12-19T22:31:00.003+01:00

Wracając do Polski postanowiliśmy jeszcze dwa dni spędzić w Budapeszcie. Byliśmy tam już z Mateuszem dwa lata temu i wtedy też Budapeszt zrobił na nas dobre wrażenie. Dopiero teraz jednak zauważyłem jak ładne jest to miasto.

Od Budapeszt

Jak dla mnie wygrywa z przereklamowaną Pragą pod każdym względem: milsi ludzie, więcej do oglądania, lepsze jedzenie i do tego wszystko tańsze. Udało nam się wynająć mieszkanie dla 4 osób w samym centrum miasta za ok. 50 Euro za dobę. Świetny standard i możliwość wynajęcia dosłownie na jedną noc. Bardzo wygodne, standard hotelu, a cena jak za hostel.
Wracając do Węgrów w przeciwieństwie do Czechów naprawdę nas lubią, to się naprawdę da odczuć. Zupełnie nie rozumieliśmy za to, czemu wydaje im się, że mówienie powoli i wyraźnie w jakikolwiek sposób przybliża nas do porozumienia. Nie jest żadną nowością, że Węgierski jest kompletnie powalonym językiem i znajomość jakiegokolwiek innego ani odrobinę nie pomaga w jego zrozumieniu.

Co więc takiego ma Budapeszt? Jak dla mnie klimat! Niektóre miasta lubi się po prostu za klimat i jak dla mnie to jest właśnie to. Za to właśnie polubiłem też São Paulo, samo w sobie przerośnięte i brzydkie. Fajny klimat gorącej metropolii nad wybrzeżem oceanu miało też dla mnie Recife.

Podobno wszystko porównujemy do tego co znamy (bo i do czego innego?). Mi Budapeszt najbardziej ze wszystkiego przypominał Buenos Aires. Nie potrafię tego wyjaśnić, miał coś podobnego, podobne budynki, podobne zakątki, mnóstwo miejsc do odkrywania. Do tego dobre, choć na pewno nie tak tanie jak Argentyńskie wino.

Choć byliśmy tam tylko dwie noce, to wybraliśmy się z Mateuszem na piwo do dwóch różnych barów. Oba w centrum miasta, a mimo to oba w jakiś sposób alternatywne. Jeden z nich znajdował się np. wewnątrz kamiennicy i główny bar znajdował się pod gołym niebem. Może po prostu tak fajnie trafiliśmy dwa razy pod rząd.

A samo miasto - przez dwie godziny po wyjściu z wynajętego mieszkania chodziliśmy z głową ku górze. Mnóstwo pięknych kamienic, większość wspaniale odnowiona. Po prostu robi wrażenie, naprawdę jest co oglądać.

Z europejskich miast, które poznałem dwa są po prostu "cool": Berlin i Budapeszt. Do obu na pewno będę chciał kiedyś wrócić.

Zdjęcia z Budapesztu

Dubrovnik

2010-12-12T16:56:00.000+01:00

Minęły prawie 3 miesiące od kiedy wróciłem do Polski. Czas mija niesamowicie szybko, właściwie nie wiem co się działo przez ten okres, no może poza wyjazdem do Chorwacji.
Oglądając śnieg za oknem fajnie spojrzeć jak było na wakacjach, tym bardziej, że zostało jeszcze kilka nieopisanych miejsc. To co prawda już nie to samo, co relacja na żywo, ale świadomość nieskończonego opisu nie dawała mi spokoju;)

Ostatnie co widzieliśmy w Chorwacji to Dubrovnik. Zupełnie inny klimat niż Trogir, o wiele bardziej turystyczny, zdecydowanie więcej niemieckich turystów, wyższe ceny i większa obojętność w stosunku do Polaków. Niestety sympatię można zmierzyć grubością portfela;)

Do Dubrovnika można dojechać na dwa sposoby: magistralą adriatycką i autostradą. Wybraliśmy to pierwsze, bo chociaż wolniej to ładniejsze widoki... Szczególnych atrakcji dostarcza przejazd nad przepaścią po prawej stronie i skalną ścianą po lewej. Z pewnością jest to droga dostarczająca emocji.

(Tu akurat zdjęcie z drogi powrotnej)

Główną atrakcją Dubrovnika jest ogromny pałac. Tak wielki, że wewnątrz istnieje oddzielne miasto. Jest fajnie, sporo do zwiedzania, ale bez wielkiego zachwytu.

Upał skutecznie znięchęcał do spędzania tam wiele czasu i jakoś nie zostało mi po tym wiele wspomnień, może poza papugami na głównym placu.

Od Dubrovnik

Jedna z nich błyskawicznie pożarła guzik od mojej czapki. Ciekawe czy jej zaszodził. Sam pałac to pełno wąskich uliczek, po których trzeba się albo wspinać albo schodzić.
Naprawdę spore wrażenie robią mury pałacu, z których można zobaczyć wspaniałe widoki wybrzeża jak i samego miasta:

Od Dubrovnik

Zdjęcia z Dubrovnika

Do spełnienia kronikarskiego obowiązku pozostał jeszcze opis Budapesztu, który po raz kolejny zrobił na mnie wspaniałe wrażenie.

PS. Ostatnio założyłem też drugiego bloga, w celach bardziej zawodowych, choć też hobbystycznych, w ten sposób oba powinny być naprzemiennie uzupełniane.

Trogir

2010-09-23T00:06:00.000+02:00

Po dwóch tygodniach pobytu w Polsce jeszcze raz udało mi się wyjechać. Tym razem do Chorwacji, z rodzicami i bratem, uciekać przed polskim deszczem i chłodem. Jesteśmy tu od kilku dni i choć nie jechałem z wielkimi oczekiwaniami, to Chorwacja naprawdę miło mnie zaskoczyła. Jest to pewnie jedno z najbardziej popularnych wśród Polaków miejsc turystycznych, zapewne ze względu na możliwą do pokonania samochodem odległość, ceny, ładną pogodę i całkiem podobny do polskiego język.

Od Trogir

Wyjechaliśmy w sobotę rano z Ciechanowa by na wieczór dojechać do granicy Słowacko-Węgierskiej, gdzie spędziliśmy noc. Pierwszy dzień to około 750 przejechanych kilometrów, dlatego też tym bardziej zdziwiliśmy się jak szybko dojechaliśmy kolejnego dnia na miejsce. Od Węgier autostrady zaczęły wreszcie zasługiwać na to miano i droga mijała znacznie szybciej. W Chorwacji jesteśmy za to pełni podziwu dla jakości dróg i sposobu jazdy tutajszych kierowców - jadąc 140-150 km/h właściwie nikogo nie wyprzedzaliśmy, była to prędkość zupełnie standardowa.

Przez większość drogi mieliśmy za to poważne obawy czy jest po co jechać. Jadąc na południe pogoda stawała coraz gorsza, a samochodowy termometr pokazywał jakieś 10 stopni co nie wróżyło zbyt dobrze planom spędzenia słonecznych wakacji. Sama droga jednak jest naprawdę ciekawa, pełna górskich widoków i tuneli wykutych w skałach. Po jakichś dwóch godzinach jazdy w deszczu wjechaliśmy do kolejnego, kilkukilometrowego tym razem tunelu. Wyjeżdżamy z drugiej strony - a tu kompletna zmiana! Od razu kilka stopni więcej, słońce i nie pada:)

Zatrzymaliśmy się w jednym z domów znajdujących się kilka kilometrów od Trogiru - ładnej miejscowości turystycznej położonej nad morzem. Przyjazd po sezonie ma tę zaletę, że bez problemu można znaleźć kwaterę w naprawdę przystępnej cenie (35 euro za jakby mieszkanie dwupokojowe z kuchnią i łazienką) i do tego ładnym widokiem:

Sporym zaskoczeniem jest to, że mimo nie tak dużej odległości - jakieś 1500km od Warszawy i to nie w linii prostej, roślinność i klimat są zupełnie inne. Na drzewach u naszego gospodarza rosną sobie kiwi, na ulicach widać drzewka mandarynkowe czy granaty:

Oprócz tego jest to też rejon znany z uprawy winogron, więc obok Trogiru trafiliśmy na targ, na który przychodzili mniejsi i więksi producenci win:

Co się z tym wiąże to oczywiście dostępność taniego i dobrego wina, czy to w supermarketach czy w restauracjach gdzie zawsze możemy poprosić o domowe wino, które cenowo jest porównywalne z argentyńskim czyli po prostu niedrogie (choć nie wiem czy aż tak dobre).

Sam Trogir jest naprawdę uroczo położonym miasteczkiem o fajnej zabudowie i ciasnych uliczkach, po których jeździ pełno skuterów bo chyba tylko w ten sposób można się tu w miarę sprawnie poruszać.

Jednym z celów naszego wyjazdu było po prostu poleżenie na plaży. Pierwszą przeszkodą w przypadku Chorwacji jest jednak brak piasku. Drugą przeszkodą jeżowce i konieczność noszenia specjalnych gumowych butów podczas kąpieli. Tak więc chcąc sobie po prostu poplażować trzeba się zaopatrzeć w buty do kąpieli, klapki i karimatę bo nie ma co liczyć że znajdziemy jakąś wygodną pozycję na ręczniku rozłożonym na drobnych ostrych kamykach. Plus jest taki, że wyciągnięcie aparatu z plecaka nie oznacza zapaskudzenia go piaskiem, który wchodzi gdzie się tylko da.
Z drugiej strony plaże te mają też swój urok, są po prostu ładne choć surowe.

Jak do tej pory jestem pod dużym wrażeniem tego co zobaczyłem. Może i jest to jeden z najpopularniejszych celów turystycznych, ale bez wątpienia zasłużenie. Góry, które łączą się z morzem, przyjemny klimat (choć nie wyobrażam sobie pobytu tutaj w czasie sezonu, gdy dochodzi do 39 stopni), wszystko czyste i zadbane. Fajnie odkryć takie miejsce tak niedaleko:)

Zdjęcia z Trogiru

Powrót do Polski

2010-09-21T19:28:00.001+02:00

Tak jak pisałem, wróciłem już z Brazylii. Ostatnie dni w Kolumbii spędziłem razem z Moniką w Bogocie. Po raz drugi Bogota zrobiła na mnie dobre wrażenie. Co do jednego nie miałem wątpliwości - jest to miasto, w którym jest co robić.

Od Bogota

Oprócz wieczornych wyjść wybraliśmy się wszyscy razem na wzgórze Monserrate, na którym położony jest kościół i z którego mamy piękny widok na całą Bogotę.

Tam też spróbowaliśmy lokalnych specjałów. Jednym z nich była Chicha, czyli lekko sfermentowana kukurydziana papka.

Do produkcji naturalnej chichy używa się między innymi ludzkiej śliny, która rozpoczyna fermentację tego orzeźwiającego napoju. Chociaż ta była podobno zrobiona inaczej, to jakoś świadomość tego w jaki sposób mogła zostać wyprodukowana zaprzątała mi głowę podczas degustacji.

Innym przysmakiem był pieczony banan z serem i dżemem z guayaby:

Po zejściu z Monserrate wybraliśmy się pod pałac prezydencki zobaczyć zmianę warty i spowodowaną nią paradę wojska:

Tutaj muszę przyznać, że choć początkowo nie chciałem tam iść, to zrobiła ona na mnie spore wrażenie. Właściwie to nawet nie udało nam się tam wytrzymać do końca, bo godzinna parada połączona z odegraniem hymnu i powolnym, uroczystym składaniem flagi Kolumbii po pewnym czasie zaczęła nam się nieco dłużyć. Mimo to był to jeden z momentów, które miło mnie zaskoczyły, bo i nie spodziewałem niczego szczególnego po zmianie warty.

W Bogocie pożegnałem się z Moniką, Juanem Pablo i Juanem Sebastianem. Na lotnisko przyszła też Anita, sympatyczna brazylijka, z którą mieliśmy naprawdę fajny kontakt w Belo Horizonte. Teraz to ona przyjechała do Kolumbii na praktykę. To naprawdę coś fajnego spotkać kogoś znajomego tak daleko od miejsca, w którym się go poznało.

Z Kolumbii wróciłem do Belo Horizonte gdzie pożegnałem się jeszcze raz ze wszystkimi. Przyszli trzej znajomi z pracy, niektórzy znajomi z Aiesecu, i choć było bardzo fajnie, to bez całej ekipy, o której tu pisałem to jednak nie to samo. Kolejnego dnia pojechałem do Sao Paulo, gdzie spędziłem swój ostatni dzień w Brazylii. Przespałem się w hostelu, przeszedłem się Avenidą Paulista i przyszła pora łapać busa na lotnisko. Byłem ze trzy godziny przed lotem, bo jednak spóźnienie się na samolot (co do tej pory już raz mi się udało), skomplikowałoby mój powrót;)

Z bagażem nazbieranym przez rok czasu przepchnęłem się przez kolejkę, a tu się okazuje, że samolot jest tak pełny że nie wiedzą gdzie będę siedział. Dostałem najgorsze możliwe miejsce - zaraz na początku klasy ekonomicznej, tak że nie dało się wyprostować nóg, a ewentualne próby spania skutecznie niweczył podróżujący z tatą niemowlak francusko-brazylijskiego pochodzenia. Po jedenastu i pół godzinach lotu wylądowaliśmy w Zurychu, skąd zaraz wylatywał samolot do Warszawy. Trzeba przyznać, że Swiss ma to fajnie rozwiązane, bo przesiadki dla wszystkich pasażerów pokazują się zaraz przed lądowaniem na ekranach w samolocie.

Wylądowałem w Warszawie... no cóż, szok popowrotowy był;) Pierwszy, jakie to miasto jest małe, szczególnie w porównaniu z Sao Paulo. Jakie te drogi są dziurawe;) Jaka obsługa w banku jest niemiła (moja karta została zablokowana jak byłem w Brazylii). Mimo to po roku spotkałem się z rodziną, później ze znajomymi i właśnie oczywiście to było najmilszym momentem.

Wszyscy mówią, że adaptacja po powrocie jest jeszcze trudniejsza niż po wyjeździe. Ja czuję, że wróciłem tam gdzie byłem w Polsce. Właściwie nic się tu nie zmieniło. Mam tylko pełną głowę wspomnień z tego co zdarzyło się przez ten rok. Chyba nic mnie tu nie ominęło, więc nie żałuję, że mnie przez ten czas tu nie było. Blog z tego okresu jest tylko jakąś częścią tego co się działo, bo i nie o wszystkim się pisze na blogu;)

Po krótkim pobycie w Ciechanowie spędziłem tydzień w Warszawie i był to tydzień miło spędzony. Spotkałem się z dawno niewidzianymi znajomymi, zdążyłem jeszcze trzy razy przejść się pod pałac prezydencki zobaczyć nocne awantury (trochę ułatwiała to dogodna lokalizacja - zaraz obok Przekąsek Zakąsek;) Jakoś uświadomiłem sobie jak bardzo lubię to miasto, jak fajny jest Nowy Świat nocą, jak fajna jest nowo-stara warszawska starówka. Nie mam złego humoru po powrocie, jak niektórzy, z którymi rozmawiałem. Cieszę się, że tu jestem i dochodzę do wniosku, że Warszawa jest fajnym miejscem do mieszkania. Chociaż sam jeszcze nie wiem jak długo tu zostanę;)

Od Warszawa

Santa Marta

2010-09-08T11:02:00.000+02:00

Santa Marta nie powaliło nas na kolana. Właściwie to mamy kolejne muzeum Simona Bolivara, który w tym miejscu chory na gruźlicę dokonał swojego żywota. Nie wiem zresztą, może się nie znam, ale mam wrażenie, że jego lekarz nie życzył mu dobrze wysyłając go na wypoczynek właśnie tam gdzie panuje iście tropikalna temperatura i wilgotność.

Od Santa Marta

Simon Bolivar został uwieczniony w każdym Kolumbijskim mieście i jeżeli istnieje jakiś plac to jest wielce prawdopodobne, że jest to plac Bolivara.
Poza tym w mieście można przejść się plażą, chociaż daleko jej do tej znanej z Parku Tayrona:

W Santa Marcie rozstaliśmy się chwilowo z Alicją, Arturem i Martyną. Oni pojechali do Medellín, a ja zostałem jeden dzień dłużej żeby ponurkować. Z samego rana pojechałem do Taganga, małej wioski rybackiej położonej kilka kilometrów od Santa Marta.
A na miejscu niespodzianka, od razu mają aparat w wodoodpornej obudowie. Po wypłynięciu nastąpiła druga niespodzianka, zapomnieli go ze soba zabrać...
Tak więc pierwsze nurkowanie odbyło się bez aparatu, a wtedy właśnie było najwięcej ciekawych rzeczy pod wodą. Podczas przerwy aparat dowieźli, ale niestety za drugim razem to nie było już to samo.

Od Santa Marta

Po nurkowaniu posiedziałem jeszcze trochę na plaży, która choć nie powalała urokiem to była na tyle wolna od namolnych sprzedawców, że dało się na niej odpocząć.

Chyba nigdzie do tej pory nie miałem takiej alergii na sprzedawców plażowych. Lody, piwo, wisiorki, kapelusze, masaże oferowane przez bezzębne murzynki. I nie wystarczy powiedzieć "No, gracias". Będą stali jak wyrzut sumienia przed nami namolnie oferując swoje usługi. Jedyne co na nich działa to po prostu brak jakiejkolwiek reakcji. Nieprzyjemnie jest kogoś ostentacyjnie ignorować, ale nie zostawiają wielkiego wyboru.

Kolejnego dnia powróciłem do Bogoty i do tej pory czuję efekty gwałtownej zmiany klimatu z wilgotnego i gorącego na chłodny górski. Poza tym jestem już z powrotem w Polsce, ale na post podsumowujący przyjdzie jeszcze czas:)

Chiva

2010-08-24T04:37:00.000+02:00

Oglądając zdjęcia z Kolumbii ktoś mógł zwrócić uwagę na specyficzne kolorowe autobusy:

Od Medellin

To Chiva, jeden z symboli Kolumbii i Ekwadoru (choć są też w Paragwaju). Wcześniej używane jako środek transportu po najsłabiej rozwiniętych regionach, teraz urosły do rangi symbolu. Są to tak naprawdę szkolne autobusy ze Stanów Zjednoczonych, które kolorowo pomalowano i do których wstawiono drewniane ławki. Nie mają okien, bo i nie mają drzwi, więc wsiadamy przez miejsce gdzie powinny się znajdować:

Tu akurat zdjęcia z Feria de Flores, na której byłem 2 tygodnie temu w Medellin i o której napiszę niedługo. Ponieważ był to festiwal kwiatów, dlatego też tutaj Chiva przystrojona jest właśnie bukietami kwiatów.

Każda Chiva ma też swoje imię nadane przez kierowcę i wymalowane z przodu autobusu:

Z czasem ze środka transportu chivy przerodziły się w atrakcję turystyczną, w której organizowane są imprezy:

Od Cartagena

Będąc w Cartagenie pojechaliśmy nocną Chivą Rumberą (Chiva imprezowa). Polega to na tym, że jeździmy sobie nocą po mieście, popijamy rum i słuchamy muzyki wygrywanej przez zespół jadący razem z nami.

Kliknij aby obejrzeć filmik
Do tego wraz z upływem czasu i rumu pan animator podsuwa różne głupie pomysły, które dodatkowo są wspomaganą "presją grupy":

Kliknij aby obejrzeć filmik
Po przejeździe Chivą przez miasto dotarliśmy do ruin murów, na których można było potańczyć i zobaczyć pokaz tańców pochodzenia afrykańskiego:

Kliknij aby obejrzeć filmik

Kliknij aby obejrzeć filmik

Na koniec wylądowaliśmy w klubie położonym na plaży, w którym grana była salsa, merengue i vallenato. Może i wszystko było przygotowane dla turystów ale i tak było warto, impreza w autobusie się udała.

Parque Tayrona

2010-08-23T01:47:00.001+02:00

Z Cartagena dotarliśmy do Santa Marty, kolejnego miasta położonego na wybrzeżu. O ile sama Santa Marta nie wzbudza szczególnego zachwytu to już położony obok niej Parque Tayrona jak najbardziej tak. Jest to wielki rezerwat przyrody położony na wybrzeżu, w którym znajdziemy tropikalny las a w nim dzikie zwierzęta oraz piękne karaibskie plaże. To chyba tu karaiby kolumbijskie zrobiły najlepsze wrażenie:

Od Parque Tayrona

Spacerując napotykamy zarówno ogromne plaże jak i małe zatoki z krystalicznie czystą wodą. Upał i wilgoć w parku powodują, że kąpiel przynosi ogromną ulgę.

Aby dostać się do plaż trzeba jednak przejść przez las. Tak jak mata atlantycka w Brazylii tak i ten las ma jednak niewiele wspólnego z naszymi lasami.

Pełno w nim mrówczych autostrad, po których mrówki noszą kawałki liści. Można się też natknąć na małą jadowitą (nie sprawdzaliśmy) żabkę:

Tu i ówdzie widać też wielkie stonogi:

Wychodząc z lasu w stronę plaży zmienia się krajobraz, roślinność staje się niższa i bardziej krzewiasta.

Wystarczy przejść ścieżką i już słychać szeleszczące pomiędzy liśćmi kolorowe jaszczurki:

Czuje się, że ten las żyje, ciągle słychać nawołujące się owady czy poruszające się zwierzęta. Im później, tym bardziej las zaczyna ożywać. Wracając z plaży przeszliśmy obok pola pełnego jam, z których co chwila wyłaniały się różnokolorowe kraby.

Wystarczyło jednak podejść nieco bliżej by zrobić zdjęcie i już krab znikał by po chwili znów wyglądać czy coś się zmieniło na powierzchni.

Do tej pory nasze zdania o Kolumbii są dość podzielone, uczciwie mówiąc nie wszystko w tym kraju działa idealnie, jak można było zresztą przeczytać w poprzednim poście. Jednak różnorodność występujących tu zwierząt jest zadziwiająca i nawet bez żadnego przygotowania i jakiejkolwiek wiedzy na ten temat, po prostu robi wrażenie.

Zdjęcia z Parque Tayrona

Cartagena

2010-08-21T07:42:00.001+02:00

Z Guayaquil dotarliśmy do Cartageny. Cały przejazd zajął jednak naprawdę sporo czasu. Chyba w jakiś sposób mieliśmy też pecha, ale o tym za chwilę.
Z Guayaquil wzięliśmy autobus do Tulcán, przygranicznej miejscowości w Ekwadorze. Po ponad 12 godzinach drogi, wymęczeni nie tylko autobusem ale i zemstą Montezumy, która nas spokała po zjedzeniu ceviche (surowe owoce morza z limonką) i ekwadorskim McDonaldzie. Po przyjeździe do Tulcán przekroczyliśmy granicę skąd dostaliśmy się do Ipiales. Stamtąd złapaliśmy autobus do Cali. Jak się okazało nie zawsze warto oszczędzać na przejazdach, busik którym jechaliśmy dowiózł nas co prawda bardzo szybko, ale kierowca jechał przy tym jak wariat po górskich drogach. Jakieś osiem godzin drogi trzymając się siedzenia.

Po drodze próbowali nas jeszcze przy tym okraść, a właściwie pani siedząca za nami niepostrzeżenie wyciągneła kurtkę Alicji. Na szczęście Alicja zauważyła, że synek naszej współpasażerki bawił się szczoteczką do zębów zostawioną w kieszeni kurtki i w ten sposób udało się ustalić złodzieja. Parę krzyknięć Alicji, pani otwiera plecak i oto kurtka się znalazła.

Dojechaliśmy do Cali, poszliśmy na imprezę, ale tu niestety przeżyliśmy rozczarowanie - może trafiliśmy nie tam gdzie powinniśmy, ale impreza była dość drętwa i poziom salsy, z której miasto w końcu słynie nie był jakoś zadziwający. Dlatego bez żalu kolejnego dnia złapaliśmy samolot do Cartageny. A tu kolejna niespodzianka, po jeden raz już przełożonej godzinie wylotu przychodzimy na lotnisko i co? Samolot ma kolejne opóźnienie. Brak informacji o czymkolwiek, na lotnisku bajzel, ukrywający się przed wsciekłymi klientami personel. W końcu nad ranem, wymęczeni jak jasna cholera, przylatujemy do Cartageny. A kolejny dzień przynosi kolejne wieści, inny samolot tych samych linii rozbił się przy lądowaniu.

Jednak udało się, odwiedziliśmy Cartagenę, kolonialną dumę Kolumbii.

Od Cartagena

Cartagena ma rzeczywiście piękną starówkę, choć może w porównaniu z Brazylijskimi miastami kolonialnymi (np. Ouro Preto) nieco zaniedbaną. Sporo jest jednak uliczek, po których można pospacerować. Cała starówka jest przy tym otoczona murami obronnymi, na które można wejść by zobaczyć miasto z innej perspektywy:

Zaraz obok miasta znajduje się też fort obronny, który obronił Cartagenę przed atakiem Anglików.

Sam fort jest wart zobaczenia szczególnie ze względu na rozmiary i rozległą sieć tuneli łączących odległe części fortu.

Choć Cartagena może pochwalić się ładną starówką to niestety ładnych plaż w niej nie uświadczymy. Te które możemy znaleźć są po prostu zaśmiecone, dlatego też wybraliśmy sie na wycieczkę na Islas del Rosario (Wyspy Różańcowe), gdzie wreszcie od pobytu w Meksyku zobaczyłem karaibską plażę:

Zdjęcia z Cartageny

Guayaquil

2010-08-18T18:44:00.000+02:00

Do Guayaquil przyjechaliśmy nad ranem, zbyt wcześnie by wychodzić z dworca autobusowego. Poczekaliśmy na gwałtowny wschód słońca i zaraz wzięliśmy taksówkę do hostelu. Wchodzimy po schodach a tu nagle całe schody zaczynają się ruszać wraz ze ścianami, a woda w basenie wylewa się na brzegi. Pani, która prowadziła nas do pokoju bez większego zdziwienia powiedziała, że to trzęsienie ziemii. Jest coś o tym tutaj. Dość niecodzienne doświadczenie, na szczeście nic się przy tym nie stało.

Po odespaniu nocy w autobusie wybraliśmy się zobaczyć pomnik, z którego znane jest Guayquil.

Od Guayaquil

Guayaquil jest miejscem, w którym spotkali się dwaj wyzwoliciele Ameryki Południowej, Jose San Martin i Simon Bolivar, po wyzwoleniu odpowiednio południa i północy kontynentu spod panowania hiszpańskiego.

Guayaquil jest też po prostu dużym miastem portowym o zupełnie innym klimacie niż Quito. Nie jest niestety tak zadbane, ale z drugiej strony też ma swoje ładne miejsca, jak np. park po którym chodzą ogromne legwany:

Żyją sobie przyzwyczajone do ludzi do tego stopnia, że niektórzy je głaszczą i karmią:

Poza parkiem wybraliśmy się na oddaloną o jakieś dwie godziny od Guayaquil pacyficzną plażę. Nie było to żadne znane miejsce, ale i nie spodziewaliśmy się wiele - ja po prostu chciałem zobaczyć pacyfik. Spore fale i plaża dość przeciętna, ale będąc tak blisko tam nie pojechać...
Właściwie to w jakiś sposób sam przejazd autobusem nauczył nas czegoś o mentalności ludzi. Autobus zgodnie z rozkładem miał jechać półtorej godziny co zostało potwierdzone przez kierowcę. Dojechaliśmy jakieś 45 minut później. Pytamy więc:
- Przepraszam, czy ten autobus normalnie jedzie półtorej godziny?
- No tak.
- Ale ten jechał o wiele dłużej, on normalnie jeździ krócej?
- No nie, on zawsze tak jeździ.
Jak widać tutaj czas się liczy trochę inaczej;)

Mitad del Mundo

2010-08-13T05:32:00.002+02:00

Zaraz obok Quito znajduje się miejsce, które po prostu trzeba odwiedzić będąc w pobliżu. Jest to monument wskazujący równik, czyli Mitad del Mundo (Połowa Świata).

Od Quito

Tak naprawdę jest to jednak miejsce, w którym francuzi kiedyś błędnie wyznaczyli równik i dlatego niedaleko znajduje się inny równik, ten prawdziwy. Będąc tam trzeba jednak zobaczyć obydwa, choć pierwszy przypomina bardziej centrum handlowe. Można się tam zaopatrzyć w poncza, ciepłe czapki czy rękawiczki w sam raz na chłodne ekwadorskie zimy;)

Na prawdziwym równiku za to zostało zbudowane równikowe muzeum, w którym możemy zobaczyć chaty indian wraz z przedmiotami związanymi z ich kulturą jak i samych indian przy pracy:

Wewnątrz chat mamy za to indiański inwentarz w postaci świnek morskich, do których jeszcze wrócimy;)

Główną atrakcją muzeum były, przynajmniej dla mnie, równikowe eksperymenty, których nie można przeprowadzić nigdzie poza równikiem. Próbowaliście kiedyś postawić jajko na gwoździu?

Na równiku ze względu na brak siły Coriolisa udaje się to zaskakująco łatwo.

Najczęściej zadawane pytanie to czy faktycznie woda w umywalce spływa inaczej na półkuli północnej niż na południowej. Sam byłem do tego mocno sceptycznie nastawiony, jednak faktycznie, na południu spływająca woda wiruje w prawo, a na północy odwrotnie.

Ostatnią próbą jest przejście wzdłuż linii równika z zamkniętymi oczami.

Jest to trudniejsze niż mogłoby się wydawać, wystarczy, że lekko stracimy równowagę a siły równika nie pozwolą nam jej odzyskać (swoją drogą nie mogę zrozumieć dlaczego tak się dzieje, w końcu siła odśrodkowa działa jednakowo na obie ręce...).

Po przeprowadzeniu równikowych eksperymentów wybraliśmy się na górę aktywnego wulkanu we wnętrzu którego ludzie założyli wioskę będącą teraz atrakcją turystyczną.

Wulkan daje co prawda niekiedy o sobie znać wydając z siebie różne odgłosy, jednak od kilkunastu lat nic nie wybuchło, więc nikt nie zawraca sobie tym głowy;)

Najbardziej egzotyczną informację zostawiłem na deser, a właściwie na obiad, na który zamówiliśmy z Arturem cuya - czyli świnkę morską:

W Ekwadorze, tak jak i w Peru świnki morskie się po prostu je. Uczciwie jednak mówiąc nasz cuy to były głównie gruba skóra i kości, tak więc jak to określił Artur cuy zaspokoił naszą ciekawość, ale niekoniecznie apetyt;)

Zdjęcia z Quito i z Równika

Quito

2010-08-12T18:02:00.000+02:00

W ostatni weekend wróciłem do Bogoty z Medellín (o którym później), gdzie spotkaliśmy się z Alicją, Arturem i Martyną, którzy przylecieli z Polski. Razem z Juanem Pablo odebralimy ich z lotniska w Bogocie. Od razu okazało się, że mamy problem, bo ich bagaż został jedno lotnisko za nimi, a konkretnie w Miami (najprawdopodobniej z powodu niecodziennej trasy Warszawa-Helsinki-Nowy Jork-Miami-Bogotá, którą udało się znaleźć w naprawdę promocyjnej jak na ten odcinek cenie).
Żeby jeszcze bardziej skomplikować sprawę poprosiliśmy by wysłali ich zgubę do Quito, stolicy Ekwadoru, gdzie pojechaliśmy kolejnego dnia.

Z samego rana złapaliśmy autobus do Ipiales, kolumbijskiego miasta znajdującego się przy granicy z Ekwadorem. O ile wyjazd z Kolumbii nie stanowił większego problemu (poza 22 godzinami spędzonymi w autobusie) to wjazd do Ekwadoru już tak. Spędziliśmy kilka godzin zawieszeni pomiędzy Kolumbią i Ekwadorem z powodu problemów z łącznością na granicy, z powodu której nie można było zarejestrować naszego wjazdu. Po pewnym, dość długim, czasie przyjechał samochód, pan wlazł na słup telefoniczny, coś tam naprawił i oto Ekwador stanął przed nami otworem. Kolejnych kilka godzin w autobusie do Quito dało nam do zrozumienia, że przekroczyliśmy nie tylko granicę państwa, ale również obyczajów. Mimo kupienia biletu, o który tutaj dla odmiany nie dało się targować, nasze miejsca zajęli inni pasażerowie, którzy swój przejazd opłacili w nieco mniej oficjalny sposób - prosto do kieszeni kierowcy. Po godzinie spędzonej na ławce z przodu autobusu Alicja zaczęła protestować i dostaliśmy swoje miejsca.

Po kolejnych kilku godzinach przyjechaliśmy do Quito. Biorąc pod uwagę widoki na naszej trasie, a konkretnie domy w lekko gorszym stanie i taką też drogę nie oczekiwaliśmy zbyt wiele po stolicy Ekwadoru. A tu zastała nas spora niespodzianka.

Od Quito

Quito, które poznaliśmy, okazało się miastem naprawdę nowoczesnym, zadbanym i naprawdę ładnie położonym. I położonym naprawdę wysoko, jeszcze wyżej niż Bogotá, bo na wysokości 2850 m n.p.m. Krótko mówiąc nocą można było zmarznąć, chociaż Quito położone jest niemalże na równiku.

Spacerując po mieście trafiliśmy oczywiście na obowiązkowy w tych rejonach pomnik Simona Bolivara:

Zwiedziliśmy też imponującą katedrę znajdującą się niedaleko. Katedra robiła wrażenie zarówno rozmiarami jak i miestrnością konstrukcji.

Zaraz przy wejściu zobaczyliśmy pomnik Jana Pawła II:

Wejście na górę było też okazją do zobaczenia panoramy Quito:

Quito jest naprawdę fajnie zachowane, nie cierpi na nadmiar wieżowców, które przysłaniałyby stare miasto. Dobrze zachowane budynki z epoki kolonialnej tworzą przyjemną i atrakcyjną turystycznie przestrzeń.

Po spędzeniu dnia na poznawaniu starego miasta wróciliśmy do hostelu gdzie już czekał na moich towarzyszy ich sfatygowany bagaż. Radość z odzyskania dawno nie widzianych plecaków była ogromna. Przy okazji też wszyscy stwierdzili, że skoro przez te dni dało się jeździć bez tego bagażu, to po co im kilkanaście kilo na plecach? Gdzieś przeczytałem fajną zasadę dotyczącą pakowania swojego plecaka przed podróżą: weź połowę rzeczy i dwa razy tyle pieniędzy. Chyba coś w tym jest bo mi się udało w czasie podróży po Brazylii zejść do 7kg bagażu głównego i ok 5kg podręcznego i nie odczuwałem szczególnego braku, a wręcz komfort na plecach. A teraz czeka mnie podróżowanie z 6kg żubrówek i torcików wedlowskich, które miały zostać w Bogocie...

Parque del Café

2010-08-09T20:13:00.000+02:00

Od Parque del Café

Kolejny dzień minał mi na wizycie w parku kawy. Albo może raczej w kawowym parku rozrywki, ale o tym za chwilę.
Wysiadłem z autobusu a tu nagle obskoczyli mnie sprzedawcy wszystkiego. Dałem się namówić na badziewny słomiany kapelusz, bo tak się spaliłem poprzedniego dnia, że postanowiłem nie ryzykować po raz kolejny. Od początku kolumbijczycy ostrzegali mnie, że ludzie w tym regionie, zwani "paisa" są wyjątkowo dobrymi handlarzami. W całym kraju mają oni zresztą opinię świetnych negocjatorów, którzy gdyby żyli na biegunie to wcisnęliby lodówke eskimosom. To co zresztą widziałem w wykonaniu Juana Sebastiana całkowicie przekonuje mnie, że byliby w stanie sprzedać wszystko i wszystkim, i nabywcy odeszliby jeszcze zadowoleni, że ubili świetny interes. (Tu mała historyjka potwierdzająca skuteczność paisas, a może raczej Juana Sebastiana. Otóż któregoś dnia, wtedy gdy ja byłem na północy Brazylii, wszyscy pozostali trainees wybrali się do Ouro Preto. Tak się jakoś złożyło, że mieli nadmiar piwa, a brakowało im wody. Juan Sebastian spróbował wymienić piwo na wodę w lokalnym sklepie. Właściciele tłumaczyli mu, że oni tego piwa nie sprzedają, więc nie mogą go przyjąć. Po paru chwilach zaczęli je sprzedawać, a Juan Sebastian odszedł z wodą po którą przyszedł;)
Paisas pracują ciężko i taką też mają opinię w całym kraju. Z tego co się dowiedziałem od poznanej w Medellin dziewczyny, sporo mieszkańców pochodzenia żydowskiego, którzy osiedliło się tam dawno temu. Choć teraz są Kolumbijczykami, to żyłka do interesów najwyraźniej im pozostała.

Ale wracając do parku kawy, to jest on podzielony na dwie części, przygodową i kawową. Część przygodowa to właściwie park rozrywki, i choć z kawą nie ma nic wspólnego to przynajmniej przejechałem się rollercoasterem.

Do tego można było podziwiać przyrodę między innymi w bambusowym gaju.

Gdzie nie gdzie było też widać banany dojrzewające w plastikowych workach:

Po wyjściu z części przygodowej poszedłem zobaczyć to po co przyszedłem,czyli jak się uprawia kawę.

Cały proces jest naprawdę skomplikowany i jak ktoś w komentarzu wyrazi zainteresowanie to będę mógł napisać co pamiętam;)
W każdym razie w parku mamy kilkadziesiąt rodzajów drzewek kawowych, a także kompletną plantację kawy, w której rozpoczyna się od wzrostu drzewek kawowych, aż do zbierania owoców i wysyłania wysuszonych ziaren do odbiorców.
Same dojrzałe (czyli czerwone) owoce kawy nie mają z kawą, którą znamy nic wspólnego i są raczej słodkie w smaku. Dopiero cały proces palenia nadaje jej właściwości, których oczekujemy.

Jakiś czas temu Kolumbia miała problem z tym, że kawa, którą produkowała, często była mieszana z kawą pochodzącą z innych krajów i sprzedawana jako kolumbijska. W oczywisty sposób psuło to reputację tej ostatniej. Dlatego też Kolumbijczycy postanowili stworzyć własną markę kawy: Juan Valdez.

Jej celem jest dostarczanie klientom 100% kolumbijskiej kawy, która nie będzie posiadała żadnych dodatków niewiadomego pochodzenia. W całej Kolumbii natknąć się można na kawę Juan Valdez, a powstają w tej chwili sklepy tej marki także poza jej granicami. I bardzo dobrze, fajnie że dbają o dobre imię swojej kawy.

Tym co mnie bardziej zdziwiło, jest fakt, że Kolumbijczycy wcale duży kawy nie piją. Wg statystyk znacznie więcej pije się jej w Europie i w Ameryce Północnej. Jeden z Kolumbijczyków, którzy nam opowiadali o kawie sam przyznał, że gdy przyjmuje gościa w domu i proponuje mu coś do picia to kawa będzie ostatnią z jego propozycji. Pod tym względem Brazylia jest zdecydowanie bardziej kawowa, tam kawę pije się codziennie, przez cały dzień.

Zdjęcia z Parque del Café

Salento

2010-08-07T19:33:00.001+02:00

W niedzielę wieczorem złapałem nocny autobus do Armenii, miejscowości położonej jakieś 400 kilometrów na zachód od Bogoty, będącej najczęstszym celem tych, którzy chcą odwiedzić region kawy w Kolumbii. W Kolumbii istnieje bardzo wiele linii autobusowych, bo tak jak w prawie całej Ameryce Południowej pociągów właściwie nie ma (a jeżeli są to często stają się przez to turystyczną atrakcją). Dlatego istniejące linie potrafią być całkiem zróżnicowane. Za namową Juana pojechałem S26, autobusem w którym mamy tylko 26 siedzeń, dzięki czemu można się naprawdę wygodnie w nim rozłożyć. Co do autobusów w Kolumbii, to wczoraj wracając do Bogoty boleśnie przekonałem się o jeszcze jednym fakcie. Tu się można targować dosłownie o wszystko! Nawet o cenę autobusu, który niby ma cenę oficjalną. Ale dla Kolumbijczyków coś takiego jak cena oficjalna chyba nie istnieje;) Tak więc byłem święcie przekonany, że skoro mówią mi 60.000 peso to jest to 60.000 peso. Ale nie, wystarczyłoby poczekać do chwili przed odjazdem i zaraz by się okazało, że cena spadnie do 40.000, bo linie zaczynają ze sobą ostro konkurować w zapełnieniu autobusu, który w końcu musi odjechać o zaplanowanej porze. No cóż, kosztowna nauczka.

Rano przyjechałem do Armenii, gdzie zatrzymałem się u Paoli, koleżanki Anity, brazylijki poznanej jeszcze w Belo Horizonte (która zresztą w tej chwili jest w Bogocie). Były to kolejne 2 miło spędzone dni u kolumbijskiej rodziny.
Zaraz po przyjeździe wybrałem się z Paolą do Salento, małej wioski, pueblo położonego kilkanaście kilometrów od Armenii.

Od Salento

Pueblo kolumijskie przypomina pueblo meksykańskie, to znaczy główny plac, przy nim kościół i co ważniejsze miejsca.
Oczywiście nie mogło też zabraknąć pomnika Bolivara:

Zaraz, żeby się obudzić zamówiłem kawę a do tego 2 empanady w sklepiku nieopodal.

Dla lepszego widoku wlazłem na górę po schodach, które okazały się być drogą krzyżową.

Jak widać pueblito jest naprawdę niewielkie, główny plac, główna ulica, na której pełno sklepów z pamiątkami, sporo restauracji, ogólnie miejsce nastawione na turystów.

Z Salento razem z Paolą złapaliśmy jeepa do Cocory, kolejnej jescze mniejszej wioski nieopodal. Głównym powodem było zaproszenie Juana Sebastiana, kolegi poznanego w Belo Horizonte, do jego restauracji.

Choć Juana nie było, bo musiał zostać w Bogocie, odpowiednie osoby zostały już powiadomione o naszym przyjeździe;) I oczywiście zostaliśmy przyjęci tak jak w domu.

Po chwili bez potrzeby zamawiania czegokolwiek kelner przyniósł nam typowy dla Kolumbii (a z tego co widzę także dla Ameryki Centralnej) napój Agua de Panela (woda gotowana ze stwardniałym syropem z trzciny cukrowej) razem z Marakują i cynamonem.

Zamówiliśmy to w czym restauracja Juana się specjalizuje, czyli pstrąga.

Tyle, że zamiast z frytkami czy ziemniakami dostaliśmy pstrąga z pataconem:) Patacón to jeden z wielu dostępnych w Kolumbii bananów. Tego akurat przed jedzeniem rozgniata się na płasko, a następnie smaży. Coś jak taki ogromny, gruby chips ziemniaczany.
Po pysznym obiedzie Paola musiała wracać do Armenii a ja wybrałem się na konną przejażdzkę.

Początek wydawał się banalny, poza tym, że po dojechaniu do końca byłem nieźle ufajdany. Ale później, okazało się, że na tym koniu wjeżdżamy na górę, przechodząc przez strumienie, idąc po ostrych i śliskich kamieniach po jednej stronie mając skałę a po drugiej może nie przepaść ale dość zauważalny spadek;) W każdym razie koń dzielnie wlazł na górę, a tam zastaliśmy mały domek. Dla samego domku akurat nie chciałoby mi się tyle jechać, ale zaraz obok żyły sobie lekko zadomowione kolibry!

Nie udało mi się zrobić zdjęcia żadnemu podczas lotu, bo latały niesamowicie szybko. Swoją drogą Kolumbia jest trzecim krajem o największej różnorodności przyrody na świecie i pierwszym pod względem różnorodności ptaków.
Po 3 godzinach wróciliśmy do Cocory, skąd złapałem jeepa do Salento. Totalnie przepełnionego, więc musieliśmy jechać na stojąco na pace trzymając się barierek. Ale przynajmniej była przygoda na koniec dnia;)

Zdjęcia z Salento

Bogotá

2010-08-06T04:51:00.000+02:00

Wysiadłem z samolotu w Bogocie, przeszedłem przez kolejkę migracyjną, którą wszyscy muszą odstać. Zaraz też zostałem spytany gdzie właściwie się zatrzymam. Ja na to że u kolegi. "A gdzie mieszka kolega?" - "Nie wiem, miał przyjechać na lotnisko" - "To daj jego numer telefonu". Też nie wiem, tłumaczę że powinien stać zaraz jak wyjdę z lotniska. I faktycznie, wychodzę i Juan Pablo wraz ze swoją mamą już na mnie czekali:) Nie ma to jak bezstresowy przyjazd gdzie nie trzeba się o nic martwić;) Wiele razy jest tak, że przyjeżdżam i zmęczony muszę wszystko ogarniać, a tu tak miło chociaż tak daleko.
Spędziłem wraz z Juanem i jego rodziną 2 naprawdę miłe dni. Pierwszego dnia próbowaliśmy wyjść na imprezę, ale moje pożegnanie z Brazylią i zmiana czasu (2 godziny, ale jednak) zrobiły swoje, więc padłem już o 22 (czyli 24). Za to rano czekało kolumbijskie śniadanie:

Od Bogotá

Te wielkie zielone liście to Tamale, czyli gotowana (jak na mój gust) mąka kukurydziana wraz z ziarnami kukurydzy, kurczakiem, serem i przyprawami zawinięta w liście bananowe. Naprawdę dobre i naprawdę sycące. Do tego czekolada, do której wrzuca się kawałki sera, żeby się rozpuścił (akurat do tej koncepcji nie udało mi się przekonać).
Po śniadaniu wybraliśmy się z Juanem, a raczej Juan mnie zabrał na zwiedzanie. Bogota ma naprawdę ładną zabytkową część miasta (choć nie całkiem jeszcze odnowioną).

Na starówce też trafiliśmy na będące turystyczną dekoracją lamy:

Po zwiedzaniu przyszła pora na przekąskę:

Arepa to pieczony (lub smażony) kukurydziany placek nadziewany czym sobie zażyczymy. Możemy zjeść arepę na słodko z serem albo nadziewaną mięsem, owocami morza czy jajkiem. Tutaj nieco mniej standardowa kombinacja, czyli mięso z ananasem.

Przyjeżdzając z innego kraju siłą rzeczy porównuje się obydwa,więc kilka rzeczy rzuciło mi się w oczy już na wstępie.
Czemu tu się tak ciężko oddycha? Nagle muszę złapać oddech, niby niezbyt znaczący, ale wygląda na totalny brak kondycji. Bogota jest położona na wysokości 2640 m n.p.m co wyjaśnia odczuwalnie rzadsze powietrze jak i stosunkowo niską temperaturę (ok 15-20 stopni w ciągu dnia).

Po wyjściu z lotniska i złapaniu taksówki do domu Juana zdziwienia były dwa: muzyka w środku i ceny. Muzyka oczywiście zależy od muzycznych upodobań taksówkarza, ale ceny są już uregulowane. I na pierwszy rzut oka są one kilka razy niższe niż w Brazylii. Taksówki są tanie i naprawdę dostępne. Przejeżdzając kilkanaście kilometrów nie zapłaciliśmy więcej niż 20zł.

Podobnie autobusy, znacznie tańsze i znacznie weselsze. To znaczy w Bogocie istnieją dwa systemy komunikacji miejskiej. Pierwszy przypomina ten meksykański - w czasie jazdy możemy (a właściwie musimy) sobie posłuchać muzyki, autobus nie ma żadnych przystanków, a nawet jak istnieje coś wyglądającego jak przystanek to i tak możemy zatrzymać autobus pięć metrów przed nim i za nim. Słowem autobus staje kiedykolwiek ktoś chce wsiąść lub wysiąść. Podobnie jak w Meksyku rozkład jazdy zajmuje pół przedniej szyby, co znakomicie ułatwia orientację jeżeli jesteśmy w stanie szybko czytać i znamy nazwy wszystkich ulic i dzielnic Bogoty.

Drugi system - Transmilenio - jest za to kompletnym przeciwieństwem pierwszego, czyli mamy oznakowane przystanki, autobusy mają swoje pasy dzięki czemu nie stoją w korkach i możemy się przesiadać pomiędzy nimi podobnie jak w metrze.

Z tego co usłyszałem od Juana został tu zaadoptowany system, który sprawdził się w Kurytybie, czyli temu który mamy w Warszawie sporo do niego brakuje.

Co jeszcze mnie miło zaskoczyło w Kolumbii to telefonia komórkowa i jej dostępność. Słowem, wreszcie można gdzieś zadzwonić i to nie w cenie 2zł za minutę jak w Brazylii. Połączenia, nawet za granicę są dość tanie, ale absolutnym hitem są sprzedawane na ulicach minuty:

Działa to mniej więcej tak, że w razie potrzeby zawsze możemy podejść do kogoś kto sprzedaje minuty i za naprawdę niewielką opłatą pogadać. Z tego co rozmawiałem z Kolumbijczykami, minuty dostępne na każdym rogu były tym czego im w Brazylii bardzo brakowało;) Widok osobników z telefonami na łańcuchach jest po prostu nieziemski, więc będę polował na więcej ujęć tego zjawiska.

Po całym dniu spędzonym na zwiedzaniu wybraliśmy się na imprezę. I tu różnica między Brazylią, a Kolumbią jest ogromna. W Brazylii tańczy się niewiele. To wydaje się niemożliwe biorąc pod uwagę skąd pochodzi samba, ale jednak. O ile nie idziemy w miejsce przeznaczone do tańczenia to po prostu nikt nie tańczy. W Kolumbii w barze można zjeść, napić się i potańczyć salsę,vallenato,merengue czy cumbię. I sama impreza jest też o wiele żywsza, bo oprócz tańczenia wszyscy śpiewają. Słowem jest weselej;)

Po imprezie na śniadanie a właściwie na obiad kolejna okazja do spróbowania czegoś bardzo kolumbijskiego:

Ajiaco, to zupa z kilku różnych rodzajów ziemniaka, kurczaka, kukurydzy, cebuli i prawdopodobnie kilku innych składników, których nie byłem w stanie zidentyfikować. Podaje się razem ze śmietaną, kaparami i avocado. Jedno z bardziej egzotycznych dań jakie jadłem:)

Ostatni dzień

2010-08-05T06:00:00.001+02:00

Minął mój ostatni dzień w pracy. Wieczorem wybraliśmy się do baru wraz ze znajomymi z pracy i z Aiesecu aby się pożegnać.

Po raz kolejny musiałem się też żegnać w swoje urodziny, jakoś tak wychodzi z datami biletów.
Pisząc tę notkę siedziałem na lotnisku w Sao Paulo czekając na lot do Bogoty. Wreszcie. Powiem, że jestem naprawdę ciekawy tego kraju. Po tym jak poznałem Kolumbijczyków, usłyszałem wrażenia Magdy z Kolumbii, stwierdziłem, że muszę go odwiedzić. Tym bardziej, że stąd jest bliżej niż z Europy (choć to też dość względnie blisko, bo jakieś 6h lotu z Sao Paulo). Istnieje wiele niezbyt pozytywnych opinii o Kolumbii, ale wychodzę z założenia, że z każdego miejsca na świecie docierają do nas tylko złe informacje. W końcu dobra wiadomość to żadna wiadomość. Tymczasem w ostatnich latach sytuacja w Kolumbii znacznie się poprawiła, podróżowanie pomiędzy miastami jest bezpieczne i unikając rejonów Amazonii, można zobaczyć ten jeden z najbardziej niesamowitych krajów. Podróżując po Brazylii wielokrotnie napotykałem ludzi, którzy odwiedzili Kolumbię i byli nią po prostu zachwyceni. Wielokrotnie słyszałem też, że był to najlepszy, najciekawszy z odwiedzonych przez nich krajów w Ameryce Południowej. Choć od dawna mam już bilet, to gdy niedawno Monika pokazała mi filmik promujący Kolumbię, poczułem się jeszcze bardziej zachęcony:

Swoją drogą, może ktoś zna jakiś równie dobry film promujący Polskę?

Ostatni dzień w Brazylii był pełen nerwów, głównie z powodu problemów z kupieniem dolarów. To znaczy kupienie dolarów w Brazylii nie jest jakimś szczególnym problemem - problemem jest kupienie ich po takim kursie, żeby nie dać się orżnąć brazylijskiemu fiskusowi. To co się tu wyprawia przechodzi po prostu ludzkie pojęcie. Ile czasu zajmuje kupienie dolarów w Polsce? Wg. moich doświadczeń około minuty. W Brazylii zajmuje minut piętnaście. Przychodzimy do okienka wymiany - a tam okazuje się, że trzeba się wylegitymować. Jak już skserują nasz paszport to się okazuje, że kurs po jakim można kupić dolary w brazylii jest najzwyklejszym w świecie złodziejstwem. Dlaczego tak jest? Ano bo w Brazylii istnieją 3 rodzaje dolara!
- Dolar comercial - którego kurs jest tym do czego jesteśmy przyzwyczajeni. W chwili obecnej 1$ = 1,75R$. Kto by chciał go tak po prostu kupić, zdziwi się, bo się okazuje, że to tylko dla przedsiębiorców, którzy chcą coś importować lub eksportować.
- Dolar turismo - który można kupić w Banco do Brasil. Gdyby jakiemuś niedobremu brazylijczykowi przyszło do głowy wydawać swoje ciężko zarobione reale za granicą, to musi się pogodzić z faktem, że zostanie mu dowalony podatek za tą przyjemność. Czyli 1$=1,83R$. Czy to wszystko? Jasne, że nie! Do tego Banco do Brasil nam doliczy opłatę za to, że będzie im się chciało te dolary sprzedać. Czyli wychodzi jakieś 1,89R$ za jednego dolara. Godząc się z tym faktem poszedłem do Banco do Brasil wymienić swoje reale. A tu chcą ode mnie biletu, żeby udowodnić, że faktycznie będę z moimi dolarami podróżował i że przypadkiem nie przyjdzie mi do głowy oszczędzać w dolarach (co jest przez brazylijskie prawo zabronione!). Wyobraźcie sobie, że przyjdzie jakiś durny rząd i namiesza tak, że złotówka będzie z dnia na dzień coraz mniej warta. No to przynajmniej, można się wypiąć i kupić sobie dolary. A tu nie! Jak rząd coś spierdzieli, to obywatele zapłacą. Oczywiście przygotowałem się i wydrukowałem swój bilet, ale dowiedziałem się, że jako że nie jestem klientem banku to jedyne co mi mogą wydać to czeki podróżne. Tego było już za wiele...
- Dolar paralelo - czyli dolar równoległy, którego kurs obowiązuje w kantorach. Kurs mniej więcej podobnie zdzierczy jak powyżej, ale przynajmniej nie chcą tych wszytkich durnych potwierdzeń. No i że miałem urodziny to dostałem zniżkę;)

Kończąc wpis napiszę tylko, że wreszcie jestem w Kolumbii. Więcej wieści już wkrótce:)

Serra da Piedade

2010-07-20T02:17:00.002+02:00

Wiem, że ostatnie wpisy pojawiają się coraz rzadziej i to chyba głównie dlatego, że są to moje ostatnie dwa tygodnie w Brazylii. Jakoś szkoda w tej perspektywie pisać o tym co było, zamiast się cieszyć tym co jest.
Właściwie wszyscy z naszej dziesięcioosobowej ekipy już powyjeżdzali. Mauricio wrócił do Meksyku, Vic do Chin, Magda, Milena i Ola do Polski, Juan do Kolumbii. Jednak razem udało się przeżyć coś naprawdę niesamowitego. Wiecie jak to jest, im jest się starszym tym trudniej jest budować przyjaźnie. Pojawia się bariera czy to zawodowa, czy braku zaufania, czy zwyczajnie naszego lenistwa. Znalezienie się w zupełnie innym otoczeniu, sprawia, że wszystkie utarte schematy znikają, przynajmniej takie jest moje zdanie. Przez kilka miesięcy, żyjąc najintensywniej jak się da, starając się nie stracić ani chwili z naszego pobytu, stajemy się sobie zaskakująco bliscy. Wiemy, że w jakiś sposób przez pewien czas to nasze nowe życie i trzeba je sobie od początku poukładać. I im jest inaczej, im wszyscy czujemy się bardziej obco, tym bardziej pojawia się potrzeba stworzenia jakiejś wspólnoty. Oczywiście to nie jest tak, że wystarczy 10 osób z różnych krajów, aby powstała fajna ekipa. Potrzebne jest jeszcze podejście, chęć zrobienia czegoś razem. A tego nigdy u nas nie brakowało. Potem myśleliśmy co by to miało być. A było różnie, wycieczki, gotowanie, kurs tańca czy imprezy. Po prostu nie było kiedy się nudzić. Po jakimś czasie grupa 10 osób stała się sobie naprawdę bliska.
Wiadomo, że tak się nie da żyć przez cały czas. Nie da się ciągle wydawać wszystkiego co się zarobi na wycieczki i imprezy;) Dlatego nawet w jakiś sposób cieszę się z tego, że się to kończy. Nie chciałbym tego powtarzać, nie tutaj - to było zbyt szczególne żeby to z czymkolwiek porównywać, a gdyby przyjechała kolejna grupa, byłoby to nieuniknione.

Ostatnie weekendy mijają więc dość spokojnie, imprez właściwie wcale już nie ma, są za to mniejsze lub większe wyjścia krajoznawcze. Tydzień temu wybraliśmy się do Serra da Piedade (luźno tłumacząc Wzgórze Miłosierdzia). Belo Horizonte otoczone jest górzystym terenem, mówi się nawet o morzu wzgórz (mar de morros).

Od Serra da Piedade

Po jakichś dwóch godzinach spaceru, bez zbytniego pośpiechu weszliśmy na górę.

Nie jestem wielkim fanem łażenia po górach (a jeszcze mniejszym chodzenia pod górę po asfalcie), ale przyznam, że tam wleźć akurat było warto.

Na szczycie wzgórza zwiedziliśmy mały kościół i obejrzeliśmy zachód słonca.

Więcej zdjęć...

Urugwaj

2010-07-05T01:23:00.000+02:00

Kolejnego dnia z rana weszliśmy na pokład promu z Buenos Aires do Colonii, miasta w Urugwaju. Wszystko świetnie zorganizowane, właściwie identycznie jak na lotnisku, nadaliśmy bagaże i rozsiedliśmy się na górze. Prom miał tę przewagę nad samolotem, że było w nim naprawdę dużo miejsca.

Od Urugwaj

Podróż trwała 3 godziny, po jakimś czasie wyszliśmy na pokład, chociaż wiało tam niemiłosiernie. Tu jednak pomogło tanie argentyńskie wino;)

W końcu dopłynęliśmy do Colonii, niewielkiego miasteczka w Urugwaju. Pospacerowaliśmy, odwiedziliśmy kilka muzeów i wsiedliśmy do autobusu do Montevideo. Ogólnie rzecz biorąc Colonia była zwiastunem tego co nas czeka - wszechogarniającego spokoju, żeby nie powiedzieć nudy. Przyjazd do stolicy potwierdził nasze obawy.

Montevideo jest chyba najspokojniejszą stolicą jaką widziałem. Czyste, zadbane, wieczorem właściwie zasypia.

Pospacerowaliśmy po wybrzeżu i starym mieście. Z jednej strony ładne, zabytkowe budynki, z drugiej bogata nadmorska dzielnica.

Przy tym wszystkim było naprawdę zimno. To znaczy 13 stopni nie jest jakoś szczególnie niską temperaturą, ale silny wiatr znad Rio de La Plata spowodował, że przy wszystkich ubraniach które mieliśmy na sobie, ciągle szukaliśmy miejsca gdzie można by się schować. I napić się kawy, ale tu kawy się prawie nie pije! Wszędzie tylko mate, pełno ludzi chodzących z termosami i takim niby kubeczkiem z rurką wypełnionym zielonym zielskiem. Nierzadko można spotkać kogoś kto przychodzi np do baru ze swoim termosem prosząc o napełnienie go gorącą wodą. W końcu trafiliśmy do baru nad wybrzeżem, gdzie spróbowaliśmy Grappa Miel, mieszanki alkoholu z miodem, typowej dla Urugwaju.

Chwilę później trafiliśmy na plażę.

Nigdy nie myślałem, że w Ameryce Południowej spotka mnie chodzenie w szaliku po plaży;)

Ostatnim (prawie) punktem programu była Parillada. Myśleliśmy, że to w Argentynie je się dużo mięsa, ale w tej kategorii Urugwaj jest na lekkim prowadzeniu. Tradycyjny sposób przyrządzania mięsa polega na umieszczeniu ogromnej jego ilości na metalowej kracie, pod którą żarzą się węgle. Zaraz obok znajduje się kominek, w którym płonie drewno, tworząc w ten sposób przewiew utrzymujący żar pod kratą.

Porcja dla 3 osób, którą najadają się 4. Góra mięsa, i odrobina chleba:

Po obiedzie pospacerowaliśmy jeszcze trochę po Montevideo i padnięci (i zmarźnięci) poszliśmy spać.

Jak ocenić ten wyjazd? Wspaniale, świetne towarzystwo, byliśmy w 5 osób, ale Mauricio i Juan Sebastian, których wszędzie było pełno sprawiali, że czasami miałem wrażenie, że było nas więcej;) Buenos Aires było po prostu genialne, to miasto, które faktycznie nie zasypia. Spędziliśmy kilka naprawdę fajnych dni i nawet napaść na Monikę ostatniego dnia w Buenos tego nie przekreśla. Urugwaj był pewnym rozczarowaniem, powiedziałbym, że nie czuło się tam czegoś co mógłbym określić jako "urugwajskość", tak jak można mówić o "argentyńskości" czy "brazylijskości". Taki trochę zlepek wszystkiego, ale brakuje czegoś naprawdę typowego.

Wreszcie więc udało mi się zobaczyć Buenos Aires, które ciekawiło mnie od kiedy tu przyjechałem. Poza tym, został mi już tylko miesiąc pracy w Brazylii. Już trochę jednak chce mi się wracać do Polski, chociażby na chwilę;) Ale w tej chwili odliczam dni do Kolumbii, 30 lipca ostatnia wyprawa:)

Niebezpieczne Buenos

2010-07-01T13:00:00.001+02:00

Ostatni dzień w Buenos w znacznym stopniu spędziliśmy kupując bilety na prom do Colonii i robiąc wymianę pieniędzy przed planowanymi zakupami. Tak, organizacja niekiedy nie była najmocniejszą stroną tego wyjazdu;) Po raz kolejny trafiliśmy do La Boca, tym razem by zrobić więcej zdjęć i kupić pamiątki.

Od Buenos Aires

Przed zakupami spróbowaliśmy też Choripan (Chorizo + Pan = Kiełbasa z chlebem)

Chwilę później zobaczyliśmy, że naprawdę nie mamy czasu. Zastanawiałem się czy o tym pisać, ale uznałem, że lepiej przedstawić wszystkie, także te ciemne strony wyjazdu.
La Boca to z jednej strony dzielnica turystyczna, znana z domów pomalowanych na wszystkie możliwe kolory. Pełno w niej restauracji, pokazów tanga czy sklepów z pamiątkami. Niestety część odwiedzana przez turystów otoczona jest przez okolicę mówiąc delikatnie mało ciekawą. Wystarczy przejść jedną ulicę i już widać, że nie jest to najbezpieczniejszy rejon Buenos.

Ponieważ nie było jeszcze tak późno (a około 17 sklepy zaczynają się zamykać, a sprzedawcy i właściciele restauracji mówią, żeby po prostu jak najszybciej opuścić okolicę), rozdzieliliśmy się żeby szybko zrobić zakupy. I to niestety wystarczyło. Przebiegłem przez 5 sklepów w poszukiwaniu mate. Kiedy już wydawało mi się ze znalazłem to czego szukałem przybiegła Manu mówiąc, że Mónica została napadnięta. Nic się jej nie stało, ale straciła kolczyki, torbę z Kolumbii, pieniądze i kupione tego dnia pamiątki. Szły razem z Manu, ona trochę z przodu, w tym momencie podeszło do niej trzech gówniarzy upalonych marihuaną. Manu zdążyła uciec, Mónica niestety nie. Przystawili jej do głowy zabawkowy pistolet, ale to akurat nie przekonało jej, żeby oddać swoje rzeczy. W tym momencie jeden z nich wyciągnął nóż kuchenny i przystawił jej do brzucha. W tym momencie nie warto było stawiać oporu. W ciągu 3 sekund przeszukali jej kieszenie, zabrali kolczyki i uciekli.

Wróciliśmy do hostelu... o tym już nie warto pisać. Przy tym wszystkim jakimś dziwnym trafem akurat tego dnia Mónica zapomniała paszportu, nie wzięła aparatu bo zapomniała naładować baterii, a kupiony wcześniej tego dnia bilet na prom dała mi. Na szczęście, o ile można tu mówić o jakimkolwiek szcześciu nie straciła paszportu, bo nie wiem jak byśmy wrócili do Brazylii.
Mówiąc o Brazylii, to tak, o Rio się mówi, że jest niebezpieczne, o Recife słyszałem, że ciągle zdarzają się tam napady, ale to w Buenos się dzieje. Innym razem w nocy uciekaliśmy przed dwoma ciemnymi typami. A właściwie to wszyscy oprócz mnie uciekali, bo ja nie miałem pojęcia, że przed czymś uciekamy... wracając o 3 rano z imprezy w pewnym momencie moi towarzysze zaczeli śpiewać, hałasować, słowem robić wszystko by zwrócić na siebie uwagę. Gdyby nie to, że jest to w ich przypadku całkowicie normalne, być może zauważyłbym, że coś jest nie tak. Tymczasem oni, nie wymieniając nawet słowa zdołali się porozumieć. Dwóch ciemnych typów podążało za nami, w pewnym momencie jeden z nich przeszedł na drugą stronę ulicy. Hałasując i zwracając na siebie uwagę innych, w jakiś sposób udało się ich zgubić. Ja o wszystkim dowiedziałem się kolejnego dnia przy śniadaniu, podczas gdy oni byli w stanie z tego żartować. Widać życie w Kolumbii czy Meksyku, sprawiło, że w jakiś sposób są wyczuleni na to co może ich spotkać.
A ja miałem szczęście podróżować razem z nimi.

Buenos Aires 3

2010-06-24T03:20:00.000+02:00

Kolejny dzień rozpoczęliśmy od kupienia sobie szalików:) Temperaturę w Buenos podczas naszego pobytu można było określić jako w dość rześką.

Chwilę później ruszyliśmy na cmentarz Recoleta. Przyznam, że mimo, że jest on polecany przez każdy przewodnik, nie wzbudzał mojego zbytniego entuzjazmu. W końcu rzadko cmentarz sam w sobie jest turystyczną atrakcją, co najwyżej są nią historie związane z pochowanymi osobami. Tu jednak jest inaczej, cmentarz jest po prostu imponujący, piękno na nim pięknych rzeźb i alejek między kryptami.

Od Buenos Aires

To na nim także spoczywa Evita Perón, żona prezydenta Juana Peróna.

Jak wiadomo mamy teraz mistrzostwa świata. A Argentyna i Brazylia to pewnie dwa miejsca, których najbardziej widać futbolowe szaleństwo (na marginesie mamy w pracy 2 godziny wolnego na każdy mecz Brazylii,a dzisiaj w stołówce zobaczyłem rozkład jej funkcjonowania, albo raczej niefunkcjonowania na czas mistrzostw świata). Pomiędzy obydwoma krajami istnieje bardzo silna rywalizacja, co też Juan Sebastian y Mauricio postanowili sprawdzić osobiście biegnąc przez miasto z flagą Brazylii:) To tak jakby w czasie mistrzostw ktoś u nas biegał z flagą Niemiec;) Oczywiście osiągneli swój cel słysząc stek wyzwisk ("Boludo!") pod swoim adresem. Z drugiej strony byliśmy miło zaskoczeni (nie po raz pierwszy i ostatni zresztą) uprzejmością Argentyńczyków. Trafiliśmy do pierwszego lepszego baru z telewizorem, żeby obejrzeć mecz Brazylii. Wchodzimy z flagą do baru (no dobra, ja jej nawet nie trzymałem, bo nawet nie będę udawał, że mnie to jakoś mocno interesuje;) Zaraz też kelnerzy którzy siedzieli najbliżej ekranu ustępują nam miejsca. Siadamy, zamawiamy Quilmesa (argentyńskie piwo). Po chwili przynoszą nam przekąski. Po kolejnej chwili robią nam pyszne frytki z czosnkiem. Pytamy czemu, dlaczego to wszystko mamy za darmo. Odpowiadają: "My tacy jesteśmy". No i jak ich nie zareklamować teraz?;)

Wieczorem trafiliśmy do targu w dzielnicy San Telmo. Jak zwykle dzięki Juanowi i Mauricio, którzy zagadywali wszystkich wkoło poznaliśmy mnóstwo osób. Trafiliśmy między innymi do sklepu ze starociami, w którym można było znaleźć, coż... naprawdę wszystko. Płyty, butelki, zabawki, stare komplety kluczy, które nawet nie wiadomo czy coś otwierają. Cała kolekcja butelek Coca-coli z różnych krajów.

Butelki Quilmesa z limitowanej kolekcji i figurki piłkarzy reprezentacji Argentyny

Ogólnie trochę jak podróż w czasie;)

Nie lubię tego mówić, bo wydaje mi się to strasznie naciągane, ale czasami jest tak, że wszystko dzieje tak jakby miało się wydarzyć. Nas w tej podróży spotkało wiele dobrego. Wiele złego też zresztą, ale o tym napiszę kolejnym razem. Pisząc o dobrym, między całym mnóstwem osób, które poznaliśmy był hobbystyczny taksówkarz.
W czasie meczu Brazylii, zmieniliśmy w czasie jego połowy bar. Manu (brazylijka, z którą byliśmy w Buenos) chciała trafić tam gdzie jest pełno brazylijczyków. I tak trafiliśmy w Buenos Aires do baru (a raczej przed bar) gdzie była brazylijska impreza. To, że byliśmy we właściwym miejscu widać było zarówno po wchodzących i wychodzących kibicach ubranych w żółto-zielone koszulki, jak i bardziej niż przeciętna argentyńska urodziwych brazylijkach;)
Przed barem poznaliśmy właśnie naszego hobbystycznego taksówkarza. Właściwie to nawet nie wiedzieliśmy czy to nie jest jakiś przekręt, bo na pytanie ile będzie nas kosztowała przejażdżka do San Telmo nie był w stanie nam odpowiedzieć, bo jak twierdził na taksówce jeździ tylko czasami;) Ale zgodził się zabrać naszą piątkę, po drodze pokazywał miejsca warte odwiedzenia i ostrzegał przed niebezpieczeństwami w Buenos. A taksówkę ma bo nie musi płacić tyle podatków co za zwykły samochód;)
Tak więc wysiedliśmy w San Telmo gdzie trafiliśmy właśnie ta wspomniany już targ rupieci. A chwilę potem popijaliśmy argentyńskie wino i oglądaliśmy pokaz Tanga.

Dobiegła północ,a my już nieco sfatygowani trzecim winem zastanawiamy się jak wrócić do hostelu skoro wszędzie jest niebezpiecznie. To co, dzwonimy po naszego taksówkarza. Wstał o północy (pamiętajmy, że to taksówkarz hobbystyczny;), zawiózł nas do domu i jeszcze nie chciał wziąć od nas pieniędzy... trzeba było mu je wcisnąć. Kolejny miły człowiek na naszej drodze. Sęk w tym, że spotkaliśmy ich tylu, że jakoś nie chciało się wierzyć, że to przypadek;)

Buenos Aires 2

2010-06-22T00:59:00.001+02:00

Chciałem pisać na bieżąco z Buenos Aires, ale działo się tyle, że nie było kiedy. Jesteśmy z powrotem w Belo Horizonte, po locie z Montevideo i nocnym autobusie z São Paulo, zmarznięci na kość, przyjechaliśmy z samego rana.
Ale wracając do opisu Buenos Aires, kolejny dzień zaczęlismy od stadionu River Plate, jednej z dwóch najbardziej znanych drużyn z Buenos. Ogólnie rzecz biorąc futbol nie wyzwala u mnie szczególnych emocji, ale niestety byłem w mniejszosci;)

Od Buenos Aires

Wkrótce potem wybraliśmy się na Empanady, jedne z najbardziej typowych argentyńskich przekąsek.

Najprościej możnaby je określić jako pieczone pierogi nadziewane np. mięsem czy kurczakiem. W smaku po prostu genialne, szczególnie jeżeli znajdziemy właściwe miejsce.

Zaraz potem trafilismy do Puerto Madero, jednej z dzielnic Buenos Aires położonej nad Río de la Plata.

Jak widać dzień był naprawdę pochmurny i deszczowy, ale mimo to warto było się tam przejść. W ramach akcji "raz się żyje" (którą od tej pory powtarzaliśmy codziennie;) musieliśmy pójść na argentyński stek w dobrej restauracji.

Do tej pory myślałem, że wołowina brazylijska jest niesamowicie miękka w porównaniu do naszej, ale nawet ona ustępuje miejsca argentyńskiej. Po raz kolejny przekonaliśmy się też jak późno się wychodzi do restauracji w Argentynie, o 7 wieczorem byliśmy tam prawie zupełnie sami. Innym przyjemnym zaskoczeniem są ceny, szczególnie po Brazylii. Zresztą, po pobycie w Brazylii wszystko wydaje się tanie. Kolacja (stek, frytki i wino) w bardzo dobrej restauracji w drogiej dzielnicy Buenos Aires kosztowała nas 90 peso (ok. 75 złotych) za osobę. Wiele razy potem jeszcze chodziliśmy na wino, którego cena w lokalu zaczynała się już od 30zł za butelkę. W Argentynie po prostu nie opłaca się pić piwa!;)

Wieczór zakończyliśmy spacerując po mieście, po miejscach, które odwiedziliśmy już wcześniej. Zarówno Puerto Madero jak i Casa Rosada nocą mają swój urok.

Buenos Aires

2010-06-14T09:42:00.001+02:00

Jesteśmy w Buenos Aires, udało się! Po 24 godzinach podróży, podczas której wydawało nam się, że zamiast kilku dni w Argentynie, przyjdzie nam spędzić urlopy w Sao Paulo, jesteśmy. Jak zwykle nie obyło się bez przygód, tym razem prawie spóźniliśmy się na samolot z Sao Paulo do Buenos Aires. Udało nam się znaleźć tanie loty na tej trasie, ale to oznaczało, że trzeba było najpierw dojechać do miejsca wylotu. I oczywiście o ile wcześniej autobusy jeździły zgodnie z rozkładem, to nasz stanął w korku wyjeżdzając z Belo Horizonte. Po 2 godzinach stresu nie było wyjścia, z pomocą szefa Moniki udało nam się przebookować bilety na późniejszą godzinę. I tak rano przyjechaliśmy do Sao Paulo, skąd po południu (zamiast rano) polecieliśmy do Buenos Aires.

Od Buenos Aires

Na tym kłopoty się nie skończyły, bo o ile w Brazylii nie było sposobu żeby kupić argentyńskie peso, tak w Argentynie reale kupowane były po iście złodziejskim kursie. Ale cóż, wyjścia nie było, bo to sobota wieczór, więc robimy wymianę na lotnisku.
Po chwili pojechaliśmy do hostelu, ale zaraz, co się stało, wylądowaliśmy w Europie? Wiem, że powtarzam to co można wyczytać w każdym przewodniku, ale tu naprawdę jest europejsko! Spędziliśmy tu dopiero jeden dzień, ale to wystarczy, żeby zobaczyć różnicę między Brazylią i Argentyną.
Po przyjeździe wygłodniali poszliśmy na pizzę niedaleko hostelu.

To co mnie zdziwiło najbardziej:
- nigdy nie jadłem pizzy po północy (widząc gości przychodzących po pierwszej w nocy)
- zawsze byłem w stanie zjeść co najmniej jej połowę
Zdecydowanie nie doceniliśmy argentyńskiej pizzy, ale poza tym, że była jedną z najlepszych jakie kiedykolwiek jadłem to była po prostu tak niesamowicie sycąca, że wygłodniali po 10 godzinach z wielkim trudem zjedliśmy 2 i pół kawałka.
Kolejny dzień minął nam na odsypianiu podróży i odwiedzeniu najbardziej turystycznej dzielnicy Buenos Aires - La Boca:

Czy to ważne... moment był po prostu niesamowity. Usiedliśmy na zewnątrz jednej z restauracji gdzie zobaczyliśmy zespół grający tango, zamówiliśmy argentyńską wołowinę i wino. Usiedliśmy słuchając rytmu tanga wygrywanego na akordeonie i kontrabasie. Po chwili też pojawili się tancerze:

Wszystko razem wzięte ciężko będzie zapomnieć.

Chyba każdy kraj ma jakieś swoje dziwactwa. Nie inaczej jest tutaj. Tak oto wyglądają argentyńskie monety:

Od Buenos Aires

To co jest najbardziej niesamowite to jak trudno je zdobyć! Rozmienienie banknotu na monety graniczy z cudem. A bez monet nie ma mowy o jeździe autobusem, bo tylko monety akceptują autobusowe automaty. Walka o argentyńskie monety przypomina podchody, podczas których trzeba odpowiednio zapłacić, żeby odpowiednio dostać resztę. Kiedy już się dostanie monety trzeba uważać, żeby nimi nie płacić. A wszystko dlatego, że są one więcej warte niż ich nominał więc sporo monet zostało przetopionych i spożytkowanych w inny sposób;) Wariactwo, właściwie całkiem zabawne dopóki ich nie brakuje, żeby skorzystać z autobusu;)

Zdjęcia z Buenos Aires

Brazylia w miesiąc

2010-06-09T20:58:00.000+02:00

Minęło już sporo czasu od powrotu z podróży po Brazylii, ale pomyślałem, że żeby ją jakoś podsumować, pokażę na mapie trasę, którą przejechaliśmy:

Pierwszy fragment to lot na północ z Belo Horizonte do São Luis. Wyłączając przesiadki były to jakieś 4 godziny lotu. Nietrudno zauważyć, że gdyby chcieć dotrzeć do najbardziej odległych punktów Brazylii byłoby to 6-7 godzin. Samo São Luis w jakiś sposób mnie zaskoczyło, jako miasto wyjątkowo spokojne, wręcz ospałe. Może wynika to z wszechobecnego Reggae;)
Północ Brazylii (na zachód od São Luis) to zupełnie inny świat. Wioski połączone drogami, po których przemieszczać mogą się tylko samochody z napędem na 4 koła. Język, niby portugalski, ale zdażało mi się słuchać dwugodzinnej rozmowy w samochodzie, podczas której nie zrozumiałem ani jednego słowa. Znajomi Brazylijczycy mówią, że też niewiele rozumieją gdy rozmawiają dwie osoby z północy. Pierwszy czerwony fragment pokonaliśmy ciężarówkami 4x4, jeepami i autobusami. Odległość niby niewielka, ok. 600 km, ale pokonanie jej zajęło nam kilka dni (także dlatego, że nie chcieliśmy się spieszyć). Miejsca, w których spaliśmy obejmowały zarówno niezwykle klimatyczny hotel bez okien, w którym pobyt uprzyjemniała migająca żarówka i stukający wentylator (są takie chwile w których nawet nie chce się wyciągać aparatu, żeby robić zdjęcia temu co się widziało) jak również bardzo miłą gospodę w Jericoacoara, której właściciel objechał kawał świata i miał wiele do opowiedzenia. Będąc na północy spróbowaliśmy też Tapioci, placków z mąki z manioku przypominających naleśniki, Acarajé czy Moquecy.
Przejeżdzając przez małe wioski dotarliśmy do Jericoacoara, małej, prawie odciętej od świata miejscowości z piękną, położoną zaraz przy wydmach plażą. Naszym celem było przejechanie z São Luis do Fortalezy, ale oboje z Mileną byliśmy nią mocno zawiedzeni. Przyjechalimy w niedzielę i jak się okazało zupełnie nie było tam co robić. Wszystko pozamykane, ani jednej otwartej restauracji, miasto praktycznie wymarłe. Dlatego też nawet nie kwapiłem się, żeby o Fortalezie cokolwiek pisać, bo i miasto było dość brzydkie i plaże nieszczególne.
W Fortalezie pożegnaliśmy się z Mileną, a ja poleciałem do Recife. Spędziłem tam 5 zamiast 2-3 dni, jak planowałem, trochę ze względu na miasto, trochę ze względu na poznane w hostelu towarzystwo. Samo miasto było nieźle rozwinięte, zresztą historycznie było jedyną założoną przez Portugalczyków osadą, oprócz São Paulo, która się dobrze rozwinęła.
Stamtąd też wybraliśmy się na jeden dzień do Porto de Galinhias, gdzie można zobaczyć naturalne "baseny", powstałe w rafie koralowej i w których podczas odpływu można oglądać uwięzione ryby. Zaraz obok było też miejsce tarła koników morskich, które po chwilowym pobycie w słoiku zostały wypuszczone.
Z Recife trafiłem do Maceió - jakieś 4h autobusem na południe. Czy było tam jakoś szczególnie co oglądać, tu akurat mi się nie wydaje, ale jedno robiło po prostu niesamowite wrażenie - kolor tamtejszej wody. Ogólnie miasto miało po prostu przyjemny, trochę wakacyjny klimat, sprzedawcy kokosów na plaży byli chyba najbardziej ożywieni ze wszystkich do tej pory, ale ponieważ byłem tam sam to i plaża jakąś wielką frajdą nie była. Dlatego bez większego żalu po jednym dniu pojechałem do Salvadoru. Tak jak pisałem, chyba nigdzie do tej pory nie przyjechałem tak uważając na kieszenie (Tu zresztą zauważyłem, że jeżeli coś zdarzyło mi się zgubić albo stracić to właśnie tam, gdzie wszystko wyglądało całkiem bezpiecznie;) Salvador jest niesamowity, jest niebezpieczny, ale też pełen atrakcji. Z jednej strony piękne stare miasto (i podobno dobre imprezy, ale tu po całym dniu łażenia średnio miałem na nie ochotę), a z drugiej wszechobecni żebracy i handlarze narkotyków. I do tego ciężej niż na południu Brazylii wmieszać się w tłum. Jeden bardzo intensywnie spędzony dzień, choć to zdecydowanie zbyt mało, dał jakieś pojęcie o Salvadorze (tylko jeden, bo nie wiedziałem czy warto tam jechać gdy starówka była pozalewana).
Prawie spóźniłem się na samolot do Rio bo autobus na lotnisko zmienił trasę i przejechał przez jakąś wioskę z biegającymi po ulicach kurami, zupełnie nie po drodze. Niektórzy w autobusie byli równie zaskoczeni jak ja. Zaraz po przyjeździe wybiegłem z autobusu biegnąc w japonkach pod górę z plecakiem bo według moich kalkulacji miałem jakieś 5 minut do końca check-inu. A tu niespodzianka, na loty krajowe trzeba być tylko pół godziny przed czasem, co za ulga:)
Tak się jakoś złożyło, że latając po Brazylii leciałem z TAM (narodowy przewoźnik Brazylijski o ile się nie mylę), GOL (takie jakby tanie linie) i Azul (też tanie linie, ale właśnie wchodzą na brazylijski rynek lotniczy). I to właśnie Azul był najlepszy, ciastka i chipsy na pokładzie były nielimitowane;) Siedziałem koło jakichś dzieciaków, którzy przez cały lot naciskali przycisk, przywoływali obsługę i zamawiali więcej;)
Wylądowałem w Rio, gdzie spędziliśmy kilka wspaniałych dni razem z pozostałymi trainees. Było naprawdę super, wiele fajnych chwil, jak koncert Bossanova na plaży Ipanema czy wieczór na Copacabanie z workiem lodu i cachaçy ze stacji benzynowej;) I tym razem Rio znowu było niesamowicie upalne, wręcz nie dało się zasnąć bez włączonego wentylatora (a włączony tak stukał, że też się nie dało).
Z upałów przenieśliśmy się do zimnego Foz do Iguaçu. W drodze z lotniska do hostelu wszystko wydało się jakby bardziej znajome, przyroda i klimat było nieco bardziej podobne do polskiego, choć to ciągle strefa subtropikalna. Ja tam czułem się jak podczas wczesnej polskiej wiosny. Prawdę mówiąc planując podróż zastanawiałem się czy tu w ogóle jechać. Nie jestem wielkim fanem wodospadów, widziałem już Niagarę więc jakoś niespecjalnie mnie tam ciągneło. Ale widzieć na zdjęciach i na żywo to dwie różne rzeczy, i tak, Foz do Iguaçu, huk spadających mas wody i widok Garganta do Diablo, wodospadu w kształcie przypominającego podkowę, w której aż się gotuje, robią ogromne wrażenie. Jak dla mnie numer dwa Brazylii, bo numerem jeden pozostają Lençóis Maranhenses.
Zaraz obok miasteczka Foz do Iguaçu, leży paragwajskie miasto Ciudad del Este. Szczerze mówiąc wcale nie chciałem tam jechać i gdyby nie Milena wogóle byśmy się tam nie wybrali. Ale argument, że za granicą musi być inaczej tym razem okazał się słuszny. Było, paragwajski bajzel był nieporównywalny z czymkowiek co widzieliśmy;)
Podróż zakończyliśmy w Kurytybie, chyba najbardziej europejskim mieście Brazylii - wszędzie superczysto, świetny transport publiczny i naprawdę chłodny klimat ze względu na wysokość na jakiej położone jest miasto.

Czy warto było? Pewnie, że tak. Przychodzi mi do głowy jednak kilka spostrzeżeń. Po pierwsze, łatwo tu ulec wrażeniu, że w Brazylii jest podobnie jak w Europie. Jedzenie niby jakoś podobne, ludzie, w końcu ogromna część Brazyliczyków ma Europejskie korzenie. Różnice nie rzucają się tak bardzo w oczy, trzeba ich czasami poszukać. I tak na północy Brazylii mieszkańcy są zdecydowanie bardziej wymieszani. Owoce, których możemy spróbować nawet nie mają nazwy w języku polskim. Podobnie potrawy, niby fasola z ryżem to żadna egzotyka, ale w każdym miejscu znajdziemy coś czego próżno szukać poza Brazylią. Podobnie kultura, jak chociażby to co się dzieje na brazylijskich imprezach dość daleko odbiega od tego do czego byłem przyzwyczajony;) To wszystko jednak wcale nie jest takie łatwe do zaobserwowawnia jeżeli jest się tu przejazdem, te rzeczy nie uderzają z taką siłą jak egzotyka Meksyku. Moim zdaniem Brazylia jest ciekawa, ale wymaga więcej wysiłku, żeby ją poznać, zarówno ze względu na odległości, ceny i czasami złudne powierzchowne podobieństwo (któremu uległem na początku pobytu).

Kilka zdjęć z Belo Horizonte

2010-05-27T00:52:00.000+02:00

Dzisiaj będzie taki post o wszystkim i o niczym;) Czyli o tym co widzę właściwie codziennie idąc do pracy.

Każdy poranek to wspinaczka... Belo Horizonte powinno być najzdrowszym miastem Brazylii. Do tej pory widziałem tu jeden rower, ale jakbym miał podjeżdzać pod takie góry to bym też swojego z szafy nie wyciągał.

Śniadanie w jeżdzącej budce z hotdogami do najzdrowszych nie należy. Hotdog z pomidorem, kukurydzą, rodzynkami, czipsami i słodkimi galaretkami.

A tu moje ulubione miejsce. Rei do Pastel III. Już mnie tam nawet znali w pewnym momencie, ale zmieniła się obsługa. Śniadanie pod tytułem brak czegokolwiek w lodówce:

Czyli Joelho de Moça (kolano dziewczyny, kto to wymyślił?), ciepła bułka wypełniona szynką i serem. Do tego szklanka mleka z kakao, bardzo popularnego tutaj.

Widoki na moim osiedlu wieczorem, muszę przyznać, że naprawdę dobrze trafiłem. Nie dość, że wszędzie blisko, to bezpieczna okolica. Tylko te przeklęte góry.

Wreszcie widok z balkonu, Lagoa de Santa Lucía. Jezioro zaraz obok jednej z najlepszych dzielnic BH. A obok jeziora favela.

Na koniec Praça do Papa, plac który zyskał tą nazwę po przyjeździe papieża do Belo Horizonte.

Od Belo Horizonte

Panorama Belo Horizonte, widok z tarasu widokowego ponad Praça do Papa.

Czemu Brazylia jest taka droga?

2010-05-18T03:45:00.000+02:00

Od kiedy przyjechałem do Brazylii zadaję sobie jedno pytanie. Czemu w kraju w którym minimalna płaca wynosi około 500 Reali (jakieś 800 Złotych) przejazd autobusem kosztuje 2,30 Reala. Czemu tygodnik typu Newsweek czy Wprost kosztuje 10 Reali (16 Złotych)? Czemu wreszcie karton soku pomarańczowego kosztuje 4 Reale, jeżeli pomarańczy Brazylia ma pod dostatkiem? I kto na to wszystko może sobie pozwolić?

Pewnie jest wiele powodów tak wysokich cen, między innymi jedne z najwyższych na świecie podatki. Nie mam zresztą jakichkolwiek podstaw ekonomicznych, żeby przeprowadzić tu jakąś sensowną analizę. Jest jednak jeden powód, który z całą pewnością ma wpływ na postawione na głowie ceny: durne, nikomu niepotrzebne zawody. A ponieważ jak wiadomo nie ma darmowych obiadów, pensje wykonujących je osób muszą być wliczone w ceny produktów. Żeby dać jakieś wyobrażenie o nieefektywności opiszę kilka rzeczy, dla Brazylijczyków oczywistych, które zadziwiają obcokrajowców.

Księgarnia. Chcemy kupić książkę, nic prostszego. Wybieramy książkę z półki, ale zaraz podchodzi do nas asystent. Jego rola po wybraniu przez nas książki sprowadza się do wręczenia nam karteczki ze swoim imieniem (chyba, żeby udowodnić, że pracował) z którą udajemy się do okienka. Zapłacić? Nic z tych rzeczy. W okienku pani zabiera nam książkę i drukuje nam kwitek. Z tym kwitkiem idziemy do okienka numer dwa, przed którym naturalnie czeka nas kolejna kolejka. W okienku płacimy po czym przechodzimy do ostatniego stanowiska, w którym możemy odebrać naszą ciężko zakupioną (i wyczekaną) książkę. Ile osób było zaangażowanych w obsłużenie jednego klienta? Cztery... uhh.

Klub/dyskoteka. Idziemy na imprezę, przed klubem naturalnie mamy kolejkę, w której niektórzy cierpliwie czekają przez dwie godziny. Zaraz po wejściu spisywane są wszystkie nasze dane ( = kolejka, bo przecież to trwa). Dostajemy też kartonik, na którym zaznaczane jest wszystko co zamówimy. Nigdy nie płacimy od razu. Zbliża się koniec imprezy i wszyscy chcą wyjść, ale ale... mamy kolejną kolejkę, tym razem wszyscy czekają, żeby zapłacić. Warto zaznaczyć, że zgubienie kartonika potrafi kosztować nawet 500 Reali, bo przecież istnieje ryzyko, że osuszyliśmy pół baru a kartonik schowaliśmy. A nie prościej zapłacić od razu...?

Supermarket. Osoba pakująca nasze zakupy. W Polsce potrafi to zrobić sprzedawczyni albo kasa jest tak skonstruowana, że zakupy pakują się same dzięki specjalnej taśmie. Tutaj, jak do wszystkiego, najlepiej jest zaangażować kolejną osobę. Obsługa w supermarketach jest zresztą tak wolna, że samo to wymaga zatrudnienia kolejnych osób (kasjerka przesuwająca produkty nad czytnikiem kodów kreskowych w takim tempie, że ma się ochotę samemu siąść na kasie i się obsłużyć).

Autobus. Pisałem już, że obsługa miejskiego autobusu wymaga dwóch osób, kierowcy i cobradora do zbierania pieniędzy. Autokar jadący z miasta do miasta potrafi potrzebować trzech osób: dwóch kierowców i osoby sprzedającej kanapki. Fakt, że dwie z trzech osób nudzą się przez większość czasu nikomu nie przeszkadza, w końcu doliczy się do ceny biletu.

Winda. Jeżeli jest winda to jest i windowy. Ja w Polsce widziałem do tej pory jednego w Pałacu Kultury. Może to i jakoś fajniej powiedzieć gdzie chce się jechać niż samemu nacisnąć przycisk.

Parking. Tutaj może nie będę tego nazywał zawodem, bo jest to najzwyklejsze w świecie złodziejstwo i szantaż. Wystarczy zaparkować wieczorem samochód gdzieś w centrum, a zaraz podchodzi nieoficjalny parkingowy, który wspaniałomyślnie nam go popilnuje. Nie chcemy, żeby pilnował, aj nie warto, w tej okolicy ktoś może nam go porysować...

Cóż, przejście przez każdą z tych sytuacji zadziwia mnie, bo widzę, że można coś zrobić szybciej i taniej. To co u nas jest kwestią zdrowego rozsądku tutaj wydaje się nie zawsze funkcjonować;) Ale pewnie obcokrajowcy w Polsce dostrzegają podobne bezsensy, których ja nawet nie jestem w stanie zauważyć. A może znacie opowieści osób, które do nas przyjeżdzają i nie mogą się czemuś nadziwić?

Powrót do BH

2010-05-16T21:32:00.000+02:00

Minęły już dwa tygodnie od powrótu z Kurytyby, a jednocześnie do brazylijskiej rzeczywistości. Wiadomo że po miesiącu podróży, gdzie każdego dnia dzieje się coś nowego, powrót do pracy jest w najlepszym wypadku wydarzeniem mało ekscytującym. Dodatkowo miesiąc spędzony głównie w gorących stanach Brazylii spotęgował zdziwienie temperaturą zastaną w Belo Horizonte.
Tak, tu może być zimno. Moje mieszkanie, w którym, jak w wielu innych zresztą, do tej pory cieszyłem się ogromnymi oknami i szklaną ścianą oddzielającą taras, także teraz okazuje się zaskakująco przewiewne. Oznacza to, że w chłodne wieczory trzeba wyciągać ciepłe ubrania z szaf, bo żadne z mieszkań nie jest tu ogrzewane. Tutaj mógłbym sobie też trochę ponarzekać na pewien denerwujący mnie szczegół. Na północy Brazylii jest tak gorąco, że często prysznice nie są nawet ogrzewane, i nawet rano zupełnie mi to nie przeszkadzało. Na południu jest na tyle zimno, że prysznice są takie jak u nas (zimna i ciepła woda do woli). W Belo Horizonte mamy wkurzające rozwiązanie pośrednie. Prysznic połączony jest z ogrzewaniem wody, co oznacza mniej więcej tyle, że możemy mieć albo dużo wody zimnej albo mało ciepłej. Oczywiście nie ma nic przyjemniejszego niż zimny prysznic po zimnej nocy.
Tak więc mamy brazylijską jesień, która od lata różni się tylko niższymi temperaturami. Ale i tak widok brazylijczyków poubieranych w grube kurtki i kozaki jest dosyć zabawny:) Jest chłodno, ale nie aż tak.

Tak się jakoś ostatnio złożyło, że w ciągu dwóch tygodni zostałem trzy razy zaproszony na obiad czy kolację do brazylijskiej rodziny. Za każdym razem do innej. Zaraz po powrocie z Kurytyby, wszyscy (tzn. obcokrajowcy) zostaliśmy zaproszeni przez naszą "Profesorę", dziewczynę, która nas uczy portugalskiego. Tydzień później zaprosiła mnie Maria Antonieta, u której spędziłem święta Bożego Narodzenia. W czwartek trafiłem na kolację do rodziny, u której mieszka Mónica. Jak to wygląda i czym się różni od spotkań w Polsce? No cóż, trochę tak jak pisałem już w poście o świetach Bożego Narodzenia, spotkanie nie kręci się wokół stołu. Przychodzimy, siadamy gdzieś gdzie się da, a jak się nie da to stoimy. Przed jedzeniem, które najczęściej pojawia się po jakimś czasie, wszyscy popijają piwo, Coca Colę albo caipirinhę (oczywiście zależy od rodziny). Po jakimś czasie pojawia się główne danie, które zawsze jest podawane razem z ryżem i fasolą. Każdy podchodzi i sam sobie nakłada ile czego chce, ale często jest tyle osób, że po prostu nie starcza miejsca przy stole. Dlatego też nikt się tym za bardzo nie przejmuje i siada z talerzem gdzieś z boku. Szczerze mówiąc mam tu mieszane uczucia - z jednej strony przyzwyczajony jestem do tego, że każdy ma swoje miejsce. Z drugiej strony, może to u nas jest lekko przesadzone, to znaczy, nie zaprosimy więcej osób, choć byśmy chcieli tylko dlatego, że mamy za mały stół?;) Tutaj jedzenie jest naprawdę tylko pretekstem do spotkania. A jeżeli chodzi o spotkania brazylijskich rodzin, to zaproszonych osób potrafi być naprawdę dużo. To jest po prostu fajne, brazyliczycy są bardzo rodzinni, wielu krewnych utrzymuje ze sobą kontakt, no i samo to, że tyle razy zostałem zaproszony pokazuje, że nie są to zamknięte spotkania:)

Kurytyba

2010-05-04T21:10:00.000+02:00

Od Kurytyba

Kurytyba była ostatnim miastem, które odwiedziliśmy. Sama podróż z Foz do Iguaçu była z jednej strony bardzo przyjemna, bo nocny autobus, którym jechaliśmy był prawdopodobnie najwygodniejszy (i najdroższy) do tej pory. Z drugiej strony po dwóch godzinach zatrzymała nas straż graniczna i bardzo dokładnie skontrolowała cały autobus. Sprawdzali wszystkie torby, siedzenia i przetrzepali cały luk bagażowy. Wszystko ze względu na bliskość Paragwaju i zupełnie niekontrolowaną granicę. Poza narkotykami, które znaleźli w autobusie przed nami, szukali wszystkiego co wjechało do Brazylii bez zapłacenia podatku. Brazylijczycy mają prawo do bezcłowych zakupów do 300$ miesięcznie, wszystko powyżej obłożone jest 50% podatkiem. Przy takim cle i cenach importowanych towarów w Brazylii trudno się dziwić, że kto może, próbuje udać się do Paragwaju na zakupy.
W końcu rano dojechaliśmy jednak do Kurytyby. Spędziliśmy tam 3 dni, spacerując, oglądając miasto i jeżdżąc turystycznym autobusem. Tak jak wjeżdzając do Paragwaju można krzyknąć "To jest inny świat!" mając na myśli wszechobecny bajzel, tak tutaj możnaby krzyknąć to samo widząc tutajszy porządek. Rzeczywiście, pod względem organizacji, czystych ulic i świetnego transportu publicznego żadne z odwiedzonych miast nie równa się z Kurytybą. Pierwszego dnia nie mogłem wyjść z podziwu dla sposobu w jaki funkcjonują tutajsze autobusy.

Z tego co przeczytałem i co zresztą widać, został tu zaadoptowany system stacji i linii metra. Przystanki autobusowe są pozamykane, płaci się przy wejściu do nich zamiast do autobusu, co bardzo przyspiesza późniejsze wsiadanie (szkoda, że nikt nie wpadł na pomysł karty miejskiej...). Autobusy gadają informując o przesiadkach, za które nie trzeba płacić, w przeciwieństwie do pozostałych miast. Wszystko to zostało wprowadzone po to by zachęcić kierowców do rezygnacji z samochodów, co podobno odniosło nawet jakiś sukces (i co z pewnością jest lepszym pomysłem niż to co zrobiono w mieście Meksyk - w zależności od końcówki rejestracji samochody mogą lub nie danego dnia poruszać się po centrum miasta).

Poza tym Kurytyba to równiutko przycięte trawniki, parki i czyste ulice. Ciężko gdzieś tu zobaczyć walające się po ulicy papiery, o co nawet w Belo Horizonte nie trudno.

Nawet turystyka, choć nie ma tu starówki porównywalnej z Salvadorem, jest tu świetnie zorganizowana. Turystyczny autobus obwozi nas po wszystkich atrakcjach Kurytyby, można z niego wsiadać i wysiadać (do 4 razy), co zaoszczędza kłopotów z dojazdem.

Skąd takie różnice w tym regionie w porównaniu z północnymi stanami? Ano może z powodu europejskich emigracji, niemieckiej, włoskiej, ukraińskiej i wreszcie polskiej:) Faktycznie, już przed przyjazdem sporo słyszałem o pochodzeniu mieszkańców Kurytyby (i stanu Paraná), ale ciekawiło mnie bardzo zobaczenie jakichś polskich wpływów w miejscu tak odległym. Jak się okazało turystyczny autobus miał w rozkładzie park Jana Pawła II:

Zaraz przy wejściu znaleźliśmy też polską kawiarnię:)

Przywitaliśmy się po polsku, ale pani wyglądająca bardziej na polkę niż brazylijkę (czyli blondynka z niebieskimi oczami) znała po polsku tylko kilka słów. Polskich specjałów na miejscu nie próbowałem, bo za 4 miesiące będę miał ich pod dostatkiem, ale można tam było zjeść typowy polski obiad:

Sopa de beterraba = barszcz
Porozmawialiśmy z panią przez chwilę i jak się okazało była ona córką Polki,która przyjechała tu 50 lat temu i z którą mieliśmy się spotkać za chwilę. Wyszliśmy pospacerować po parku i od razu rzuciły się w oczy chaty, które przypominały te z polskich wsi!

Weszliśmy do jednej z nich, i tam poznaliśmy panią Danutę, mamę spotkanej przed chwilą niebieskookiej blondynki. Pani Danuta od 30 lat prowadzi park, będący upamiętnieniem polskich emigrantów.
Wszystko zaczęło się od pierwszej chaty, która została wywieziona z jednej ze wsi w stanie Paraná. Gdy w 1980 roku Jan Paweł II przyjeżdzał do Brazylii pojawił sie pomysł aby przywitać go właśnie w takiej staropolskiej chacie. Od razu pojawiły się głosy, że wiejska chata nie jest miejscem na witanie papieża, ale w końcu się udało. Chata została przewieziona do centrum Kurytyby i w jej wnętrzu powitano Ojca Świętego. Wkrótce potem pojawił się problem co z tą chatą zrobić - odstawić ją na miejsce? Postanowiono więc pozostawić ją w pobliżu zalesionych terenów należących do miasta by w ten sposób rozpocząć budowę parku, czym zajęła się pani Danuta. W tej chwili chat jest już 7, w jednej z nich można zobaczyć kaplicę Matki Boskiej, w innych sprzęty z polskich wsi, wreszcie też polskie rękodzieło, za promowanie którego odpowiedzialna jest też pani Danuta:

Miło jest zresztą zobaczyć jak przychodzą tam brazylijczycy, interesują sie naszymi pisankami, co niektórzy coś kupują. W pobliskiej dzielnicy mieszka zresztą naprawdę wielu polaków i brazylijczyków polskiego pochodzenia, w samej Kurytybie jest ich około 400 000, a w całym stanie ponad milion!

Co jeszcze jest innego w Kurytybie niż w reszcie Brazylii? Pogoda! Tu naprawdę można zmarznąć. Miasto położone jest na dużej wysokości, co z jednej strony oznacza niższe temperatury, a z drugiej odczuwalnie czystsze powietrze. Pod wieloma względami, w Kurytybie czułem się jak w Europie, wrecz ciężko było uwierzyć, że nadal byliśmy w Brazylii.

Kurytyba była też ostatnią częścią naszej wycieczki, w sobotę wieczorem wsiedliśmy w samolot do Belo Horizonte. Na pewno było warto, choć o tym postaram się jeszcze napisać oddzielnie. Teraz czekają mnie jeszcze 3 miesiące pracy, a w sierpniu Kolumbia!

Zdjęcia z Kurytyby.

Paragwaj

2010-04-30T03:07:00.003+02:00

Tego to się nie spodziewałem. Paragwaj raczej nie znajdował się na liście moich turystycznych celów, mimo że Ciudad del Este leży zaledwie kilka kilometrów od Foz do Iguaçu. Właściwie gdyby nie Milena to byśmy się tam wogóle nie wybrali. Jednak główne powody przyjazdu do Ciudad del Este: bardzo tanie zakupy oraz obietnica zobaczenia bajzlu jakiego w życiu nie widzieliśmy sprawiły, że kolejnego dnia rano siedzieliśmy w klekoczącym autobusie z napisem 'Paraguay'.
Już sam przejazd z paragwajskim kierowcą dał nam wyobrażenie o tym jaki będzie Paragwaj. Jedni wsiadali do autobusu przodem gdzie przechodzili przez bramkę. Inni wsiadali od tyłu i przychodzili zapłacić bez rejestrowania przejazdu na bramce. Jedni dostawali bilet, inni nie, w zależności od aktualnego widzimisię kierowcy.

Kilka godzin, które spędziliśmy w Paragwaju były wycieczką do innego świata. Samo miasto Ciudad del Este położone po drugiej stronie mostu przyjaźni (Ponte da Amizade) nie ma do zaoferowania nic poza sklepami i targowiskami. Przejazd przez most jest pozbawiony jakiejkolwiek kontroli, wsiadamy w autobus jadący do Paragwaju i po chwili, która zależy od korka na moście, jesteśmy na miejscu.

Wysiadamy na dworcu w Ciudad del Este i po chwili idziemy wymienić brazylijskie Reale na paragwajskie Guarani. Łatwo tu zostać milionerem, 1 Real = 2500 Guarani. Idziemy do centrum gdzie naszą uwagę zwracają wszechobecne kolorowe autobusy:

Po drodze napotykamy też obnośnych sprzedawców skarpetek Nike i pendrive'ów o astronomicznych wręcz pojemnościach. Paragwajscy inżynierowie zdołali stworzyć 64GB pendrive'y, które opłaca się sprzedawać po 10 reali. Szczęśliwi nabywcy dopiero w domu odkrywają, że ich pendrive często nawet nie posiada wtyczki USB;)
Paragwaj to z jednej strony zakupowy raj, do którego przyjeżdzają Brazylijczycy by tanio (czytaj: w normalnych cenach) kupić elektronikę czy perfumy. Z drugiej, trzeba bardzo uważać, bo podrabiane jest właściwie wszystko i często nie da się odróżnić podróbki od oryginału.

Poza zakupami Ciudad del Este nie ma wiele do zaoferowania. Podobno nie jest tam zbyt bezpiecznie, ale o tym na szczęscie nie musieliśmy się przekonać. Na ulicach jest brudno, panuje atmosfera bajzlu i zamieszania. Brazylia z pewnością nie jest wzorem dobrej organizacji, ale w porównaniu z Paragwajem panuje tam wrecz niemiecki porządek.

Do tej pory nie rozumiałem czemu Brazylijczycy podśmiewali się z Paragwaju, ale po paru godzinach w tym kraju sam z trudem się od tego powstrzymuję;) Tak jak u nas za symbol tandety przyjmujemy produkty wyprodukowane w Chinach, tak w Brazylii za tandetne uznaje się te kupione w Paragwaju.

Jakby nie było, nasze zdziwienie warte było przyjazdu.

Foz do Iguaçu

2010-04-28T06:53:00.001+02:00

Nie myślałem, że Foz do Iguaçu zrobi na mnie aż takie wrażenie. Gigantyczne wodospady na granicy brazylijsko-argentyńskiej na liście 7 cudów świata (kolejnej, bo z tego co widzę co chwila pojawiają się kolejne i to w różnych wydaniach). Wysokie na 82 metry, długie na 2,7km wodospady, które słychać z 24 kilometrów.

Jeszcze z samolotu lecącego z Rio de Janeiro widzieliśmy wodospady i ogromną chmurę unoszącą się nad nimi. Do miasteczka Foz do Iguaçu przylecieliśmy w niedzielę po południu. Po raz pierwszy znalazłem się w miejscu w Brazylii, w którym przyroda i klimat choć odrobinę przypomina polski. Po raz pierwszy w nocy też było naprawdę chłodno, co po ostatnich dniach w Rio przywitaliśmy z radością. Wszyscy stwierdziliśmy, że brazylijskimi temperaturami jesteśmy już nieco zmęczeni.

W poniedziałek wybraliśmy się na stronę brazylijską wodospadów. W tej chwili z powodu deszczów są one bardzo pełne. Widok spadającej wody i jej ogłuszający ryk robią ogromne wrażenie. W niektórych miejscach wiatr unosi krople wody zapewniając prysznic wszystkim, którzy się znajdą w pobliżu. Tutaj ja sam sobie go zapewniłem:)

Strona brazylijska jest wspaniała. Chociaż większa część wodospadów znajduje się w parku po argentyńskiej stronie, to widok ze strony brazylijskiej jest pełniejszy, pozwala zobaczyć więcej.
Z drugiej strony w parku argentyńskim możemy podejść bliżej wodospadów,
stanąć zaraz obok spadających mas wody albo ponad nimi. Tam też wybraliśmy się z Mileną na wycieczkę łodzią pod same wodospady:

Tu akurat, no cóż, rewelacji nie było. Szczerze mówiąc nazwanie tego Gran Aventurą było sporym nadużyciem, a obietnica całkowitego zmoknięcia nie została spełniona. Mimo to, obie strony parku po prostu trzeba zobaczyć. Foz do Iguaçu to niesamowity pokaz siły natury. I zupełnie nie rozumiem czemu wszyscy słyszeli o Niagarze, a o Foz do Iguaçu już nie.

Zdjęcia z Foz do Iguaçu

Rio de Janeiro II

2010-04-26T04:52:00.003+02:00

Jadąc do Rio zastanawiałem się - co ja tam będę robił, przecież już raz tam byłem. Tak naprawdę gdyby nie znajomi z Belo Horizonte, pewnie bym się tam wogóle nie wybrał. Jednak fajne towarzystwo jest dobrym powodem - a z naszą ekipą po prostu nie da się nudzić:)

Do Rio przyleciałem prosto z Salvadoru na genialnie położone lotnisko - taki pas startowy zaraz przy zatoce. Lecąc wieczorem przelatujemy kilkaset metrów nad rozświetlonymi platformami wiertniczymi, a zaraz potem widzimy za oknem tylko wodę mając wrażenie, że to na niej będzie lądował samolot.
Rio po raz drugi zrobiło na mnie zupełnie inne wrażenie niż za pierwszym razem. Poprzednio sporo czasu spędziliśmy spacerując po plażach i wjeżdzając na taras widokowy czy Cristo Redentor. Tak naprawdę niewiele w Rio zobaczyliśmy. Tym razem głównie dzięki Vicowi, koledze z Chin, który wszystko zaplanował, poznaliśmy Rio z innej strony, także tej mniej przyjemnej.
Co można robić w Rio poza plażą? Ku mojemu zaskoczeniu całkiem sporo. Jednym z miejsc jest Santa Teresa, najstarsza część Rio de Janeiro. Aby ją zobaczyć wsiedliśmy w antyczny tramwaj, którym bez pośpiechu można przejechać przez ciasne uliczki.

Będąc w Rio nie można było nie pójść na plażę Ipanema.

Widok z Ipanema

Wykąpaliśmy się i zrozumieliśmy skąd nazwa Ipanema - "zła woda". Fale na tej plaży rosną w ostatniej chwili zaraz przy brzegu, a do tego prąd wręcz wciąga do wody. Wracając z plaży, spacerując przez kilka kilometrów trafiliśmy na koncert Bossa Nova!

Jak dla mnie był to jeden z najlepszych momentów wyjazdu - usłyszeć Bossa Novę na Copacabana. Niesamowity klimat, Rio nocą i koncert na żywo na plaży:) A po chwili zaczęliśmy tańczyć ze znajomymi muzyków, a właściwie to oni nas uczyli kroków Bossa Novy. Ciężko będzie to zapomnieć:)
Dopiero teraz też trafiłem do centrum Rio de Janeiro. O ile w São Paulo spodziewałem się wieżowców na każdym kroku, to Rio jednoznacznie kojarzyło mi się z plażą.

Po pobycie w północno-wschodnich stanach Brazylii miło było też znowu usłyszeć charakterystyczny dźwięk akordeonu i trójkąta - dwóch instrumentów, które słychać w Forró. Wszystko dlatego, że w Rio istnieje "Feria do Nordeste" - targowisko, na którym można spróbować najbardziej charakterystycznych dla tego regionu potraw i posłuchać właśnie Forró na jednym z koncertów.

Na koniec naszego pobytu przyszedł moment pożegnać Magdę, która rozpoczyna właśnie podróż przez Amerykę Południową. Trafiliśmy na imprezę do 3 piętrowego klubu, w którym grana była Samba na żywo. Pożegnanie Brazylii bez Samby nie liczyłoby się:)

W Rio byłem po raz drugi i najprawdopodobniej ostatni. I chyba znowu jestem zaskoczony. Ostatnio tym jak pięknie położone jest to miasto. Tym razem tym ile można w nim robić - my nie mieliśmy kiedy się nudzić przez ostatnie dni.
A teraz od kilku godzin jesteśmy we 3 - Magda, Milena i ja w Foz do Iguaçu. I po raz pierwszy w czasie tej podróży jest chłodno! Jutro ruszamy nad wodospady!

Kilka zdjęć z Rio.

Salvador w dzień

2010-04-22T05:29:00.001+02:00

Aż głupio napisać, że w Salvadorze spędziłem tylko jeden dzień. Jedno z najstarszych miast w Brazylii, pełne zabytków, ze starówką uznaną za dziedzictwo UNESCO. Stolica stanu Bahia,w którym wszystko toczy się nieco wolniej:)
Do Salvadoru przyjechałem o 5 rano z Maceió, gdy jeszcze było ciemno. Wyszedłem z autobusu trzymając się za kieszenie i usiadłem na dworcu poczekać na świt. Historie, które słyszałem o Salvadorze chyba nie równały się z żadnym innym miastem w Brazylii. Napady na turystów, kieszonkowcy, kwitnący narkobiznes i żebracy na ulicach. Jak się później okazało, naprawdę niewiele było w tym przesady. Ale wracając do moich pierwszych chwil w Salvadorze, zaraz udało mi się znaleźć autobus, który dojeżdża w okolice hostelu. Wysiadłem dalej niż myślałem. Zaraz też poszedłem szybko do hostelu, bo przecież to Salvador i tu żartów nie ma. Potem się okazało, że to jedna z najlepszych dzielnic, ale skąd ja mogłem o tym wiedzieć. Iście po szpiegowsku (tak mi się wydawało) wyciągnęłem aparat i zrobiłem zdjęcie latarni:

Od Salvador

W hostelu pustki, w końcu to niski sezon. Zresztą nie dziwne, bo przecież jeszcze 3 dni temu Salvador był pozalewany. Rozpakowałem się i poszedłem na spacer, biorąc ze sobą tylko klucze i trochę pieniędzy.
Starówka Salvadoru jest po prostu genialna. Jakieś 10 lat temu została zresztą odrestaurowana, teraz choć już odrobinę zaniedbana, nadal robi wspaniałe wrażenie. Miasto leży na dolnej części półwyspu w kształcie litery V nad wodami Oceanu Atlantyckiego i Zatoki Wszystkich Świętych (Baía de Todos os Santos), nazywanej w XVII wieku niekiedy też Zatoką Wszystkich Świętych i Prawie Wszystkich Grzechów (Baía de Todos os Santos e Quase todos os Pecados).

Stare miasto Salvadoru składa się z dwóch części, wysokiej (Cidade Alta) i niskiej (Cidade Baixa), pomiędzy którymi jeździ szybka winda:

Spacerując samemu po Salvadorze właściwie nie było żadnego problemu, nikt mnie nie zaczepiał i nie próbował wciskać turystycznego chłamu zachęcając specjalną ceną przygotowaną właśnie dla mnie. Trafiłem jeszcze w pobliże jakiegoś kościoła, w którym widać było wydzierającego się do mikrofonu... księdza, pastora? Nie wiem, chyba animatora, który w ekstatycznym uniesieniu tłumaczył wiernym prawdy wiary. W Brazylii pełno jest zresztą rozmaitych kościołów, o istnieniu których nigdy nie słyszałem.

Ponieważ jednak Salvador to Salvador, a historie o napadach na turystów nie są wyssane z palca, nawet nie brałem ze sobą wtedy aparatu. Żeby móc zrobić jakieś zdjęcia wykupiłem więc zorganizowaną wycieczkę po Salvadorze. Zabrali nas pod latarnię, tą samą gdzie szedłem rano. Ale jakże różne to było miejsce teraz! Rano pełno tam było biegaczy, a teraz pełno namolnych sprzedawców. Nie, namolnych to zbyt delikatne słowo - wręcz agresywnych (teraz sformułowanie "agresywny marketing" nabrało dla mnie nowego znaczenia). Wystarczyło, że wysiedliśmy a podchodzi do nas jeden po drugim wręczając nam na siłę prezenty. Akurat się z kimś zagadałem więc bezmyślnie biorę do ręki to co mi daje. Ale nie, jak się już wzięło to nie ma odwrotu, więc o zwrocie prezentu nie może być mowy. Mówię mu żeby to wziął bo nie chcę. On też nie chce. Więc rzucam na ziemie jego badziewny prezent (wstążka, którą trzeba zawiązać na ręce i wypowiedzieć życzenie). Zaraz też słyszę rzucane do mnie oskarżenia. Tłumaczenia nie pomogły, to się odwróciłem i poszedłem. Oczywiście logika prezentu jest taka ,że jak się go przyjmie to trzeba coś kupić.
Ale cóż, taka cena zorganizowanej wycieczki, sam raczej też wyglądam na gringo, ale przynajmniej pewności nie ma, więc może dlatego rano miałem względny spokój.
Tak jak zresztą mówiłem, chodziło mi głównie o zrobienie zdjęć, co akurat nie do końca się udało tak jak bym chciał, bo przewodnik miał nas gdzieś i pędził przez starówkę jak głupi.

Wieczorem pojechałem do dzielnicy Rio Vermelho na podobno najlepsze Acarajé w Salvadorze. We wtorki odbywa się też impreza na Pelourinho (czyli mniej więcej starej części miasta), więc z Rio Vermelho pojechałem właśnie tam. Dużo turystów, barów z caipirinhą, zespół wybijający rytm capoeiry i kilka osób walczących naprzeciwko sceny. Pospacerowałem tam chwilę, i już mnie ktoś zaczepia. "Kokaina, marihuana!" - "Nie dziękuję". Idę dalej, ten biegnie za mną i ciągnie mnie za koszulkę upewniając się, że słyszałem co ma do sprzedania. Po chwili się odczepił.
Już wracam do hostelu, wchodzę do sklepu kupić wodę. Zaraz też otwierają się drzwi i wchodzi brudny, może 8 letni dzieciak. Po chwili słyszę, że jest głodny i że nie chce pieniędzy, zaczyna za to wybierać ciastka, na które ma ochotę. Kupiłem mu je ale nie mam pojęcia co on z nimi zrobił... z tego co słyszę, wszystko, dosłownie wszystko, nawet puszka skondendowanego mleka może tu być wymieniona na narkotyki.

Ciężko mi coś powiedzieć o tym mieście po jednym dniu. Z jednej strony tyle się w nim dzieje, jest tu co oglądać i ten jeden dzień tylko spowodował straszny niedosyt. Z drugiej strony, bieda, pełno żebraków leżących na ulicach i agresywnych sprzedawców. Na pewno nie żałuję, że tu przyjechałem, Salvador z całą pewnością jest wyjątkowy.

Kilka zdjęć z Salvadoru.

Maceió

2010-04-20T14:35:00.000+02:00

Po kilku dniach w Recife wczoraj przyjechałem do Maceió. Niestety nie wszystko układa się zgodnie z planem, a to dlatego, że planowałem przynajmniej 3 dni w Salvadorze. Jednak po ostatnich silnych deszczach miasto jest pozalewane i spora jego część jest po prostu niedostępna. Szkoda, bo Salvador był jednym z trzech miejsc, na których najbardziej mi zależało. Mimo wszystko spędziłem w Recife kilka naprawdę fajnych dni.
Po pożegnaniu się z Mileną w Fortalezie czekał mnie tydzień podróżowania samemu. Jednak jak już wiele razy słyszałem od osób, które jeżdżą same, tak naprawdę samemu się prawie nigdy nie jest. Ja już tego samego wieczoru poznałem Karyn, którą znalazłem na couchsurfing. Karyn pokazała mi miasto nocą i opowiedziała co jest w nim ciekawego do zrobienia. Kolejny ranek miał być początkiem samodzielnego zwiedzania. Przy śniadaniu poznałem jednak Augusto, który tak jak ja chciał pospacerować po Recife i Olindzie. Zaraz po powrocie pozanaliśmy Caió, a dzień później Neli. Ostatniego dnia dołączyły do nas jeszcze 2 Argentynki (mamy już przewodniczki po Buenos Aires - czyli za dwa miesiące:). Każde z nas było w innym wieku, pochodziła z innego miejsca i co innego robiła na codzień. Każde też miało swoją historię. I chyba właśnie to sobie najbardziej z tych kilku dnich cenię. Bo wysłuchanie kilku tak różnych historii może dać wiele do myślenia - a przynajmniej mi dało. Szczegółów nie będzie, ale po raz kolejny poczułem że podróżując można się czegoś nauczyć nie tylko o miejscu, które odwiedzamy, ale też o innych i wreszcie o sobie samym.
Wracając jednak do miejsc, pisząc tego posta jestem w drodze do Salvadoru z Maceió. Przyjechałem tu wczoraj z Recife. Co tu jest takiego, że warto było tu przyjechać? Właściwie to przyznam, że był chyba jeden powód. Słyszałem już od kilku osób, że woda w stanie Alagoas, którego Macreió jest stolicą, ma niepowtarzalny kolor. I muszę powiedzieć, że się nie zawiodłem. Nigdy nie widziałem miasta, położonego nad wodą mieniącą się tak intensywnymi barwami. Niedzielne popołudnie spędziłem spacerując aleją biegnącą wzdłuż plaży. Plaża jest zresztą wtedy pełna, ciągle słychać sprzedawców wszystkiego, najczęściej piwa, słodyczy i Acarajé. Można się też niedrogo zaopatrzyć w oryginalne inaczej płyty, do wysłuchania których zmuszeni jesteśmy bez względu gdzie się aktualnie znajdujemy. Ciężko jest oddać ten klimat za pomocą zdjęć, dlatego nagrałem kilka krótkich filmików:

Sprzedawca kokosów z megafonem.

Grający rower sprzedawcy zupy.

I wreszcie muzyczna taczka plażowego sprzedawcy płyt

W każdym razie, często mówi się o Nordeste (północnym wschodzie) Brazylii jako odrębnym regionie. Rzeczywiście, jest tu jakby głośniej, ludzie są bardzo mili, mamy też wiele typowych potraw. Z pisaniem czegoś więcej wstrzymam się do odwiedzenia Salvadoru, który jest prawdziwym kulturalnym centrum regionu.

A samo Maceió jako miasto? No cóż, kolejne miasto plażowe. Poza plażą wiele tu nie ma. Pomimo prawie miliona mieszkańców życie wydaje toczyć się dość spokojnie. Sprawia też wrażenie dobrze rozwiniętego, a część plażowa dobrze przemyślanej (nikt nie wpadł na pomysł budowania kilkunastopiętrowych wieżowców w tym miejscu).

A teraz idę zwiedzać Salvador:)

Maranhão, Piauí, Ceara - Informacje praktyczne

2010-04-17T23:19:00.000+02:00

Pierwszy odcinek (São Luis - Fortaleza) już dawno za nami. Do tej pory na blogu koncentrowałem się bardziej na swoich wrażeniach niż na praktycznej części wyjazdu. Uznawałem, że to ile co kosztuje i skąd odjeżdza można znaleźć w przewodniku (ja korzystam z Lonely Planet - dzięki Mateusz:). Mimo to Milena doradziła umieszczanie bardziej praktycznych informacji o miejscach, które odwiedziliśmy. Dlatego też gdyby ktoś chciał kiedyś powtórzyć tą trasę, ten post jest dla niego.

Po pierwsze, Brazylia tania nie jest. Właściwie to najdroższy kraj Ameryki Południowej, pewnie poza Gujaną Francuską. Z drugiej strony, północ Brazylii jest wyraźnie tańsza niż południe. Co jednak najgorsze i na co trzeba się przygotować przyjeżdzając tutaj - prawie nikt nie jest w stanie udzielić jakichkolwiek informacji o tym co ile kosztuje. Dopiero tu na miejscu mogłem się o tym przekonać. Dlatego podam parę podstawowych cen, być może okażą się użyteczne:
Po pierwsze, R$1 (Real) to w tej chwili ok. 1,65zł.

Noc w tanim hostelu(dormitorium)/gospodzie: R$20 (masakryczna gospoda, Parnaiba, albo i fajne schronisko w Fortaleza) - R$50 (fajne pokoje, klimatyzacja, Jericoacoara). Ogólnie średnio R$25.
Obiad - od R$5 (tania restauracja w Barrerinhas - mięso, ryż, fasola), ale w Jericoacoara ceny zaczynają się od R$15. Bezpiecznie jest liczyć R$15-20, często będzie mniej.
Przekąski - bułka z szynką, Pastel, Coixinha, Esfirra - od R$1 (w São Luis) do R$3(Stacja autobusowa w Fortaleza). Średnio R$2.
Woda - 1,5L - ok. R$2
Piwo - butelka 0,6 w barze ok. R$4, puszka 0,3 w sklepiku ok. R$2, ta sama puszka od sprzedawcy na ulicy - do R$3.
Guarana - popularny w Brazylii napój - R$3 za butelke 2L.
Agua de Coco - R$2
Internet - od R$1 (Parnaiba) do R$4 (Jericoacoara) za godzinę
Transport publiczny - ok. R$1,5 za jeden przejazd

Transport.Ceny na trasie którą pokonaliśmy:
São Luis - Barrerinhas: R$35 (samochód lub van)
Barrerinhas - Paulino Neves: R$15 (ciężarówka 4x4)
Paulino Neves - Tutóia: R$10 (ciężarówka 4x4)
Tutóia - Parnaiba: R$16 (autobus)
Parnaiba - Camocim: R$17 (autobus)
Camocim - Jericoacoara: R$30 (samochód 4x4)
Jericoacoara - Fortaleza: R$40 (cięzarówka 4x4 + autobus)
Razem R$163 za transport na tym odcinku.

Wycieczki. Będąc w Barrerinhas zrobiliśmy wycieczkę do Lençóis Maranhenses - R$40. Następnego dnia popłynęliśmy nad Rio Preguiça - R$45. Można i trzeba się targować.
Ogólnie trzeba liczyć ok. R$40-50 za wycieczkę.

Wszystkie podane informacje dotyczą odcinka, który przejechaliśmy szukając niedrogich miejsc do spania i jedzenia (absolutnie nie wolno ich uogólniać na całą Brazylię). Podobnie ze środkami transportu. Zamiast jechać ciężarówką, można pojechać łazikiem pustynnym (Buggy), który jest 3x droższy. Tak jak można zjeść za R$5 (choć to rzadkość) tak i spokojnie znajdziemy obiad za R$30.

Ogólnie trasa jest dość znana w Brazylii, kiedyś została wybrana najbardziej atrakcyjną trasą turystyczną. Dla mnie absolutny numer jeden to Lençóis Maranhenses. Jak na razie jest to zdecydowanie najlepsze miejsce jakie widziałem w Brazylii i podejrzewam, że być może dorówna mu Foz do Iguaçu.
- Jericoacoara była zdecydowanie warta odwiedzenia, ma piękną plażę i ładny kolor wody (choć przyznam, że do wody w Meksyku ciągle trochę jej brakowało). My trafiliśmy tam w niskim sezonie, więc ciężko oceniać jak to wygląda normalnie, nocą było zbyt spokojnie.
- São Luis to fajne centrum historyczne, słychać sporo reggae na ulicach, są też imprezy w tym klimacie, ale w końcu się tam nie wybraliśmy. Do tego całkiem ładna plaża, ale dość dużo brakuje jej nawet do tej w Recife. Ogólnie, więcej niż dwa dni moim zdaniem nie warto tam siedzieć.
- Alcântra moim zdaniem jest raczej stratą czasu, główną zaletą tego miejsca jest to, że jest tam bardzo tanio.
- Fortaleza jest dość nudna, przyjechaliśmy tam w niedzielę i niewiele było tam do zrobienia. Nie było nawet gdzie zjeść bo restauracje były pozamykane! Z drugiej strony mamy tam ogromny, 4 piętrowy targ, w którym można naprawdę tanio kupić ubrania i pamiątki. Do tego w nocy otwierane jest inne targowisko, w którym można kupić wszystko jeszcze taniej (koszulki za 5 Reali, czy krótkie spodenki za 10). Warto też wybrać się na poniedziałkową imprezę (Bar Pirata). Plaża w Fortaleza jest dość przeciętna, pełno jest porozstawianych barów i parasoli (Brazylijczycy nie uznają siedzenia na ręcznikach na plaży, po przyjściu najlepiej jest zapłacić z krzesło i parasol).
- Fajną częścią całej trasy jest sposób transportu. Przyglądając się odcinkowi na mapie widać, że z jednej do drugiej wioski nie jest daleko, jednak zupełny brak dróg powoduje, że przejechanie 100km potrafi zająć cały dzień.

Tak jak pisałem, gdybym miał jeszcze raz wybrać najlepsze z odwiedzonych miejsc, to na pewno byłyby to Lençóis Maranhenses i Jericoacoara. Dość ciężko jest mi oceniać te miejsca z punktu widzenia kogoś kto przyjeżdza z Europy, bo jednak po paru miesiącach w Brazylii na wszystko patrzy się inaczej i dość trudno jest zwrócić uwagę na wszystkie różnice. Co by jednak nie mówić, północ Brazylii, szczególnie tamtejsze wioski określiłbym jako inny świat, po odwiedzeniu których zaczynamy doceniać cywilizację:)

Porto de Galinhas

2010-04-16T06:20:00.002+02:00

Choć do tej pory tego nie napisałem to teraz muszę się do czegoś przyznać. Do tej pory brakowało mi czegoś co widziałem na plaży w Meksyku - niesamowicie wręcz niebieskiej wody. Nie widziałem jej ani na Ilha Grande, ani w Rio, ani też na żadnej z plaż, które odwiedziłem podczas tej podróży. I nawet dzisiaj jej nie zobaczyłem. Zobaczyłem za to coś równie niepowtarzalnego.

Porto de Galinhas (dosłownie port kurczaków, nazwa pochodzi od historii tego miejsca: gdy niewolnictwo w Brazylii zostało zakazane, więźniowie nadal byli przywożeni, tyle że żeby to ukryć przykrywano ich kurczakami. Gdy przypływał statek z więźniami, krzyczano: "Kurczaki przypłynęły!". Wątpliwy powód do chwały, ale nazwa pozostała a kurczak jest symbolem tej miejscowości).
Wracając do widoków, jest to miejsce w którym wystąpują jeziora w miejscu oddzielonym rafą od pełnego morza. W czasie odpływu można sobie chodzić po rafie i oglądać ryby, które zostały uwięzione w jednym z wielu zbiorników:

Woda w tym miejscu ma niepowtarzalny zielononiebieski kolor i tak jak pisałem, po raz pierwszy widziałem coś co się porównuje z pięknem plaż przy morzu karaibskim.

Po spacerze po odkrytej przez odpływ rafie przeszliśmy kilka kilometrów plażą, która podobno została wybrana najpiękniejszą w Brazylii (tutaj jestem mocno sceptyczny, widać inna komisja wybrała wcześniej Jericoacoara).
Po drodze trafiliśmy na kilku surfistów:

W końcu dotarliśmy do miejsca gdzie w tej chwili ma tarło konik morski. Organizowane są wycieczki, w których można zobaczyć żywe morskie koniki. Niestety kolorem wiele im brakuje do znanych jaskrawoczerwonych i żółtych barw ponieważ kamuflując się przybierają one kolor otoczenia, którym w tym przypadku jest błotniste dno. Pan łódkowy w jakiś sposób łapał koniki by móc je nam przez chwilę pokazać:

Wracając z oglądania koników trafiliśmy jeszcze na obnośnego sprzedawcę ostryg.

Taki nadmorski fastfood, pan chodzi z lodówką pełną ostryg i limonek, otwiera nam jedną, oczywiście żywą, wkrapia sok z limonki i gotowe. Palce lizać;)

Zdjęcia z Porto de Galinhas.

Recife i Olinda

2010-04-15T07:09:00.004+02:00

Od ostatniego wpisu minęło trochę czasu, mimo że z Jericoacoara pojechaliśmy z Mileną do Fortalezy. Sama podróż też była oczywiście nieprzeciętna, bo podjechał po nas jakiś brazylijski odpowiednik STAR-a z zamontowanymi plastikowymi siedzeniami na pace, którym pojechaliśmy do Gijoca, najbliższej miejscowości gdzie był asfalt;)
Nad ranem następnego dnia przybyliśmy do Fortalezy. Niestety, to miasto zawiodło mnie tak mocno, że nawet nie chce mi się o nim pisać. To znaczy, jak w każdym mieście było parę rzeczy do zrobienia, była plaża, całkiem ładna z resztą, ale ile można pisać o plaży jeżeli jedzie się wybrzeżem. Ale wrażenie, które mieliśmy spacerując niedzielnym popołudniem - kompletnie wyludnionego centrum (całkowicie i absolutnie, był dzień, ale ulice były puste jak w nocy), wpisywało się w atmosferę lekkiej ospałości i braku konkretnych rzeczy do zrobienia. No dobra, poszliśmy na zakupy na centralny market i na imprezę odbywającą się w barze, który otwierany jest tylko w poniedziałki (swoją drogą to akurat mogę z czystym sumieniem polecić - Bar Pirata). Prawda jest jednak taka, że tam gdzie się znaleźliśmy rewelacji nie było i nawet nie było czemu robić zdjęć.
Fortaleza była też ostatnim etapem wspólnej podróży, bo każdy poleciał potem w swoją stronę - Milena musiała już wracać do Belo Horizonte, a ja wylądowałem w Recife. To było kilka fajnie spędzonych razem dni, dzięki:)

Wyświetl większą mapę
Pierwsze wrażenie: Recife jest wyraźnie lepiej rozwinięte niż Fortaleza. Podobno też wyraźnie bardziej niebezpieczne.
Recife jest naprawdę ciekawie położone - znajduje się na trzech wyspach i do tego na ujściu rzeki. Stąd też wiele mostów i pomysł żeby nadać mu nazwę Brazylijskiej Wenecji. Sama nazwa miasta pochodzi od raf zaraz naprzeciwko wybrzeża.

Mamy tu całkiem zadbaną starówkę i rafę, na której postawiono rzeźby mające uczcić pięśsetlecie powstania Brazylii:

Piętnaście minut jazdy autobusem od Recife znajduje się Olinda. O ile Recife sprawia wrażenie dość nowoczesnego, będąc przy tym czwartym największym miastem Brazylii, to Olinda jest kolonialnym miasteczkiem, w którym życie toczy się o wiele spokojniej:

Chociaż Recife jest naprawdę ładnie położone, i cała dzielnica Boa Viagem znajduje się zaraz przy długiej na kilka kilometrów plaży, to nikt tu nie wchodzi do wody, z powodu powtarzających się ataków rekinów:

Szczególnie niebezpieczne jest przekraczanie granicy raf, które oddzielają płytką strefę przybrzeżną od oceanu. Podobno kilkanaście lat temu, zaraz na wybrzeżu znajdowała się ubojnia. Wszystkie odpadki przez długi czas lądowały w wodzie. Najwyraźniej na tyle długi, że rekiny zdążyły się przyzwyczaić do darmowych obiadów. Niestety, ubojnia została zamknięta, a rekiny przyzwyczajone do miejsca zmieniły tylko swoje upodobania.

Kilka zdjęć z Recife i Olindy.

Jericoacoara

2010-04-11T02:55:00.000+02:00

Po dwóch dniach spędzonych w Jericoacoara właśnie wybieramy się do Fortalezy. Było spokojnie, nawet bardzo. W niskim sezonie wioska wieczorami właściwie zasypia. Dopiero około pierwszej w nocy coś zaczyna się dziać, ale to chyba ze względu na mieszkających tu pracowników hoteli, barów i restauracji. Słowem, impreza mniej dla turystów, bardziej dla brazyliczyków.
Jericoacoara to z jednej strony zwykła nadmorska miejscowość. Z drugiej jest tak pięknie położona, że wiele osób, które tu raz przyjechały ciągle wraca, a nawet przeprowadza się. Z jednej strony, Duna do Pôr do Sol (Wydma zachodzącego słońca), z której można sobie pozjeżdżać na desce (niestety do snowboardu temu sporo brakuje, ale zawsze to jakieś urozmaicenie).

Z drugiej strony wioski mamy Pedra Furada (Dziurawy Kamień) - symbol Jericoacoara.

My z Mileną wybraliśmy się tam konno. Przejechaliśmy kilka wzgórz znajdujących się zaraz obok plaży, na których pasły się stada kóz. Wystarczyło podjechać nieco bliżej i zaczynały się powoli odsuwać dzwoniąc przy tym dzwonkami. Gdyby nie uderzające o brzeg w dole wzgórza fale, pomyślałbym że to Szwajcaria, a nie Brazylia;)

Kilkanaście kilometrów od wioski znajduje się Lagoa de Paraiso, słodkowodne jezioro, w którym mamy do dyspozycji brazylijski wynalazek wypoczynkowy, wodny hamak:

Jak widać wiele się tu przez ostatnie dni nie działo.

Chociaz nie ma mnie teraz w Polsce, to dzisiaj rano dowiedzialem sie o tragedii w Smolensku. Oboje z Milena bylismy poruszeni, chyba jak wszyscy polacy. Moze nie wszyscy o tym wiedza, ale Brazylia oglosila zalobe narodowa.

4x4

2010-04-10T03:10:00.003+02:00

Ostatnie dwa dni minęły nam głównie na przemieszczaniu się. We wtorek rano wyjechaliśmy z Barrerinhas. Głównym środkiem transportu są tu ciężarówki 4x4 z zamontowanymi siedzeniami, bo pomiędzy wioskami nie ma dróg. Wcześnie rano wychodzimy z naszej pousady w poszukiwaniu ciężarówki do Paulino Neves, jednej z wiosek znajdujących się na trasie w kierunku Jericoacoara. Chwilę później, ciężarówka znajduje nas, bo widząc turystów z plecakami zaczepia nas młody chłopak, oferując jazdę w tą stronę. Półtorej godziny podskakiwania na siedzeniu i trzymania się żeby nie wypaść. Sporo frajdy, jazda przez wydmy, łącznie z podziwianiem stad owiec, krów i kóz, ale to co dla nas jest przygodą, dla mieszkańców tych wiosek jest codziennością.

W końcu dojeżdzamy do Paulino Neves.

Mamy dwie godziny. Dwie godziny spaceru w upale. Początkowy pomysł żeby wykąpać się na plaży został zaniechany po tym jak spotkaliśmy tam dzieci kąpiące się z końmi, którymi się opiekują:

Siedzimy w centrum wioski i tam spotykamy pewnego amerykanina, który podróżuje od 27 miesięcy. Objechał już kawał świata i ciągle nie planuje wracać. W Brazylii jest nielegalnie po tym jak nie udało mu się przedłużyć wizy. Planuje nielegalnie przekroczyć granicę z Kolumbią, żeby stąd wyjechać.
Niektórzy ludzie imponują swoimi planami i pomysłami,u innych odwaga niebezpiecznie zbliża się do głupoty.

Kolejna godzina jazdy ciężarówką i dojeżdzamy do Tutóia. Stamtąd bierzemy autobus do Parnaiba. Tam też jesteśmy zmuszeni spędzić noc, bo autobus którym chcieliśmy jechać jest przepełniony. Zatrzymujemy się w gospodzie naprzeciwko dworca autobusowego. Pokoje spokojnie mógłby być scenerią do kręcenia horrorów. Brudno, żarówka zwisająca z sufitu, pod którą wiruje stukający wentylator. Uciekamy stamtąd tak wcześnie jak się da, bo o 7.15 mamy autobus do Camocim. Kolejne 2 godziny, dojeżdzamy na miejsce i stamtąd wsiadamy w kolejną cięzarówkę, to już ostatni odcinek do Jericoacoara. Nasze bagaże lądują na dachu, a my się zastanawiamy czy dojadą na miejsce razem z nami.

Droga do Jericoacacara to coś fantastycznego. O ile wcześniej jeździliśmy po krzakach i wydmach to teraz jeszcze jedziemy plażą. Z jednej strony mamy morze, a z drugiej lekko porośnięte wybrzeże.

Dwa razy przeprawiamy się razem z naszym samochodem na drugą stronę jeziora. To zdecydowanie najlepszy kawałek naszej trasy.

W końcu dojeżdżamy do Jericoacoara - małej wioski znajdującej się na obszarze rezerwatu przyrody. Nie prowadzi tu żadna asfaltowa droga, nie ma też żadnego bankomatu. Plaża w Jericoacoara została kiedyś wybrana jedną z 10 najpiękniejszych plaż na świecie, ale o tym będzie niedługo:)

Zdjęcia z drogi do Jericoacoara i do Parnaiba

Lençóis Maranhenses

2010-04-06T23:54:00.001+02:00

Lençóis Maranhenses - mój główny powód przyjazdu do Sao Luis. Pustynia, na której pada deszcz. 1550 kilometrów kwadratowych wydm porozdzielanych jeziorami. Podobno kilkanaście lat temu piloci Petrobrasu lecieli nad tym obszarem. To co zobaczyli przypominało im rozciągnięte prześcieradła... stąd nazwa, Lençóis - prześcieradła, Maranhenses - bo w stanie Maranhão. Przez pół roku, od stycznia do lipca pada tu deszcz i wtedy jeziora napełniają się wodą. Chociaż to pustynia, to pada tu 300 razy więcej niż na Saharze. Najlepiej więc odwiedzić to miejsce zaraz pod koniec epoki deszczowej. Wtedy też woda w jeziorach jest tak niebieska jak na folderach promocyjnych. Mimo, że przyjechaliśmy wcześniej i tak było warto.

O pustyni wiele napisać się nie da... poza tym, że robi po prostu niesamowite wrażenie.

Po przyjeździe do Barrerinhas nasz kierowca zawiózł nas do biura turystycznego, któremu naganiał klientów. Po wysłuchaniu wszystkich tras i atrakcji, które nas czekają, usłyszeliśmy cenę. 50 reali za wycieczkę jeepem 4x4 na pustynię. Tyle, że dziewczyna poznana w poprzednim hostelu zrobiła ją za 35. Zaczynamy negocjować, ale nasz rozmówca jest nieugięty - obok siedzi szef i patrzy na wszystko nie odzywając się nawet słowem. Słyszymy argumenty, że na pewno nie kupimy wycieczki taniej w tej okolicy. Nie było łatwo, ale udaje się nam stamtąd wyjść. Za chwilę wybiega za nami pracownik biura, z którym rozmawialiśmy i zaczyna tłumaczyć, że na pewno się dogadamy i możemy załatwić wszystko bez pośrednictwa biura;) Zaraz też prowadzi nas do taniej pousady gdzie dobijamy targu - 40 reali. I tak pewnie przekręcił nas dwukrotnie, ale przynajmniej pokazał nam trochę miasto, tanie miejsce do spania i jedzenia. Pokręciliśmy się trochę po Barrerinhas w niesamowitym upale. Słońce świeci tu tak mocno, że wręcz pali skórę.

O drugiej wsiedliśmy do jeepa i po godzinie drogi, która sama w sobie była przygodą, docieramy do Lençóis. Kilka godzin chodzenia po wydmach i kąpiel w najpełniejszym z jezior. Naprawdę coś niesamowitego.

PS. Kilka zdjec ktore udalo sie wrzucic. Internet tu jest potwornie wolny.

Alcântra

2010-04-05T17:48:00.000+02:00

Zaraz obok São Luis, godzinę i piętnaście minut drogi łodzią znajduje się Alcântra - mała i chyba całkiem zapomniana wioska.

Przyjechaliśmy rano w niedzielę wielkanocną, wysiedliśmy z łodzi i trochę pospacerowaliśmy po okolicy. Upał był nieznośny. Klimat tutaj jest zupełnie inny niż w Belo Horizonte. O ile tam jest gorąco, to tu jest gorąco i wilgotno. Jest tak ciepło, że po paru minutach jesteśmy mokrzy. Po paru kolejnych minutach przestaje nam (a przynamniej mi) robić to jakąkolwiek różnicę. Śniadania w hostelu do obfitych nie należały, więc wkrótce po przyjeździe usiedliśmy w jednej z lanchonetes, w której przeżyliśmy lekki szok cenowy. W porównianiu z Belo Horizonte, które nadal nie wypada drogo przy São Paulo, wszystko było 2 razy tańsze! Ale i bieda w tej wiosce była na tyle widoczna, że nie trudno było zrozumieć dlaczego.

Nie minęło wiele czasu gdy podszedł do nas Jose z siatką pełną świeżo złowionych krabów. Zaproponował, że za niewielką opłatą przyrządzi je dla nas w swoim domu. Od początku mieliśmy ochotę na kraby na obiad, dlatego też, choć nie bez wahania, skorzystaliśmy z jego propozycji. Wzięliśmy adres i za kilka godzin byliśmy u niego. Nie ma co ukrywać, restauracja to to nie była;) Była to za to okazja zobaczyć jak żyją naprawdę biedni ludzie w Alcântrze. Naprawdę ucieszyli się, że jednak przyszliśmy, starali się jak mogli by było nam wygodnie i byśmy czuli się dobrze w ich domu.
No i zobaczyliśmy jak przyrządza się kraby. Po dokładnym wyszczotkowaniu lądowały one w garnku, z którego za wszelką cenę próbowały uciekać. Krab jak krab, jedzenia niewiele, za to mięso pyszne. Jednak ponieważ wydobycie go ze skorupiaka było prawdziwą walką, oboje wyszliśmy zmęczeni naszym obiadem;)

Po leniwie spędzonym dniu zapakowaliśmy się do łodzi powrotnej. Jeżeli São Luis jest lekko ospałe, to Alcântra żyje w pełnym letargu. Dlatego też nie spodziewaliśmy się wiekszych wrażeń tego dnia. A tu niespodzianka!
Poza tym, że łódź była przepełniona, bo pewnie wszyscy tak jak i my chcieli wracać najpóźniej jak się dało, to w czasie rejsu zastał nas deszcz i spore fale, także w pewnym momencie zaczynaliśmy się z Mileną zastanawiać czy do São Luis na pewno wrócimy. Po poprzeklinaniu kapitana i pół godzinie spędzonej na rozterkach egzystencjalnych wszystko wróciło do normy. No, prawie wszystko, bo oto czekała nas kolejna niespodziewajka. Nie pisałem o tym ostatnio, ale plaże w São Luis mają to do siebie że są bardzo, bardzo szerokie. To nie jest wąski pasek piasku jak na Copacabana. Przez plażę do wody można iść 2-3 minuty. Wygląda to ciekawie, ale jak nietrudno się domyślić, zejście do wody jest bardzo płytkie. Dlatego też ze zdziwieniem obserwowaliśmy dzień wcześniej łodzie osiadłe na piasku pod mostem, pod którym zwykł przepływać kanał. Jakież było nasze zdziwienie gdy nas spotkało to samo. Zamiast wrócić do portu, z którego wypływaliśmy, łódź zatrzymała się dobre 200 metrów od zupełnie innej dzielnicy São Luis, skąd zeszliśmy na piasek, w miejscu gdzie jeszcze rano było morze! Tam też czekały już na nas podstawione autobusy. Zejście na ląd nie było jednak wcale początkiem ulgi, bo kierowca autobusu był chyba również fanem ostrych przechyłów, które uskuteczniał na każdym zakręcie. Jak widać wszystko jest kwestią punktu odniesienia - do tej pory myślałem, że kierowcy autobusów w Belo Horizonte to wariaci.
São Luis po deszczu sprawiało wrażenie zupełnie opustoszałego. Było już całkiem ciemno, zmierzch przy równiku zapada bardzo gwałtownie, tak że nie ma godzinnej szarówki po zachodzie słońca. Wyludnione ulice gdzieniegdzie porozświetlane były żółtymi latarniami. Nawet reggae nie było już nigdzie słychać. I nadal upał i wilgotne powietrze. Zgodnie uznaliśmy, że trzeba stamtąd uciekać bo nietrudno popaść w tutajsze rozleniwienie. Dlatego od 5 rana jesteśmy w samochodzie w drodze do Barrerinhas - już niedługo mój główny powód przyjazdu do São Luis - Lençóis Maranhenses.

São Luis

2010-04-05T04:47:00.001+02:00

Po 7 miesiącach spędzonych w Belo Horizonte pora poznać Brazylię!
W piątek przylecieliśmy do São Luis by stamtąd rozpocząć podróż. 4h lotu z jedną przesiadką i jednym międzylądowaniem pozwala zdać sobie sprawę z tutajszych odległości. 2,5 stopnia od równika, zupełnie inny klimat, inni ludzie, inny akcent, inne jedzenie i ciągle ten sam kraj.

Wyświetl większą mapę

Jesteśmy tu od piątku z Mileną, koleżanką z Polski poznaną w Belo Horizonte.Miasto to prawdziwe kolonialne wspomnienie. Jak można przeczytać na sprzedawanych tu pamiątkowych gadżetach - São Luis to miasto kafelków. Faktycznie, pełno tu budynków, które świadczą o portugalskiej obecności mimo iż Sao Luis jest też jedynym miastem Brazylii założonym przez francuzów.

Bliskość morza powoduje, że o wiele łatwiej tu o jego owoce - kraby i krewetki - i to zarówno na straganie jak i na plaży:

Skoro już mowa o jedzeniu to można tu też spróbować Tapioci, pysznych placków z manioku, wypełnionych np. suszonym mięsem (Carne de Sol) przypominających nasze naleśniki:

Jest też Guarana Jesus, w przeciwieństwie do normalnej, popularnej w Brazylii Guarany, dostępna tylko tutaj:

Żeby nie było wątpliwości - Jesus to w tym przypadku imię autora receptury napoju;)

Co można powiedzieć o samym São Luis? Jest gorące, duszne i lekko ospałe. Dopiero tutaj zaczęliśmy doceniać to, jak mili są ludzie w Belo Horizonte, bo tutaj nie spotykamy się z taką otwartością, zainteresowaniem i chęcią pomocy. Większość mieszkańców jest na pewno bardziej obojętna niż się spodziewaliśmy. W mieście dominuje reggae, na ulicach, w barach czy na plaży można usłyszeć sączącą się z głośników muzykę, która tylko potęguje wrażenie ogólnej ospałości.
Poza tym same miasto na pewno nie jest tak rozwinięte jak BH, choć przyznam, że tutaj wreszcie możemy odpocząć od ciągłego wchodzenia pod i schodzenia z górki.
São Luis położone jest na półwyspie o tej samej nazwie, stąd też sporo jest tu plaż. Tak jak wcześniej wyczytaliśmy, daleko im jednak do najpiękniejszych plaż na północnych wschodzie Brazylii. Woda jest za to tak ciepła, że prędzej z niej można wyjść z nudów niż z zimna;) Podobnie zresztą powietrze, jest ono tak wilgotne i gorące, że po paru minutach jesteśmy całkiem mokrzy.
Naszym głównym celem nie było jednak São Luis, dlatego bez żalu jedziemy dalej, kierunek Fortaleza!

Zdjęcia z São Luis

Candomblé

2010-03-22T04:27:00.001+01:00

Tym razem będzie bez zdjęć, których nam zrobić nie pozwolono, ale postaram się opisać gdzie byliśmy i co się tam działo. Od kiedy tu przyjechałem, Candomblé ciekawiło mnie zarówno jako zjawisko kulturalne jak i jako jedna z wyznawanych w Brazylii religii. Przybyła ona do Brazylii wraz z afrykańskimi niewolnikami, ale do dziś cieszy się popularnością nie tylko pomiędzy czarnymi mieszkańcami.

Ceremonie odbywają się w domach, które najczęściej są położone gdzieś na peryferiach miasta. Po godzinie jazdy autobusem dotarliśmy do jednego z miasteczek znajdujących się na przedmieściach Belo Horizonte. Na miejsce zaprowadził nas kolega z pracy Magdy, która pracuje w instytucie zajmującym się kulturą afrobrazylijską. Jak Magda mówi zresztą, u niej w pracy wszyscy poza nią są wyznawcami Candomblé. Szczerze mówiąc poszedłem tam z pewnymi obawiami. Candomblé to jedna z religii, której integralną częścią jest opętanie, które dokonuje się podczas religijnych ceremonii. Dlatego też na wszystko co tam się działo na początku patrzyłem oczekując, że zaraz się to wydarzy.

Dom w którym odbywała się ceremonia, czy też może raczej impreza, nie różnił się zbytnio od innych w lekko zaniedbanej dzielnicy, do której dojechaliśmy. Poza tym, że już z ulicy słychać było rytm bębnów. Przeszliśmy podwórze, na którym siedziało kilkanaście osób, i dotarliśmy do budynku, z którego docierało czerwone światło i w którym widać było tańczące w kółku osoby. Zaraz też zostaliśmy zaproszeni do środka. Wbrew temu co może się wydawać, istnieje tam bardzo wyraźna granica między tymi co chcą na wszystko popatrzeć i tymi, którzy biorą w tym udział. Wnętrze domu podzielone jest na dwie części: "publiczną", w której odbywają się wszystkie obrzędy oraz "sekretną", przeznaczoną dla osób, które nie przeszły inicjacji.

Usiedliśmy na ławkach razem z kilkunastoma widzami. W środku sali stało coś co określiłbym jako mały ołtarz - kilkanaście świeczek, jakaś figurka, trochę owoców, butelek wina oraz koszyk z papierosami. Wokół 'ołtarza' siedem, może osiem tańczących osób. Taniec był dość monotonny, tak jak i wybijana na bębnach muzyka. Wszyscy szli do przodu wykonując po 2-3 kroki w bok zgodnie z uderzeniami bębna. Od czasu do czasu ktoś coś krzyknął na co pozostali odpowiadali podobnym okrzykiem. Nie wszyscy tańczyli jednakowo, jedni kręcili się w kółko, inni tylko spokojnie szli do przodu. Z czasem przychodziło coraz więcej osób, ale nie było w tym widać żadnego konkretnego rytuału. Niektórzy stali z boku i rozmawiali by po chwili dołączyć do tańczących. Niekiedy wydawało się, że ktoś słabnie, czy też zachowuje się nieco "dziwnie". Ale szczerze mówiąc, nie wiadomo czemu to można przypisać, być może ochoczo opróżnianym butelkom wina z ołtarzyka.

Po jakimś czasie pojawiła się kolacja - tutaj już zupełnie normalna i poza samym domem, w którym odbywała się cała ceremonia. Kurczak z ryżem, surówką i farofą (o farofie jeszcze będzie innym razem). Tak więc wszystko zakończyło się spokojnie. Jednak samych ceremonii i świąt jest w Candomblé naprawdę sporo, dlatego też po tym co usłyszeliśmy od Magdy spodziewaliśmy się czegoś odrobinę innego. Ale przyznam szczerze, że choć na koniec wychodziliśmy już raczej spokojni, to po wejściu do samego domu wcale nie było nam do śmiechu. Może i było ciekawie, ale więcej tam nie pójdę. Gdyby ktoś chciał przeczytać o innej ceremonii, to zapraszam do zajrzenia na bloga Magdy (link do wpisu już się kiedyś pojawił, to ten sam).

Atrakcje São Paulo

2010-03-05T04:11:00.001+01:00

Co takiego ma do zaoferowania São Paulo, że pomimo tego co napisałem ostatnio z chęcią bym tam wrócił? Zacytuję Ricarda, z którym mieszkam: wymyśl co chcesz, a na pewno znajdziesz to w São Paulo;)
São Paulo to miasto biznesu. To tu pracuje się więcej niż gdziekolwiek indziej w Brazylii. To też tutaj zarabia się najwięcej (no dobra, pewnie porównywalnie ze stolicą), ale i najwięcej się wydaje. To w São Paulo można zobaczyć z jednej strony mnóstwo bezdomnych, a z drugiej największą na świecie flotę helikopterów (sposób najbogatszych na kilometrowe korki). Ale to też São Paulo oferuje nieskończone możliwości spędzania wolnego czasu. Muzea, galerie, koncerty, kluby i bary. Choć byliśmy tam tak krótko, to całkiem sporo udało nam się zobaczyć.

Mercado central. Mający swoje tradycje główny bazar w São Paulo, pełny stoisk z owocami, rybami czy mięsem. Mnóstwo kolorów i okazji do robienia zdjęć.

To także okazja do spróbowania typowych potraw,np. Pastel de Bacalhau (czyli Pastel z Dorszem). Jakby komuś przyszło jednak do głowy, że tak jak u nas bazar = tanio, to się może mocno zdziwić. Wszystko jest absurdalnie drogie, bo przecież bazar ma swoje tradycje. Z drugiej strony pewnie niewiele jest miejsc gdzie można kupić mięso krokodyla:

Jak widać, wszystko przebadane i legalne.

Będąc w São Paulo odwiedziliśmy 2 muzea - języka portugalskiego i futbolu. Oba zdecydowanie warte odwiedzin. W pierwszym oczywiście sporo o historii portugalskiego, szczególnie tego używanego w Brazylii. Dużo multimediów, które spokojnie mogą zająć kilka godzin. Wyrzucili nas wraz z zamknięciem muzeum:)

Choć wielkim fanem futbolu nie jestem (no dobra, nie jestem żadnym), to z przyzwoitości do muzeum poszedłem.

A co w środku? Znowu, naprawdę multimedialnie. Ewolucja futbolu od czasów gdy był grą dla elit i gdy właśnie taki dodarł do Brazylii. Projekcja trików w 3d, możliwość strzelenia gola sterowanemu przez komputer bramkarzowi czy pogrania wyświetlaną piłką na czułej na nacisk podłodze. Poza tym przegląd komentarzy sportowych w telewizji i w radiu. Można posłuchać jak mecze były komentowane w latach 30, a jak są teraz. I jak z czasem coraz głośniej i dłużej krzyczano Gooooool!:)

Spacerując po São Paulo, można się natknąć na to co już widziałem w Meksyku - pucybutów pracujących na ulicy. Z tym, że tutaj mają nawet swój zakład:

Poza muzeami weszliśmy też na wieżę Banespa (Bank stanu São Paulo), z której rozciągał się widok na całe miasto.

Jak pisałem, pełno tu wydarzeń kulturalnych wystaw i koncertów. Spacerując po parku Ibirapuera w centrum São Paulo trafiliśmy na koncert Zeca Baleiro. W Polsce pewnie mało kto o nim słyszał,a tutaj to jeden z najbardziej znanych artystów.

A São Paulo nocą?

Jeżeli tylko mamy wystarczająco dużo pieniędzy to nudzić się nie da. W piątek trafiliśmy do baru szczycie Hotelu Unique. Jak się potem dowiedzieliśmy najdroższego w São Paulo;) Dla samego widoku, którego raczej nie da się oddać na zdjęciu, warto było wjechać na samą górę:

W Polsce zapewne też są takie miejsca, ale tam raczej nie trafiam przez pomyłkę;) W każdym razie, szczyt drogiego hotelu i szczyt lansu.
Sobota nocą wyglądała lepiej. Ana Carolina, moja koleżanka z São Paulo, zabrała nas na Vila Madalena, dzielnicę barów, gdzie trafiliśmy na najlepszy koncert w barze na jakim byłem. Nikt nie chciał wychodzić, bo klimat miejsca był po prostu genialny:

Bar z muzyką na żywo nie jest częstym zjawiskiem w Belo Horizonte. Ba, bar z jakąkolwiek muzyką to już coś nietypowego, więc może dlatego tak nam się tam podobało. Imprezując w São Paulo noc zakończyliśmy na koncercie zespołu, którego wokalistką była dziewczyna japońskiego pochodzenia w klubie we włoskiej dzielnicy, który zaczynał się otwierać o 2 nad ranem:) Utwierdziło mnie to tylko w przekonaniu, że tu naprawdę można znaleźć prawie wszystko.

Po takim weekendzie chyba dopiero po 3 dniach udało mi się odpocząć, ale teraz zupełnie inaczej patrzę na to miasto. A na pewno lepiej niż w dniu gdy tu przyjeżdzałem.

To zresztą wydaje mi się dość ciekawe - Belo Horizonte ze swoimi 2,4 mln mieszkańców ciągle sprawia wrażenie małego miasta. To Warszawa wydaje się wieksza, może ze względu na tempo życia, może ze względu na wieżowce w środku miasta. Wrażenie dużego miasta jest jednak nieporównywalne z São Paulo.

Jak zwykle trochę zdjęć z wyjazdu.

A z ostatnich wiadomości, pewnie ci co czytają bloga już wiedzą, ale udało mi się przedłużyć kontrakt. A zatem, w Brazylii do końca sierpnia:)

São Paulo

2010-03-03T14:06:00.000+01:00

Chyba na początku napiszę, że pojechałem tam gdzie jechać nie planowałem;) Sao Paulo miałem odwiedzić wylatując z Brazylii. To co słyszałem o tym mieście - beton, kilometrowe korki i nic ciekawego do zobaczenia skutecznie mnie zniechęcało do tej pory. Z drugiej strony - największe miasto Ameryki Południowej (i całej południowej półkuli) musiało mieć coś ciekawego do zaoferowania. I jak się okazało - miało, a przez 3 dni, które tam spędziliśmy, nie było kiedy się nudzić.
Wsiadamy w nocny autobus w czwartek i po 8 godzinach (ok. 600km), z samego rana jesteśmy w Sao Paulo. I od razu wielkie zaskoczenie - tam wcale nie jest ciepło! Ostatnie dni w Belo Horizonte sprawiają, że z trudnością się myśli, nie mówiąc o zwiedzaniu czegokolwiek.

Mając jakieś wyobrażenie o miejscu, do którego się jedzie, najczęściej na podstawie tego co się czyta lub słyszy od tych, którzy już tam byli, zawsze znajdzie się coś co nas szczególnie zainteresuje. W moim przypadku to Liberdade, dzielnica japońskiej emigracji.

Sao Paulo to największe skupisko Japończyków poza Japonią. Dzielnica japońska to jak dla mnie trochę państwo w państwie. Napisy po japońsku i portugalsku, a także mnóstwo ludzi o dalekowschodnich rysach (czy wszyscy to japończycy, tu już nie mam pewności). Przy każdej ulicy charakterystyczne latarnie, które już na pierwszy rzut oka odróżniają Liberdade od wszystkich dzielnic Sao Paulo. Pełno japońskich sklepów, restauracji i fastfoodów. Ciągle czuć, że to Sao Paulo, ale jakieś takie inne:) A wszystko to trwa od ok. 100 lat, kiedy miała miejsce japońska emigracja. Może i nie tak dawno, ale wystarczająco, żeby zauważyć różnicę między Paulistas (mieszkańcami Sao Paulo) i Mineiros (mieszkańcami Minas Gerais). Tutaj w Belo Horizonte, ktoś o azjatyckich rysach to rzadkość, w Sao Paulo na każdym kroku widzimy kogoś o dalekowschodnich korzeniach.

Spacerując po Liberdade nie mogliśmy się powstrzymać, i nie spróbować Jaca. Pamiętacie może ten wielki, zielony, lekko kolczasty owoc w Lesie Atlantyckim?

Okazuje się, że jest jadalny. Vica zachwycił, ja po jednym kawałku odpadłem. Chyba to, jak wygląda w środku skutecznie mnie zniechęciło;)

Gdy przyleciałem do Brazylii i wysiadłem na lotnisku w Sao Paulo, rozglądałem się nieustannie czy ktoś nie chce mnie okraść albo napaść. W sumie to wylądowałem z większymi obawami niż w Meksyku;) Sao Paulo nie jest bezpieczne. Wystarczy chwilę poszukać i bez problemu można znaleźć historie o napadach z bronią w ręku. Zresztą, gdyby było bezpieczne to nie istniałoby prawo pozwalające od 22 przejeżdzać na czerwonym świetle. Wszystko z powodu napadów na samochody stojących na światłach. Po prostu nie wolno się zatrzymywać.

A jak to wygląda z punktu widzenia 5 gringo chodzących po mieście?
Są miejsca w miarę bezpieczne, jak choćby Avenida Paulista. Są miejsca bezpieczne w nocy, są też takie, których należałoby unikać i w dzień. Raz tam niechcący trafiliśmy idąc do jednego z muzeów. Zaraz przy dworcu kolejowym w São Paulo, pod przebiegającym nad drogą mostem, można natrafić na bezdomnych albo określmy to "podejrzanych typów".

Nawet w ciągu dnia, spacerując po Praça Sé nie czuliśmy się bezpiecznie. Zaraz po dotarciu tam, do dziewczyn zbliżyły się cyganki ciągając je za ręce.

Po co więc tam było jechać, skoro na każdym kroku trzeba być ostrożnym? W São Paulo po prostu nie da się nudzić i w następnym poście napiszę dlaczego.

Karnawał w Diamantina

2010-02-18T22:56:00.001+01:00

I po karnawale. Wczoraj wróciłem do Belo Horizonte. 5 dni imprezy, która trwa bez przerwy. Cały weekend, poniedziałek, wtorek i połowa środy (ustawowo wolne w Brazylii). W piątek wieczorem miasta totalnie się korkują, bo wszyscy gdzieś wyjeżdzają. Szczególnie z Belo Horizonte, bo tu karnawał nie istnieje, więc kto chce się bawić, jedzie chociażby do Ouro Preto, które jest godzinę drogi stąd i w całej Brazylii jest znane ze swojego karnawału.

Ku mojemu zdziwieniu karnawał w Brazylii to nie tylko Rio i Salvador. W każdym mieście karnawał jest inny, zarówno pod względem imprez jak i muzyki. I tak w Salvadorze króluje Axé, w Rio oczywiście Samba, a w Diamantina Funk. Diamantina to karnawał na ulicy, gdzie całe miasto zamienia się w jedną wielką imprezę. Jej klimat najlepiej oddaje "przyśpiewka", którą często można było usłyszeć w ciągu ostatnich pięciu dni:

Quer terminar? Termina!
Eu vou pro Carnaval em Diamantina!
(Chcesz zerwać? Zrywaj!
Ja jadę na karnawał w Diamantina!)

Zabawa w Diamantina to nieustające koncerty w różnych częściach miasta, okazjonalne parady samby i ludzie bawiący się w niesamowitym ścisku. Ulice są po prostu pełne właściwie przez cały dzień i noc.

Parada samby (filmik)
Rytm samby wybijany przez Batucadę (baterię samby) powoduje, że ciężko jest ustać w miejscu. Kiedyś słyszałem, że tego nie trzeba się uczyć, że rytm jest tak naturalny, że każdy zaczyna od razu tańczyć. Może i tak, ale pewnie i tak łatwo było wypatrzeć gringo;)

Tyle ludzi w jednym miejscu musi oznaczać bajzel. I oznacza - wyjście na imprezę w klapkach to w najlepszym wypadku wdepnięcie w rozlane piwo, w najgorszym - w efekty zbyt odległych i przepełnionych toalet. Czasami można się też natknąć na tych, którym nie udało się pomyślnie powrócić do domu:

Ale czy tylko na tym polega karnawał? Niezupełnie. O ile w Brazylii całowanie i seks traktuje się nieco swobodniej niż u nas, to w czasie karnawału wszystko totalnie staje na głowie. Całują się ze sobą zupełnie przypadkowe osoby, nierzadko nie wiedząc nawet jak mają na imię;) Do tego oczywiście wszechobecna akcja uświadamiająca i rozdawane za darmo prezerwatywy. Słowem, tak, wszystko co można usłyszeć na ten temat o karnawale jest prawdą.

Z przyczyn zupełnie mi nie znanych w Diamantina istnieje też tradycja polegająca na tym, że mężczyźni przebierają się za kobiety (i nie są to wcale transseksualiści, których też można tu było spotkać). Dlatego też natknąć się można i na takie piękności:

5 dni imprezy to nawet dla Brazylijczyków zbyt wiele, a przynajmniej dla tych z którymi wyjechaliśmy. Dlatego po 3 dniach bajzlu, bezsennych nocy i okazjonalnego braku wody wybraliśmy się nad wodospady nieopodal Diamantina:

Kąpiel w orzeźwiającej wodzie po tym jak każdy był już wymęczony godzinami na koncertach, kacem i upałem, była wybawieniem:

Same miasteczko Diamantina przypomina bardzo Ouro Preto i również pełne jest kolonialnej zabudowy. W takim zamieszaniu ciężko jednak docenić jego urok, może poza nielicznymi chwilami rano gdy sporo osób ucieka przed słońcem lub wraca zmęczonych całonocną imprezą.

Szczerze mówiąc miałem sporo obaw co do karnawału w Diamantina. Z jednej strony byłem ciekaw, bo to karnawał Brazylijczyków, naprawdę bardzo niewiele było tam gringos. Było to tak niespotykane, że każda napotkana dziewczyna uznawała, że tylko udajemy, żeby ją zainteresować. Mauricio nosił nawet na tę okazję meksykański dowód osobisty;) Z drugiej strony, to był trochę wybór - albo karnawał w Rio, prawie samemu, gdzie byłbym bardziej turystą niż uczestnikiem, albo wyjazd ze wszystkimi z Aiesecu do Diamantina, na 5 dni imprezy, której nie potrafię porównać z niczym innym. Nie wiem czy dobrze wybrałem, bo do tej dochodzę do siebie, ale ciężko będzie to zapomnieć.

PS. Jak zwyklę trochę zdjęć (i sporo filmów) z karnawału.

Pastel

2010-02-12T16:26:00.000+01:00

Dzisiaj będzie bardziej kulinarnie. Kompletnie zapomniałem o tym, że wczoraj był tłusty czwartek i prawie bym zapomniał o ostatkach. Za chwilę wyjeżdzam na karnawał do Diamantina, ale pomyślałem, że może ktoś chciałby spróbować przygotować coś brazylijskiego do jedzenia. Danie, a raczej przekąska jest bardzo proste i przypomina nasze faworki. Jest łatwe w przygotowaniu, a wszystkie składniki są u nas dostępne.

Zdjęcie pobrane z wikipedii. Większy rozmiar.

Masa:
- 3 szklanki mąki pszenicznej
- 1 szklanka wody
- 1 łyżka stołowa oleju
- 1 łyżka stołowa cachaçy (myślę, że wódka albo spirytus sprawdzą się tak samo dobrze)
- 1 łyżeczka soli

Gotujemy wodę, mieszamy z pozostałymi składnikami i wyrabiamy z nich jednolite ciasto. Rozwałkowujemy bardzo cienko na dużym blacie posypując od czasu do czasu mąką, żeby się nie przyklejało.

Nadzienie:
Pastele można nadziewać właściwie wszystkim. Oto kilka pomysłów:
- Napolitano: mieszamy starty ser żółty, pokrojoną szynkę i pomidory. Jak dla mnie pasowałyby jeszcze bazylia i oregano.
- Mielone mięso
- Palmito: serca palmowe
- Banany: kroimy banany (pewnie jakąś wariację z bananym rozpaćkanym też można zrobić). W tym przypadku najlepiej zrobić pastele na słodko i posypać potem cukrem z cynamonem.

Gotowe nadzienie rozkładamy w równych odstępach na połowie rozwałkowanej masy. Drugą połową przykrywamy i zagniatamy. Kroimy na kwadraty, tak żeby w każdym była jedna porcja nadzienia. Zagniatamy brzegi każdego pastela widelcem (to bardzo ważne, bo gorący olej nie może dostać się do środka).

Rozgrzewamy olej w garnku i do gorącego oleju wrzucamy pastele. Czekamy aż się zarumienią, od czasu do czasu obracamy. Całość jest naprawdę szybka, nie trwa dłużej niż minutę. Po usmażeniu układamy na ręcznikach papierowych, żeby trochę je osuszyć. Gotowe:)

Pastele są bardzo popularne w Brazylii, tutaj w Belo Horizonte można je zjeść dosłownie w każdym barze czy lanchonete czyli "przekąskarni". Może komuś przy okazji robienia faworków przyjdzie ochota poeksperymentować:)

Niestety nie mam ładnego zdjęcia pastela, ale jak ktoś chce zobaczyć jak wyglądają pastele, może zajrzeć tutaj.

Inhotim

2010-02-10T23:42:00.003+01:00

Jakoś dobrze się ostatnio składa, bo znowu udało się coś nowego zobaczyć. Powodem wyjazdu tym razem było jedno z Aiesecowych wydarzeń - Plan - czyli przygotowywanie strategii na najbliższy rok. Jednak trainee wiele tam do zrobienia nie mieli, więc spędziliśmy dwa dni w towarzystwie swoim i alumni (osób, które z Aiesecu już odeszły, ale jeszcze jedną nogą w nim siedzą).
Cała sobota upłynęła nam w Inhotim, centrum sztuki nowoczesnej powstałym ok. 60km od Belo Horizonte. Sama sztuka nowoczesna raczej nie przekonałaby mnie do zwiedzania Inothim. Tym bardziej, że znakomita jej większość tylko potwierdziła tylko moje wcześniejsze uprzedzenia - jak choćby głęboka na 202m dziura w ziemi z zamontowanymi na różnej głębokości mikrofonami, z których sygnał jest emitowany w sali znajdującej się powyżej. Oczywiście zostaliśmy uprzedzeni o zakazie robienia zdjęć dziury i tego co ją otacza. Oprócz tego można było podziwiać np. ubłocony traktor czy też salę z siatką wbetonowaną w ścianę. Często wystawa była o wiele atrakcyjniejsza z zewnątrz:

Jednak to co było najciekawsze w Inhotim to zdecydowanie sam park. Mnóstwo pięknych widoków i ciekawej przyrody:

Tutaj muszę się jednak poprawić, bo trafiła się jednak wystawa, która zrobiła na mnie (jak i na wszystkich innych) wielkie wrażenie:

Pomysł wyjątkowo prosty, nagrać każdy instrument lub głos w chórze osobno, ustawić głośniki w odpowiednich miejscach i odtworzyć wszystko na raz. A efekt... niesamowity. Siedzisz przed 20 głośnikami podłączonymi do zwisających z sufitu kabli. Słychać każdy instrument i to skąd dochodzi głos. Po wysłuchaniu chóru śpiewającego "Świętą Wojnę" i otwarciu oczu widać tylko głośniki, zwisające kable, kilka krzeseł i 5 osób obok. I jest tylko całkowita cisza zamiast oklasków. Naprawdę, chyba nigdy nagrany koncert nie brzmiał tak przekonująco jak na tej wystawie.

Pamiętacie jak w nowym roku pisałem o pewnej francuzce, którą poznaliśmy na plaży? Tej dziewczynie, która podróżuje i gra na gitarze? Przypłynęła do Brazylii żaglowcem, odwiedzając po drodze Maderę i Maroko. Całą drogę przebyła razem z gitarą, głośnikiem, wzmacniaczem i akumulatorem. I dzięki temu gdy zaczyna grać, rozmowy przy stolikach cichną, bo każdy chce posłuchać zarówno piosenek jak i historii z podróży.
Ale czemu znowu piszę o tym samym? No bo spotkaliśmy się znowu! Kumpel z Aiesecu jeszcze na wyspie zaprosił ją do Belo Horizonte. Ana przyjechała razem z koleżanką - Sophie i razem z nami zwiedzały Inhothim, imprezowały w hotelu/siedlisku razem z pozostałymi trainee i innymi Aiesecowcami, aż wreszcie przez 2 dni mieszkały w domu ze mną i z Ricardem:)

Ricardo,Ana,Sophie,Konrad

Ana i Sophie planowały z Belo Horizonte pojechać do Ouro Preto, jednak po obejrzeniu zdjęć z Serra do Cipó w ostatniej chwili zmieniły swoje plany i zaproszone przez Ricarda, zamieszkały u nas w domu by kolejnego dnia zobaczyć wodospady. Oprócz tego wprowadziły małe urozmaicenie w naszym jadłospisie, bo w poniedziałek trafiła nam się francuska kolacja pod gołym niebem (a konkretniej na naszym tarasie, bo mieszkamy na ostatnim piętrze), którą skończyliśmy o 2 nad ranem:)
Jakieś 3 lata temu wybrałem się z Pawłem, Tolą i Anią na koncert Yanna Tiersena w Stodole. Tak się jakoś złożyło, że w tym samym czasie Sophie była w Warszawie i był to jedyny koncert Tiersena, na którym była. Po raz kolejny okazuje się, że świat jest mały :) A na kolejny może wybiorę się do Francji, bo wstyd nie skorzystać z zaproszenia do Paryża;)

PS. Blog Any (po francusku, ale z Google Translate da się zrozumieć:)
PS2. Jak zwykle kilka nowych zdjęć: Inhotim

Pimenta

2010-02-02T12:00:00.000+01:00

W ten weekend udało nam się wybrać do Pimenta, małej miejscowości położonej ok. 250 km na południe od Belo Horizonte. Zaprosiła nas tam Livia, koleżanka z AIESEC-u, której rodzice mieszkają właśnie tam, a zaraz obok mają siedlisko, w którym spędziliśmy weekend. Było super i jeżeli to akurat czyta, to dziękujemy!
Siedlisko mieściło się na wyspie (a właściwie półwyspie od kiedy usypano drogę do niej) na sztucznym jeziorze Furnas. Jest to ogromny zbiornik retencyjny, a samo jezioro przebiega przez wiele miejscowości, przykrywając wiele innych.
Było churrasco i impreza, która skończyła się w basenie, kiedy to wszyscy prześcigali się w coraz głupszych pomysłach. Poza imprezą wybraliśmy się do małego gospodarstwa, w którym produkuje się cachaçę, domowe sery i słodycze. Tam też spotkaliśmy prawdziwego, oswojonego już chyba Tukana! Był na tyle zadomowiony, że nie gardził serem, tak więc ustawiła się kolejka do karmienia tego sympatycznego ptaka.

Szczerze mówiąc niewiele jest momentów, w których przyroda robi na mnie szczególne wrażenie, jednak tukan wyglądał niesamowicie. Wyjątkowo czysto, z dziobem, który jest niczym zrobiony z plastiku i niebieskimi oczami.

Zaraz potem pojechaliśmy nad wodospad nieopodal. Woda ciepła, o wiele cieplejsza niż spodziewałbym się w wodospadzie. Tyle, że trzeba uważać na ostre kamienie na dnie. Ale i tak widok był naprawdę wspaniały.

Chwilę wcześniej spotkaliśmy dzieci, które zjeżdzały z wypolerowanych przez wodę skał, niczym ze zjeżdzalni.

Od czasu do czasu przelatywał też ogromny, rozmiaru dłoni, niebieski motyl, któremu niestety nie udało się zrobić zdjęcia.

Oglądając kolejne miejscowości w Brazylii, do tej pory w większości te położone najbliżej, zadziwiony jestem, jak wiele tu pięknych miejsc, o których pewnie nawet nikt nie napisał w żadnym turystycznym przewodniku. I chyba tylko dzięki znajomym brazylijczykom można się o nich dowiedzieć. Odwiedzanie tych wiosek ma to też pewien wpływ na moje aktualne postrzeganie odległości - w tej chwili 250km to naprawdę blisko:)

Kilka słów o jedzeniu

2010-01-24T04:12:00.002+01:00

Nowy rok i święta, a po nich wszyscy spłukani to i mało się dzieje;) Sporo znajomych z AIESEC-u powyjeżdzało na wakacje, w pracy podobnie, więc siłą rzeczy wszystko odbywa się nieco wolniej. Za tydzień prawdopodobnie uda się wybrać na małą wycieczkę, ale tymczasem napiszę o tym na co w Brazylii nie można narzekać - o jedzeniu.

Właściwie to sam się sobie dziwię,że ten post nie powstał wcześniej. Moja mama stwierdziła, że jedzenie mnie interesuje tak bardzo, że powinienem prowadzić bloga kulinarnego z podróży;)
Jedzenie w Brazylii może się różnić od stanu do stanu, ale jedna rzecz się nie zmienia: Arroz com Feijão. Ryż z fasolą. Każdy obiad oprócz innych dodatków musi zawierać ryż i fasolę. Czy to czarną (najpopularniejszą w Rio), czy brązową (moim zdaniem mniej smaczną, popularniejszą tutaj. Jest nawet wyrażenie "Arroz com Feijão", które określa rzecz zupełnie prostą, podstawową, bez żadnych dodatków. Jedzenie i jego dostępność określa też wyrażenia w języku potocznym. To co u nas jest tanie jak barszcz, tutaj jest tanie jak banan (dosłownie "a preço de banana" - w cenie banana).
Od czego by tu zacząć? Może od wołowiny.

Tutajsza wołowina jest po prostu genialna. Nie wiem, być może w Polsce kupowałem w niewłaściwych sklepach, ale tutaj jest ona zawsze miękka. Nie trzeba jej smażyć albo gotować nie wiadomo ile. Po prostu jest smaczna i już. Tradycyjnie wołowinę piecze się tylko z dodatkiem bardzo grubej soli i naprawdę niczego więcej jej nie trzeba.
Są tu restauracje z tradycyjnym Rodizio de Churrasco, w których serwowane są najróżniejsze gatunki mięs. Polega to na tym, że zasiadamy to stołu, a kelnerzy przechodzący między stołami ze szpadami nabitymi ugrillowanym mięsem podchodzą do nas i skrajają na nasz talerz kolejne kawałki. I robią to tak długo jak pewien drobiazg na naszym stole (na zdjęciu poniżej) pokazuje zielone:)

Z innych spostrzeżeń, pewnych różnic między naszymi restauracjami, a tymi tutaj, wyjątkowo popularna jest tutaj samoobsługa i jedzenie na wagę. I to nie tylko w stołówkach uniwerstyteckich, ale także w normalnych restauracjach.

Jest to o tyle fajne, że nikt nam nie każe brać całej porcji frytek czy na cokolwiek byśmy mieli ochotę, tylko dlatego, że taka ilość obowiązuje w karcie. Niby oczywiste, ale w Warszawie byłem chyba tylko w Lanchowisku, gdzie obowiązywałby podobny system. Samo jedzenie, jego smak, zależy dość mocno od miejsca, ale z rzeczy mniej spotykanych u nas mamy do wyboru maniok (najlepszy gotowany, skropiony masłem), przepiórcze jajka, smażone banany czy serca palmowe. Oprócz tego wiele innych, choć jest też wiele zupełnie typowego jedzenia.

Trochę inne są tu i pory jedzenia i standardowe posiłki. Zdążyły już na to ponarzekać Magda i Ola na swoich blogach. O jakichkolwiek warzywach do śniadania można zapomnieć. Pomysł w rodzaju pomidor do kanapki wydaje się brazylijczykom zupełnie niedorzeczny. Do śniadania jak najbardziej pasują owoce - mango czy papaja. Jest ono zresztą bardzo proste i lekkie, niektórych zadowala bułka z masłem i kawa, niektórzy obchodzą się i bez tego. Wiele osób je też śniadania poza domem w jednej z wielu "Lanchonete", tutajszych barów/sklepów z przekąskami.

A co picia? Bezalkoholowego tym razem. Kawa przez cały dzień. Kawa czeka w termosach, pije się ją często, choć nikt nie podchodzi tu z kubkami 200ml jak u nas:) Herbata wiem, że istnieje w supermarkecie, ale jeszcze nie widziałem, żeby ktoś (poza mną) ją pił. Poza tym agua de coco:) Nie to, żeby ludzie chodzili z kokosami po ulicy, ale jest tu dość popularna.

Najczęściej podchodzimy do stoiska, pani bierze wielki tasak, którym obcina kawalek kokosa, a nastęnie wkłada do środka słomkę. Swoją drogą woda z orzecha kokosowego genialnie gasi pragnienie i działa lepiej od napoi w rodzaju Isostar czy Powerade.

Do tego owoce, poza tym popularnymi u nas, tu mamy maracuja, açaí czy guayabe. Czasami na ulicy można się natknąć na obwoźne sklepiki z ananasami.

Najczęściej są one ustawione zaraz przy ulicy, i tam też pan sprzedawca ma zwyczaj okrajać ja ze skórki i wkładać do pojemników z lodem. Jest to jedna z rzeczy, których nie odważyłem się tu spróbować;)

O jedzeniu w Brazylii można by dużo pisać, ja bym po prostu powiedział, że jest mocno europejskie (o wiele bardziej niż meksykańskie), ale też bardzo smaczne, pełne smaku. I chyba musi takie być, skoro mało który praktykant wrócił z Brazylii chudszy niż przyjechał:)

PS. Zajrzyjcie koniecznie na bloga Magdy i przeczytajcie o Candoble. Magda przyjechała do Belo Horizonte z Kolumbii, z innej praktyki, a tutaj pracuje wśród wyznawców tej religii. Mam nadzieję, że niedługo uda mi się wybrać na takie spotkanie, coś niesamowitego.

Sylwester na wyspie

2010-01-06T04:12:00.002+01:00

Sylwester na plaży - to była jedna z rzeczy, które chodziły mi po głowie od kiedy tu przyjechałem:)
Wybraliśmy się w 6 osób, do tego znajomi znajomych, i w ten sposób zebrała się całkiem pokaźna grupa. Zamieszkaliśmy na bardzo sympatycznym kampingu, a dni upływały na spacerach po lesie, dyskusjach przy piwie i caipirinhi i odwiedzaniu kolejnych plaż. Czasami całkiem nietypowych, jak ta, na której piaski mieszają się z wulkanicznymi popiołami jedynego czynnego na wyspie wulkanu:

Niestety, tak jak pisałem ostatnio, deszcze towarzyszyły nam przez pierwsze 2-3 dni, a w Sylwestra było zdecydowanie najgorzej. Tak szczerze mówiąc, to 31. Stycznia rano chcieliśmy już stamtąd wracać:) Po czym, nie pamiętam nawet czemu zostaliśmy, tak jak zaplanowaliśmy wcześniej... Nasz kamping przypominał jedną wielką kałużę, i naprawdę nie widziałem dobrze tej imprezy, mimo widocznych przygotowań, balonów i skrzyń pełnych lodu i piwa. Do tego dorzućmy brak wody i prądu na wyspie i sylwester marzeń jak się patrzy.
Jednak krótko przed imprezą przestało padać, prąd wrócił na wyspę i wszystko wróciło do normy:) A impreza na kampingu rozpoczęła się tak jak miała się rozpocząć.

Muzyka forro, sporo osób tańczyło, ale naprawdę takiej radości, takiej pozytywnej energii, jeszcze nie widziałem w żadnego Sylwestra:) O północy wszyscy idą z szampanem na plażę, aby tam powitać nowy rok, i wypowiedzieć życzenia przeskakując 7 fal:) A potem większość zostaje na placu, mimo że znowu zaczyna padać. I znowu, tutaj też, chyba tylko Brazylijczycy potrafią się tak cieszyć i tak dobrze bawić. Niestety, z przyczyn technicznych i zapewne niezbyt wielkiego rozgarnięcia w tym momencie nie mam żadnych zdjęć z powitania nowego roku.

Gdy kolejnego dnia opadła już euforia, wybraliśmy się na wycieczkę statkiem wzdłuży wyberzeża.Wszyscy wstali lekko zmordowani, ale wiadomo, że kac nad morzem nie jest równy kacowi lądowemu. Zaraz po kupieniu biletów pobiegliśmy na śniadanie:

Koktail z açaí, występującej tylko w Amazonii wysokoenergetycznej jagody. Jest to owoc tak kaloryczny, że szklanka tego cuda może z powodzeniem zastąpić obiad. Oprócz tego, że naprawdę genialnie smakuje, szczególnie z miodem, bananami i odrobiną płatków owsianych, to naprawdę działa - aż dziwne, że istnieje tak wydajne jedzenie:) Dla wielu plemion jest to zresztą podstawowe pożywienie, a tutajsi sportowcy wykorzystują açaí jako suplement diety.

Widoki z wycieczki mogliście już zobaczyć, bo wrzuciłem je wcześniej do galerii:

Choć było co podziwiać, to szczerze, ciągle czekam na coś co zrobi na mnie większe wrażenie niż krajobrazy w Meksyku:)

Zaraz po wycieczce i drobnym chaosie organizacyjnym wszyscy chcieli jak najszybciej wracać do domu. Prawie się udało - spóźniliśmy się na statek tylko 2 minuty;) Tym razem jak na złość coś zdarzyło się punktualnie.

Jednak kolejny, trochę przymusowy wieczór na plaży nam to wynagrodził. Trafiliśmy na ciekawą dziewczynę. Francuzka, która przypłynęła do Brazylii żaglowcem, bo jak twierdzi, boi się latać. Podróżuje pomiędzy miastami i w każdym z nich gra na gitarze, a właściwie daje koncerty i w ten sposób zarabia na swój wyjazd. Gdy zaczęła grać, rozmowy przy stolikach rozstawionych na plaży ucichły, a my usiedliśmy na piasku zaraz przed nią. Przyjechała sama, ale ostatnio podróżuje z nią koleżanka. Jakoś fajnie takich ludzi spotkać po drodze.

PS. Jeżeli ktoś miałby ochotę tym razem obejrzeć zdjęcia bardziej towarzyskie z naszych wycieczek i imprezy sylwestrowej to zapraszam tutaj. Jest tam też kilka filmików z lasu, warto posłuchać chociażby jak jest tam głośno,np. tu:

PS2. Instrukcja odzyskiwania skasowanych zdjęć pod linuxem, odzyskałem wszystkie!

Ilha Grande

2010-01-03T21:49:00.003+01:00

Zaraz po świętach pojechaliśmy na Ilha Grande, wyspę w stanie Rio de Janeiro, aby tam przywitać nowy rok. Kilka godzin samochodem, nocleg u Juana, autobus do Mangaratiba, a na koniec półtorej godziny łodzią (jakieś 30km) aby dostać się na wyspę, a konkretnie do Vila de Abraão, jedynego większego miasteczka:

Wyświetl większą mapę

Wyspa sama w sobie pokryta jest lasem atlantyckim, który jest otoczony wieloma pięknymi plażami. Pierwsze dwa dni minęły nam właśnie na spacerach pomiędzy nimi. Las atlantycki (Mata Atlântica) to jeden z najbardziej zróżnicowanych ekosystemów na świecie, zupełnie inny od puszczy amazońskiej. Kiedyś pokrywał ogromną część wybrzeża Brazylii, jednak kolonizacja zrobiła swoje i w tej chwili zostało około 8% dawnego lasu. Jest jednak parę miejsc gdzie zachował się w dobrym stanie i tam też jest chroniony. Tak jest też na wyspie.

Spacerując przy głośnym akompaniamencie żyjących w lesie owadów można natknąć się np. na owoce jaca czy dojrzewające banany:

Na samym kampingu gdzie mieszkaliśmy, za naszym namiotem mieliśmy np siedlisko krabów:)

Później zresztą, gdy padało przez dwa dni, a nasz kamping przypominał jedną wielką kałużę, kraby bez skrępowania przemykały się pomiędzy namiotami;)
Sama wyspa to jednak nie tylko ciekawa przyroda ale i piękne plaże, pomiędzy którymi można się przemieszczać za pomocą wodnych taksówek (o ile komuś znudziłoby się spacerowanie po lesie pełnym śliskich ścieżek pomiędzy ostrymi kamieniami).

Niestety, żeby nie było zbyt cudownie, prognoza pogody tym razem się sprawdziła i przez dwa dni dość porządnie lało. Nie muszę chyba mówić, że mieszkanie w namiocie w takiej sytuacji nie jest szczytem komfortu. W noc sylwestrową po północy lało już na tyle konkretnie, że szedłem po ulicy po łydki w wodzie.

Deszcze były zresztą na tyle silne, że na wyspie co chwilę brakowało prądu i wody, restauracje serwowowały tylko to co dało się przygotować bez wyżej wymienionych, a lokalny sklepik pracował o świecach i kalkulatorze.
W noc sylwestrową niestety doszło do tragedii na wyspie. Z powodu deszczu doszło do obsunięcia się ziemi, która przykryła jeden z luksusowych hoteli po drugiej stronie wyspy (news). My dowiedzieliśmy się o tym dopiero rano, pływając sobie od wyspy do wyspy na jednej z wycieczek...
Po tym wszystkim co napisałem wydawać by się mogło, że nie mógł to być udany wyjazd. Ale był, jak na przekór było naprawdę super, i o tym będzie kolejny wpis.

PS. Zdjecia z wyspy
PS2. Zna ktoś jakiś program którym można odzyskać skasowane zdjęcia z karty aparatu cyfrowego?:)

Boże Narodzenie w Brazylii

2009-12-26T23:45:00.001+01:00

Długo się zastanawiałem jak to będzie, jak to jest spędzać święta Bożego Narodzenia w innym kraju, z dala od swojej rodziny. Choć nic jej nie zastąpi, to powiem tylko, że było wspaniale i ciężko mi wyrazić jak wdzięczny jestem Marii Antoniecie, naszej koleżance, która zaprosiła mnie i Juana do spędzenia świąt ze swoją rodziną:)
Teraz wypadałoby porównać typowe polskie święta z typowo brazylijskimi, ale jakie ja mam porównanie? Czy to w Polsce czy w Brazylii, w każdym domu święta wyglądają nieco inaczej, więc po prostu napiszę co się działo.

Około 8 wieczorem w wigilię Bożego Narodzenia przyjechała po nas Maria Antonieta. Lało niemiłosiernie, parę kroków wystarczyło, żeby zmoknąć. Najpierw pojechaliśmy do rodziny jej mamy.

Z Juanem i Marią Antonietą
Zdążyłem się do tego już przyzwyczaić, ale tu także nie dało się odczuć wielkiego pośpiechu. Wszyscy kręcili się po domu, kolejni goście przychodzili, co jakiś czas ktoś dolewał piwa i przynosił kolejne przekąski. Wszystko w atmosferze lekkiego zamieszania bez większego oczekiwania na kolację wigilijną.
Pamiętacie taką zabawę z podstawówki, że każdy losował kogoś komu ma kupić prezent? Tutaj nosi nazwę Amigo Oculto (ukryty przyjaciel) i impreza bożonarodzeniowa nie może się bez niej obyć. Istnieje w wielu wersjach, czy to z losowaniem wcześniej, czy, jak graliśmy w drugim domu, każdy przynosi w miarę uniwersalny prezent i podchodzi do stołu w kolejności w jakiej został wylosowany. Co najlepsze, zamiast otwierać prezent ze stołu, może zabrać czyjś prezent, który został już rozpakowany, ale bardzo mu się spodobał:) Naprawdę, sporo z tym śmiechu i zamieszania, a niektóre prezenty są rabowane wielokrotnie:) To był już mój trzeci Amigo Oculto, poza AIESEC-owym i firmowym.
Wracając do kolacji, po jakichś dwóch godzinach i wymianie prezentów, na stole pojawił się... indyk.

Przypomniała mi się piosenka Rammstein - We're all living in America;)
Oprócz indyka przygotowano także np. ryż smażony z bananami czy kandyzowanymi owocami, farofę (coś jak mąka z manioku) czy Bacalhau, czyli suszonego w soli dorsza. W porównaniu do naszych dwunastu potraw trochę mało;) Choć deserów było już chyba nawet więcej - np. mus z Maracuji, Brigadeiro czy Doce de Leite. Ogólnie raczej nie ma ciast, a słodycze są bardzo gęste, słodkie i nie da się ich zbyt wiele zjeść;)

Doce de Leite, Doce de Limão, tudzież czekoladki z mielonych orzechów włoskich

Poza tym było nam bardzo miło, zdążyłem się przyzwyczaić do tego, że Brazylijczycy są niesamowicie otwarci i gościnni, ale święta u rodziny Marii Antoniety przekroczyły nasze oczekiwania:)
Po kolacji u jednej rodziny, około 12 w nocy jedziemy do rodziny taty naszej koleżanki. Nie ma tu jakiegoś określonego planu, dom pozostaje otwarty, więc jedni przychodzą a inni wychodzą, bo chcą jeszcze odwiedzić innych znajomych czy rodzinę. Zaraz przy wejściu stał komitet powitalny mikołajów:

Oprócz tego, w każdym z domów były też szopki bożonarodzeniowe, jedna z nich szczególnie okazała:

Tam też oczywiście wszyscy zasiedli do kolacji, a raczej ci, dla których wystarczyło miejsca przy stole. Tutaj zdecydowanie rozmiar stołu nie wyznacza limitu gości.
Dwie kolacje jednak przekroczyły moje i Juana możliwości;) Tu jednak było głośniej, dzieci robiły dodatkowe zamieszanie i oczywiście największą atrakcją było to, że nie trzeba iść wcześniej spać:)

Po kolejnej wymianie prezentów, około 4 rano wróciliśmy do domu:)

Kolejny dzień to właściwie powtórka wigilii, tym razem w wersji obiadowej. Znowu w tej samej kolejności odwiedzaliśmy rodzinę z naszą koleżanką. Długo by opowiadać, bo minął w ten sposób cały dzień i spora część nocy, kiedy do późna graliśmy w planszówki z nią i jej kuzynkami.

Po tym wszystkim dochodzę do wniosku, jak wiele jest symboli, bez których ciężko się obyć. Wigilia bez karpia, noc bez pasterki i śniegu, ale przecież to nie o to chodzi w Bożym Narodzeniu. Choć polskich świąt nie zamieniłbym na brazylijskie, to to jak ludzie się spotykają, jak stół nie jest centralnym punktem świąt, jak nikt się nie przejmuje czy będzie 12 potraw na wigilii, naprawdę mi się podobało. Tutaj widzę jak można przeżyć fajne święta bez terroru przygotowań i pośpiechu, bo goście przyjeżdzają na obiad. Wszyscy się cieszą z bycia razem i chyba właśnie to w świętach jest o wiele ważniejsze.

Rapadura

2009-12-22T11:27:00.002+01:00

Jest taki słodycz szczególnie popularny w stanie Bahia - Rapadura. Słodki ale i twardy. W Brazylii mówi się: "A vida é como a rapadura: é doce, mas é dura" - Życie jest jak rapadura, jest słodkie, lecz twarde (lub raczej ciężkie). Tak mniej więcej można chyba podsumować ostatni weekend.

Od Formatura Leticia

Rozpoczęło go wręczenie dyplomów ukończenia studiów w piątek na wydziale psychologii. Nie wiem jak to wygląda u nas, na swojej nawet nie byłem, bo zrobili ją jak już byłem w Brazylii. Mam tylko wrażenie, że nikt się tym za bardzo nie przejmuje. Tutaj rozdanie dyplomów to niekończące się przemówienia i wylane łzy radości w ich czasie. Zaraz potem trafiliśmy do baru gdzie można było potańczyć Sambę i Forro (co wcale nie jest oczywiste, bo tutaj wszyscy preferują imprezy siedzone). Kolejnego dnia trafiła się impreza z okazji końca studiów. W skali ważności to coś jak nasza studniówka, czy połowinki, impreza pod krawatem, na którą być zaproszonym (to jak się dowiedziałem) swojego rodzaju wyróżnienie. Początkowo się tam nie wybierałem, ale znajomi brazylijczycy nie dopuścili do tego błędu;)
Impreza trwała do rana, a zaraz po niej wybraliśmy się na Feria Hippie, odbywający się co niedzielę targ gdzie można było spróbować np przysmaków z Bahia (Acaraje, które przypomina nieco naszego pączka rozkrojonego i nadziewanego krewetkami w pomidorach z ostrą papryką;)

Poza tym, w weekend w mojej firmie zorganizowano świąteczne churrasco. Cały dzień spędzieliśmy w siedlisku, gdzie powoli grillowała się wołowina, obsługa pilnowała by szklanki były zawsze pełne, a my mogliśmy pograć w bilard i w nogę. No i pomoczyć się w basenie. Świąteczny grill zamiast świątecznej kolacji, basen i 30 stopni zamiast śniegu.
Jak spojrzeć to naprawdę nie było kiedy spać i choć rzadko mi się to zdarza to z ulgą powitałem poniedziałek. I doszedłem do wniosku, że ciągłe imprezowanie trochę zaczyna mi się już nudzić. Chyba będzie to powód do noworocznych postanowień.

Tu jest to zupełnie nieodczuwalne, ale mimo to chciałbym Wam życzyć prawdziwych, rodzinnych świąt Bożego Narodzenia. Dzięki, że zaglądacie na tego bloga, kolejny wpis zapewne wkrótce po świętach.

Palmy świąteczne

2009-12-08T16:17:00.002+01:00

Kolejny tydzień, kolejny weekend za mną. Od tygodnia leje właściwie bez przerwy i to właściwie tak, że nie chce się wychodzić z domu. Jedynym plusem jest to, że góra mieszkania nie przypomina szklarni w połowie dnia.
Dzisiaj dzień wolny (8. Grudnia jest obchodzony w niektórych stanach Brazylii jako święto Matki Boskiej), więc można by było gdzieś wyjechać, ale znowu - pada właściwie bez przerwy. Coś przestaje mi się podobać tropikalne lato ;)

Zbliża się Boże Narodzenie, atmosfera świąteczna jest ledwo wyczuwalna, a Jingle Bells nie straszy mnie w każdym sklepie, do którego wejdę. To znaczy oczywiście uwielbiam świąteczną atmosferę o ile nie zaczyna się ona w połowie listopada. Tutaj ten problem nie istnieje - faktycznie Praça da Liberdade przybrana, jest trochę światełek, stoi Mikołaj, ale zamiast choinek mamy palmy:)

Co do samych świąt to wygląda na to, że spędzę je w Brazylijskiej rodzinie z koleżanką z AIESEC-u, która zaprosiła mnie i Juana:)

Z ostatnich mniej emocjonujących wiadomości polecam wszystkim obejrzenie w sumie już nienowego filmu "Elitarni" (co zresztą już zrobiłem w komentarzu). O ile "Miasto Boga" jest historią od strony mieszkańców faveli, gdzie nie wszystko co robią jest pokazane jednoznacznie negatywnie, o tyle "Elitarni" to spojrzenie z drugiej strony. BOPE czyli oddziały specjalne brazylijskiej policji są przeszkolone do walki w favelach i wkraczają do nich gdy zwykła (często skorumpowana zresztą) policja jest już bezradna. I wtedy raczej nie przychodzą negocjować... Niektórzy twierdzą, że gdyby nie BOPE to handlarze narkotyków już dawno wyszliby poza slumsy i opanowali całe Rio de Janeiro.
Bardzo polecam, brutalne, ale warte obejrzenia.

Inna krótka nowość filmowa to błyskotliwy żart Robina Williamsa. Jak wszyscy pewnie wiedzą, w Rio de Janeiro odbędzie się olimpiada w 2016 roku. I ku zdziwieniu Amerykanów, Chicago nie tylko nie zostało wybrane, a dodatkowo odpadło w pierwszej turze. Co właśnie Robin Williams skomentował mniej więcej w ten sposób: Oprah Whitney nie powinna się martwić tym, że Chicago przegrało. Chicago wysłało Oprah i Michele Obama, a Brazylia 50 striptizerek i pół kilo koki - link. Dość zabawne, tym bardziej że sam był leczony w klinice z powodu uzależnienia od kokainy. Widać jak nie udało się wygrać, to chociaż spróbujmy ośmieszyć tych, którzy wygrali.

Weekend w Belo Horizonte

2009-11-29T21:41:00.001+01:00

Dochodzę do wniosku, że tutaj chyba żyję bardziej od weekendu do weekendu niż w Polsce. A to wszystko przez to ile siedzę w pracy. Niby jestem praktykantem, ale coraz więcej dostaję do zrobienia. W sumie dobrze, sporo się tu uczę, ale wiele czasu na nic innego nie zostaje (poza portugalskim i poznawaniem kolejnych barów).
Poza tym ostatnio załatwiłem sprawę karnawału i nowego roku. Pierwszy spędzę w Diamantina - podobno 4 karnawał w Brazylii. Nowy rok, na Ilha Grande, wyspie w stanie Rio de Janeiro. Wreszcie sylwester na plaży:)

A wracając do ostatnich wydarzeń, to wczoraj trafiłem na targi rękodzieła w Belo Horizonte. Sporo wyrobów, jak zwykle też sporo tandety, której pełno na chińskich bazarach. Mam nadzieję, że to co kupiłem faktycznie było zrobione w Brazylii:) Do tego wystawcy poprzebierani w wyciągnięte na tę okazję (zapewne) stroje. Jak widać czasami nieco brakowało realizmu:

W sumie mi też ciężko było nie ulec indiańskim piuropuszom:

Do tego na targach można było się zaopatrzyć w grzechotki, bębenki, łuki, strzałki i dmuchawki, słowem we wszystko z czym kojarzą się indianie. Poza tym sporo też było wystawców z innych krajów, chociażby z Turcji, Peru czy Chin.

Po targach trafiliśmy do Babi, naszej koleżanki z AIESEC-u. Nie ma to jak mieszkać w zamkniętym bloku (których tu jest pełno) z basenem. Ostatnio robi się tak gorąco, że przestaję myśleć w pracy, więc basen przed domem jest błogosławieństwem.

Poza tym chyba coraz bardziej przyzwyczajam się do mieszkania tutaj, bo zdarza mi się pójść do kina;) Wiadomo, że do kina nie chodzi się jak się jest gdzieś na chwilę. Wczoraj trafiłem na "Julie i Julia". Szczerze mówiąc trafiliśmy tam, bo nie było już miejsca na "2012". Ale choć naprawdę nie chciałem na ten film iść, to nie żałuję. Śmieszny, choć może momentami lekko przesadzony. I w jakiś sposób inspirujący do podejmowania wyzwań, choć wyzwanie samo w sobie było trochę wymuszone. Mimo to polecam.

Samo kino to jak każdy multipleks, różnicy wielkiej nie było - no może poza tym, że przy punkcie sprzedaży coli i popcornu panuje wielki bajzel i podobnie jak wszędzie w Brazylii, tam też jest kolejka (co naturalnie powinno sugerować wyjątkowość obleganego miejsca).

PS. Jak zwykle kilka zdjęc, zarówno z targów jak i chilloutu u Babi. Tym razem mniej mniej krajoznawczo, a bardziej towarzysko:)

Brazylijczycy - moje wrażenia

2009-11-23T01:37:00.000+01:00

Minęły już dwa miesiące jak tu jestem i chociaż nie wszystko jest tu wspaniałe i na parę rzeczy można ponarzekać (co zresztą już zrobiłem), Brazylia jest naprawdę wspaniała z jednego powodu - ludzi którzy w niej mieszkają.
Żeby napisać coś ogólnie, musiałbym chyba przejechać cały kraj, bo tak jak pisałem, różnice pomiędzy poszczególnymi stanami są ogromne. Dlatego, tak jak wszystko na blogu, będzie to moje subiektywne zdanie i ktoś kto był w Brazylii pewnie mógłby się z wieloma rzeczami nie zgodzić, ale do rzeczy.

Gdy słucham wiadomości, słyszę czasami "Brasil - um país de todos" (dosł. kraj wszystkich). Faktycznie, jak wszyscy pewnie wiedzą, brazylijczycy to prawdziwa mieszanka ras i narodowości. Jednak jak się przyjrzeć, to kraj w każdej części wygląda inaczej - północ (np. stan Pará) to miejsce gdzie żyje wielu potomków indian. Bardziej na południe, np. Bahia to czarny stan Brazylii. Z kolei Rio i São Paulo to miasta prawdziwie wielokulturowe, w tym drugim mieszka największa na świecie emigracja japońska i włoska. Samo południe Brazylii to właściwie kulturalnie Europa, zasiedlone przez potomków niemieckich emigrantów. Zapewne to stąd panujący tam porządek;)
Ostatnio do Ricarda, u którego teraz mieszkam, wpadli znajomi na piwo. Wszyscy, jak się okazało, mają włoskie nazwiska. I nie jest to przypadek, to tutaj wyemigrowało szczególnie wielu włochów (A niektórzy starają się o włoskie paszporty, żeby spokojnie móc przyjechać do Europy.)

Moje wrażenie mogę oprzeć właściwie prawie wyłącznie na Belo Horizonte, do którego przyjeżdzają jednak ludzie z całej Brazylii. Jacy więc są, jak traktują gringo?:)
Są ciepli i gościnni, weseli i hałaśliwi:) Pewnie, że uogólniam, jednak przeciętnie mają tej każdej z tych cech więcej niż Polacy.
Południowcy są ogólnie rzecz biorąc o wiele bliżej siebie niż my. Utrzymują o wiele większy fizyczny kontakt z drugą osobą, chociażby poklepując kogoś z kim rozmawiają czy kładąc rękę na ramieniu. Nawet spytanie o drogę na ulicy jest wystarczającym powodem;) Jedna brazylijka opowiadała mi jak pojechała na wymianę do Stanów. Próbując tam objąć kogoś śmiejąc się z tego co powiedział, napotykała na niezrozumienie, zdziwienie z powodu przekroczenia fizycznej bariery. Z drugiej strony, czy życie nie jest przyjemniejsze gdy się wszyscy przytulają?;)

Optymizm brazylijczyków też jest nie do pobicia. To co z tego, że podatki są jedne z najwyższych na świecie, a w takim São Paulo można zostać napadniętym z bronią w ręku? Ja widzę tu ludzi, którzy umieją cieszyć się życiem. I naprawdę mało czym się przejmują;) A już umówionym spotkaniem albo ustaloną godziną najmniej. Tzn. nie chciałbym, żeby ktoś pomyślał, że nie można na nich polegać, bo doświadczyłem tutaj wiele dobrego. Ale to że ktoś nie przychodzi na spotkanie bez słowa wyjaśnienia jest tu na porządku dziennym. Wyjaśnienie zwykle przychodzi dnia następnego, o ile się wtedy macie szczęście spotkać.
Z drugiej strony, oni między sobą to świetnie rozumieją i nikt się tym specjalnie nie przejmuje ani za to nie obraża.

Zapomnijcie o robieniu planów w Brazylii, plan zmienia się 15 razy na godzinę o ile już jakimś cudem uda mu się powstać. W pierwszej chwili wszyscy na `hurra` mówią tak, a potem jakimś dziwnych trafem nikt nic w tym kierunku nie robi;)

Wracając do optymizmu jednak, często słyszę jak ktoś coś podśpiewuje pod nosem albo i głośniej:) Naprawdę, tutaj śpiewanie w drodze, podczas pracy czy nawet w czasie jedzenia jest zupełnie normalne więc jak tu nie wierzyć w ich optymizm?

Mówiąc o brazylijczykach oczywiście nie sposób nie wspomnieć o piłce nożnej. To nie jest obiegowa opinia, to najprawdziwsza prawda, są szaleni na jej punkcie:) Niekiedy wystarczy wyjść na dwór wieczorem i słychać wrzawę gdzieś daleko - to transmisja meczu w telewizji i krzyki w całym mieście po strzelonym golu. Oczywiście mecz jednej z lokalnych drużyn: Atleticos i Cruzeiros to wydarzenie zupełnie innej rangi, bary są pełniejsze niż zwykle (tak jakby to było możliwe), kierowcy trąbią bez umiaru, a na ulicach pojawiają się fani w czarno-białych lub niebieskich koszulkach. Futbol jest tematem dyżurnym każdej rozmowy, każde posiedzenie przy piwie może się zacząć od dyskusji na temat aktualnego stanu rozgrywek, szans poszczególnych drużyn czy komentowania wczorajszego meczu. Po przejściu przez wszystkie inne tematy następuje zazwyczaj powrót do futbolu:) To jest ten moment, w którym ja się wyłączam bo chyba nigdy nie zrozumiem ich futbolowego szaleństwa;)

Serra do Cipó

2009-11-17T21:29:00.000+01:00

Kolejny weekend, kolejne imprezy, ale i mały wyjazd poza Belo Horizonte. Tym razem udało się wybrać do Cerra do Cipó - rezerwatu przyrody, pełnego wodospadów.
Właściwie to nie byłem początkowo jakoś specjalnie entuzjastycznie nastawiony, jechać tylko po to, żeby przez chwilę popatrzeć na wodospad... Jednak wyjazd nad (czy też raczej pod) wodospad tutaj, to trochę tak jak wyjazd na plażę:) Zabieramy ręczniki, przenośną "lodówkę" z browarem i w drogę. Po przyjeździe na miejsce pojawia się jednak pewien problem - trzeba przejść górą wodospadu po śliskich jak diabli kamieniach, a następnie przepłynąć na drugi brzeg biegnącej górą rzeki nie mocząc przy tym wszystkich swoich rzeczy, tudzież nie rozstając się chociażby z aparatem.

Po drobnych trudnościach udało się przeprawić na drugą stronę. I nigdy nie myślałem, że zrobi to na mnie takie wrażenie.Kąpiel pod wodospadem, w dodatku ciepłym, to niesamowita sprawa:) Huk wody, która w dodatku spada na głowę, z jednej strony ogłusza, a z drugiej powoduje, że można się poczuć jak tybetański mnich podczas medytacji;)

Niestety, nie dla wszystkich pobyt w Cerra do Cipó skończył się szcześliwie. Na drugim brzegu widzieliśmy akcję ratunkową - ktoś utonął przy wodospadach, a helikopter pojawił się w okolicy jak już nie było kogo ratować... Woda opustoszała na jakieś dwie godziny.
Po jakimś czasie wszyscy uspokoili się, wykąpaliśmy się po raz kolejny i trzeba było wracać. Jedynym ułatwieniem była pusta już tym razem "lodówka", w której dało się przewieźć plecaki na drugi brzeg.

Wracając do Belo Horizonte, dało się odczuć, że zbliża się tropikalne lato... o 9 wieczorem było już ciemno, gorąco i głośno, bo tutajsze robactwo uaktywnia się po zmierzchu;)

Ouro Preto

2009-11-10T04:21:00.004+01:00

Szczęśliwym i zupełnie nieplanowanym zbiegiem okoliczności trafiłem w niedzielę do Ouro Preto. Jak twierdzi przewodnik Lonely Planet, jest to jedna z atrakcji turystycznych Brazylii.

Choć Ola (polka, która jest tu również na praktyce z AIESEC) nie zgadza się z tym, ja poczułem się tam jak w Europie:) Mnóstwo starej zabudowy, barokowych kościołów i pochyłych kamiennych uliczek.

Ouro Preto było jednym z pierwszych brazylijskich miast założonych wrótce po odkryciu złota. Niedługo potem zaczęto przywozić tu więźniów z Afryki, którzy pracowali przy jego wydobyciu.
Nie myślałem, że muzeum może zrobić takie wrażenie, ale muzeum niewolnictwa w Ouro Preto potrafi poruszyć. Okrucieństwo i źle wykorzystana pomysłowość mająca swój wyraz w zachowanych narzędziach, pokazują jak tragiczny był los przywożonych tu niewolników. Wielu z nich umierało ze smutku, a nie z powodu warunków pracy. Degradacja z wodzów plemion do czyścicieli latryn portugalskich panów były zbyt dużym upokorzeniem.
Jeszcze wyraźniej rzeczywistość czasów niewolnictwa pokazują publikacje z tych czasów. Książka pod tutułem "Choroby czarnych" czy ogłoszenie w rodzaju "Zbiegł niewolnik. Wysoki, nosił brodę. Zdrowe zęby. Dla znalazcy niewolnika nagroda!" było codziennością.

Waga do ważenia niewolników

Podobno Ouro Preto jest miejscem naznaczonym takim cierpieniem, że do tej pory niektórzy ludzie słyszą chrobot łańcuchów, którym skuci byli pracujący niewolnicy...
Brazylia była ostatnim na świecie krajem, który zniósł niewolnictwo (1888 rok).

Samo miasto jest jednak naprawdę uroczo położone i pełne świetnie zachowanych zabytków.

Na koniec trafiliśmy jeszcze do małej wioski, Lavras Novas. Właściwie to jak powiedział szef Oli (bo to w końcu podróż w interesach, no ale nie wszyscy mają pracę, która polega na zwiedzaniu muzeów:) nie ma tam nic ciekawego, a znak powitalny znajduje się na tej samej ulicy co i pożegnalny. Mimo to, ciekawie zobaczyć Brazylijską wieś, która o dziwo jest całkiem czysta i zadbana.

Jednak, jak to na wsi, wiele do robienia wieczorem nie ma. Dlatego też zdecydownie największym zainteresowaniem cieszy się lokalny bar, a główną atrakcją dla wielu mieszkańców jest obserwacja zjawisk zachodzących na ulicy (ooo, gringo!)

PS. Jak zwykle kilka zdjęć z wyjazdu . Zachęcam do bloga Oli, z którą byliśmy w Ouro Preto. Właśnie pojawił się wpis, aż sam jestem zdziwiony jak różnie można opisać to samo miejsce:)
PS2. Zachęcam do przesłuchania piosenek, do których wrzuciłem linki. Brazylia to nie tylko Samba;)

Rio de Janeiro

2009-11-04T18:12:00.000+01:00

Po czasowej martwicy mojego bloga wracam z wieściami z Rio de Janeiro:) Z wielką chęcią co tydzień opisywałbym nowe miejsce, do którego się wybrałem, ale niestety, po prostu się nie da.

Wracając do tematu, w ostatni piątek wreszcie udało mi się ruszyć gdzieś poza Minas Gerais. 450 km od Belo Horizonte, ok 7 godzin samochodem połączone z postojem w korku przed samym Rio. W końcu długi weekend (2. Listopada jest wolny w Brazylii) nie jest instytucją znaną jedynie w Polsce. W czasie postoju catering zapewniają mieszkańcy pobliskich favel (zapewne).

Ze względu na ostatnie zamieszki, między innymi zestrzelony helikopter, miałem pewne obawy czy w ogóle tam jechać, ale 2 miesiące, które upłynęły bez plaży były silnym argumentem;) No i tak prawdę mówiąc mój szef, Rafael, jako Carioca (mieszkaniec Rio) przekonywał mnie, że nie ma się czego obawiać i poza wizytą w favelach (slumsach w Rio de Janeiro) śmiało można jechać.

Ostatecznie przyjechaliśmy do Rio późno wieczorem i tam spotkaliśmy się z Juanem, którego firma przeniosła w te okolice. Nasz hostel faktycznie okazał się być położony tak blisko jak nam mówiono, dwie uliczki od Copacabany! Dlatego też zaraz po śniadaniu i wyleczeniu porannego kaca już o 9 byliśmy na plaży:)

I wcale nie było tam pusto. Za to pogoda piękna, woda ciepła i dziewczyny w bikini, które tutaj jest wyjątkowo skąpe (dla zainteresowanych więcej zdjęć) Wcale to jednak nie oznacza, że Rio jest miastem wyłącznie pięknych dziewczyn. Stroje kąpielowe znikające między krągłościami możemy zobaczyć również tam gdzie ich oglądać wcale nie chcemy;)

Nasze przybycie zostało natychmiast zauważone przez jednego z lokalnych naganiaczy, którego mogę określić jako najlepszego sprzedawcę jakiego spotkałem. Chwilę potem siedzieliśmy już na Copacabanie popijając Caipirinhę:) Jak to określiła moja koleżanka, mimo plastikowego kubka, nie miała sobie równych (a mam już pewne porównanie;) I tu zgadzam się z nią całkowicie:)

Sama Copacabana to dzielnica jak na Rio bezpieczna, oddzielona od plaży ulicą, zaraz za którą znajdują się apartamenty. Jeżeli kiedyś miałbym się przeprowadzać, to właśnie tam;)

Idąc w kierunku Ipanemy, przyległej dzielnicy i kolejnej plaży można zauważyć mnóstwo biegających i ćwiczących na dostępnych na plaży "trzepakach". W Belo Horizonte jest całe mnóstwo siłowni, tutaj z tego co słyszę, jeszcze więcej. Po pobycie na plaży w Rio można nabrać naprawdę silnej motywacji do częstszego odwiedzania jednej z nich:)

Właściwie poza plażami w Rio nie ma wiele do zwiedzania. Jedyne dwa obiekty typowo turystyczne to Pão de Açúcar i Cristo Redentor. Pierwszy to taras widokowy zbudowany na szczytach dwóch wzgórz położonych na obrzeżach Rio. Można tam wjechać kolejką, i choć po raz kolejny bym się tam nie wybrał, a kolejka jest diabelnie droga, jest to jedna z (dwóch;) rzeczy, które zobaczyć trzeba. Stamtąd zresztą mamy widok na figurę Jezusa, który jest chyba najbardziej znanym symbolem Rio de Janeiro:

Niestety pogoda tego dnia była dość podła, ale pobyt na plaży podczas odbywającej się wtedy gejowskiej parady nie był żadną alternatywą;)
Po Pão de Açúcar odwiedziliśmy wzgórze z Cristo Redentor skąd po chwili przegonił nas deszcz. I jak się okazało, faktycznie nie było co robić w Rio gdy pada. To znaczy, nie ma jakichś szczególnych atrakcji, gdzie można by pójść zamiast plaży (lub też, co bardziej prawdopodobne, jeszcze ich nie widziałem). Oczywiście jest cała masa nocnych klubów w Lapa, jednej z dzielnic. Wieczorem ulice są pełne, jest wręcz tłoczno, zarówno przy klubach, gdzie kolejki potrafią osiągać kilkanaście metrów, jak i przy budach z Churrasco i Hot Dogami.

Pisząc o Rio nie sposób nie wspomnieć o jego mieszkańcach, Cariocas. Poza zupełnie innym akcentem, w którym pełno "sz", z którego zresztą śmieją się pozostali Brazylijczycy, są, choć myślałem, że to niemożliwe, jeszcze cieplejsi od Mineiros (mieszkańców Minas Gerais, w tym również BH). Wystarczyło, że weszliśmy do sklepu kupić spodnie i porozmawialiśmy 5 minut ze sprzedawczynią. Zaraz zaczęła nam opowiadać co trzeba w Rio zobaczyć, dokąd się wybrać, a na koniec ucałowała wszystkich na pożegnanie;)
Z drugiej strony, z tego co słyszę nikt nie lubi Cariocas, bo zadzierają nosa i uważają się za lepszych od pozostałych Brazylijczyków. Przyzwyczajony do tego, że w choć Polsce faktycznie istnieją jakieś różnice, ale w obecnym pokoleniu nie ma już tak silnej rywalizacji czy też niechęci pomiędzy miastami (tak przynajmniej mi się wydaje), początkowo niedowierzałem niechęci, odzwajemnionej zresztą, mieszkańców Minas Gerais do Cariocas. Wystarczyło jednak usiąść na plaży, by sprzedawca biszkoptów nie wiedząc, że Rafael jest z BH, rzucił jakiś uszczypliwy komentarz pod adresem Mineiros. Do transakcji nie doszło;)
Brazylia jest tak ogromna, a różnice tak znaczące, że spokojnie mogłoby to być kilka oddzielnych państw. Jednak wynikiem przypadku i braku poważniejszych wojen (w przeciwieństwie do krajów hiszpańskojęzycznych na kontynencie) stała się krajem ogromnych różnic, gdzie tym co tak naprawdę łączy jest język.

PS. Zapraszam również do galerii z Rio.

Burze tropikalne

2009-10-09T18:40:00.000+02:00

O pogodzie najczęściej nie ma sensu pisać, bo to że pada albo że świeci słońce jest dość oczywiste. Jeżeli jednak wiatr przewraca drzewa w mieście, robi się już mała lokalna sensacja:

Jakiś czas temu pisałem o tym, że Belo Horizonte jest miastem planowanym, w którym albo wchodzi się pod górę, albo właśnie z niej schodzi. Niekiedy ulice pochylone są na oko nawet o 30 stopni. Chyba ktoś jednak nie wziął pod uwagę czym to skutkuje gdy przychodzi gwałtowna tropikalna burza:

Oczywiście poza niesamowicie wilgotnym powietrzem nic nie zapowiadało jej nadejścia. Ja w tym czasie miałem swoje lekcje portugalskiego, które z racji że na świeżym powietrzu, zostały brutalnie przerwane. Wiatr był tak silny, że zwisające rolety przewracały stoły. Brazylijczycy byli chyba nie mniej zdziwieni ode mnie, to tutaj normalnie się nie zdarza.

Chyba w poszukiwaniu dziennikarskiej sensacji pojawiają się pomysły, że burza została spowodowana zderzeniem ciepłego i zimnego powietrza (żadne odkrycie), z tym że to ciepłe miałoby się rzekomo nagromadzić pomiędzy zbyt ciasno postawionymi budynkami czy też pochodzić od rozgrzanego asfaltu...

PS. A tak przy okazji - wiecie, że na północy kraju deszcz pada codziennie z taką regularnością, że ludzie umawiają się na spotkania "przed deszczem" albo "po deszczu"?

Co mnie wkurza

2009-10-07T04:29:00.001+02:00

Jasiek zaproponował dzisiaj w komentarzu do poprzedniego posta abym napisał o tym co mi się tu NIE podoba. Myślałem, że z braku weny nic dzisiaj nie powstanie, ale mój dzisiajszy powrót do domu dał mi, niestety, temat do kolejnego posta.

Transport publiczny w Belo Horizonte. Nie będę ukrywał, jest po prostu tragiczny, a gdy dzisiaj podczas deszczu próbowałem bezskutecznie wsiąść do przepełnionego autobusu, na myśl przychodziło mi wiele innych określeń. Żeby nie zanudzać za bardzo, przedstawię to w skrócie:
- Jak już pisałem, autobus składa się z części wejściowej i wyjściowej rozdzielonej bramką i cobradorem który zbiera haracz. Kretynizm całego rozwiązania polega na tym, że gdy autobus jest zapchany, Ci którzy są z przodu muszą przejść przez bramkę generując dodatkowy tłok. Dodatkowo postój autobusu na przystanku potrafi trwać nawet minutę, aż się wszyscy w nim przegramolą.
- Rozkład jazdy - kto wymyślił, żeby w godzinach szczytu autobusy jeździły rzadziej niż wtedy gdy nikt ich nie potrzebuje?
- Rozkład z częstotliwością kursów, a nie godziną przyjazdu. A co mi po takim rozkładzie jak mój autobus przyjeżdza co pół godziny?
- Brak jakiegokolwiek biletu miesięcznego, za każdy przejazd trzeba płacić. Jak policzyłem, to wychodzi to średnio 3x drożej niż w Warszawie, zakładając że codziennie dwa razy przejedziemy się autobusem
Kierowcy, przed którymi trzeba uciekać też mnie wkurzają. Czemu muszę uciekać z przejścia dla pieszych? Do tego przejścia są jakoś tak sprytnie pomyślane, że wchodząc na nie, mam nadjeżdzające samochody za swoimi plecami, więc na wszelki wypadek trzeba uciekać.
Kontynuując, przejdę do mojego mieszkania, które na szczęście niedługo będę zmieniał. Na powitanie usłyszałem "Załóż buty, bo podłoga jest brudna". Wiele się w tej kwestii od tej pory nie zmieniło. Do tego pełno mrówek, które dobiorą się do każdego jedzenia. Co gorsza usłyszałem, że to podobno normalne, bo to klimat tropikalny. Jakoś w innych domach było chyba mniej tropikalnie w takim razie...
Biurokracja, której poświęcony był już jeden post. Tu wszystko trwa. Długo. Podobnie z tutajszym AIESEC-iem. Tu nie chodzi o to, że nie chcą pomóc. Chcą, ale czas reakcji potrafi doprowadzić do szału. Na wysłanie dokumentów do Polski czekałem chyba z miesiąc, podobne przejścia ma teraz Milena, inna praktykantka, która chce tu przyjechać.

Dużo to czy mało? Moim zdaniem, do wszystkiego poza mrówkami da się przyzwyczaić. Pozostałe na pewno nie miałoby wpływu na to czy w Brazylii zamieszkać, czy nie. Są jeszcze inne kwestie, o których do tej pory nie pisałem, jak np. bezpieczeństwo. Belo Horizonte to nie o wiele bardziej niebezpieczne Rio czy São Paulo. Tam naprawdę zdarzają się napady z bronią. Tu póki co nic się nie dzieje, ale dzielnic, które można określić jako "podejrzane" też nie brakuje.
Na tym chyba muszę skończyć, bo znowu zacznę pisać, że jednak mi się tu podoba;) Jeżeli będzie coś nowego, wkurzającego i godnego uwagi, na pewno znajdzie się tu o tym notka.

Ouro Branco

2009-10-05T05:16:00.007+02:00

Tydzień temu pisałem, że trafiliśmy na koncert samby. Wyciągnał mnie tam Juan, a jego z kolei kolega z pracy. Po jednym piwie i paru minutach rozmowy Riceli zaprosił nas na weekend do swojego domu w Ouro Branco. Myślałem, że to bardziej kurtuazja, niż zaproszenie, ale faktycznie o 9 rano w sobotę po nas przyjechał i w ten sposób weekend został zagospodarowany:) Tak wyglądają zaproszenia w Brazylii:D

Album Ouro Branco

W sumie trochę dziwnie zacząłem poznawanie Brazylii, jeszcze ani razu nie byłem na plaży, a to już drugie małe miasteczko, w którym życie toczy się mocno niespiesznie. Ouro Branco nie ma nawet 50 000 mieszkańców, ale o dziwo nie cierpi na syndrom Ciechanowa, tzn. masowej ucieczki wszystkich, którzy skończyli ogólniak.
Po przyjeździe poznaliśmy mamę Riceliego, która właśnie przygotowywała... tak, feijão e arroz. A chwilę później byliśmy już na churrasco u jego znajomych. Tym razem dla odmiany zrobili szaszłyki z kurzych serc. Długo ze sobą walczyłem, żeby tego spróbować, ale okazało się to całkiem niezłe, właściwie to nawet bardzo dobre.
Głównym powodem całego wyjazdu był powrót z zagranicy kumpla Riceliego, który właśnie wrócił z Gdańska po 3 miesiącach praktyki:) Całkiem ciekawie posłuchać obcokrajowca opowiadającego o własnym kraju. I to opowiadającego superpozytywnie:) Oczywiście jako, co by nie było, egzotyczny gość mógł liczyć na specjalne traktowanie w wielu przypadkach;)
Jak mówił, ze wszystkich krajów, które odwiedził, to u nas czuł się najlepiej i że pod wieloma względami Polska najbardziej przypominała mu Brazylię (czy to komplement?;) Za to w Niemczech podobało mu się najmniej i to tam doświadczył największej obojętności.
Tym co go pozytywnie zaskoczyło, to że wszyscy młodzi ludzie u nas mówią po angielsku (spróbujcie tego w Brazylii...). Ja akurat w to za bardzo nie wierzę, ale widać miał chłopak szczeście. Jak stwierdził, dopiero po powrocie zrozumiał, że to co się pije w Brazylii nie powinno nazywać się piwem;) I planuje do Polski wrócić, jak tylko się obroni! Nigdzie w Europie nie spotkał się z taką życzliwością i otwartością jak w Polsce. A ja nigdy nie widziałem nikogo tak pozytywnie zarażonego naszym krajem:)

Tak minęła impreza, a w niedzielę pojechaliśmy na górę zaraz obok Ouro Branco. Całość dało się przejechać samochodem, po drodze napotykając jakąś grupę religijną, źródło nadającej się do picia wody i kilka kopców termitów:) Ale przyznam, że jestem zaskoczony - wiele fajnych widoków, dużo zieleni, jakoś nie z tym kojarzyła mi się Brazylia przed przyjazdem.

Na koniec trafiliśmy na kolejne churrasco, połączone z obiadem, do rodziny dziewczyny Riceliego:) Moja kolejna obserwacja kulinarna: w Brazylii makaron albo ziemniaki z ryżem są jak najbardziej na miejscu.
Zaraz obok domu trwały przygotowania do Rodeo. Kowboje, a niekiedy i kowbojki, popijający piwo, kręcący się w okolicy zaimprowizowanego baru, byki pozamykane w zagrodzie oraz powoli, z braku innych zajęć w niedzielne popołudnie, zbierająca się publiczność. Jeżeli Ouro Branco to zaścianek, to to już była wieś pełną parą.

Niestety nie mogliśmy tam zostać, i wróciliśmy wieczorem do Belo Horizonte, ale jest to kolejna rzecz na liście do zobaczenia:)

Belo Horizonte II

2009-09-28T12:20:00.000+02:00

Weekend się kończy, podobnie jak ostatnio, wypełniony od piątku wieczorem do niedzieli. Odpocznę w pracy;) Wspomnę tylko, że trafiliśmy w kilka ciekawych miejsc - między innymi na imprezę Forro, jednego z brazylijskich tańców. Natychmiast mój współlokator Juan stwierdził, że mu się to nie podoba, bo to impreza dla plebsu. I po raz kolejny potwierdziło to brazylijskie różnice - dwa kluby naprzeciw siebie, wstęp do jednego za 10, a do drugiego za 90 reali. Oczywiście w tym droższym wszyscy odpicowani tak jak koleżanki na zdjęciach z przed tygodnia;) Tak czasami stwierdzam, że w tym co powiedział mój znajomy, Vittorio - "Trawnik sąsiada jest zawsze bardziej zielony" jest jednak sporo prawdy. Mnie taka plebskość i prawdziwość ciekawi, Juan ma jej serdecznie dosyć, zapewne dlatego, że ma ją na co dzień. Chce się wyrwać z Peru i zamieszkać w Brazylii na dłużej. Jak się okazuje największą obrazą dla niego jest powiedzieć, że jest podobny do indianina - co przy jego ciemnej karnacji niemalże samo się nasuwa. Czasami mam wrażenie, że stara się jak najbardziej, jak tylko się da, nie mieć z tym nic wspólnego. Znacie kawały o Polaku, Rusku i Niemcu? No to zmieńcie Polaka na Peruwiańczyka - który, jak nietrudno się domyślić, wypada w każdym porównaniu najmądrzej, a Ruska i Niemca na Boliwiańczyka i Chilijczyka. Z Boliwiańczyka można się pośmiać, bo jest jeszcze bardziej indiański niż Peruwiańczyk. Z Chilijczyka właściwie nie trzeba, bo to wróg śmiertelny;)
Nie muszę chyba mówić, że w ramach uwalniania się od tego co plebejskie, dziewczyna o indiańskich rysach twarzy w przypadku Juana odpada - Juan szuka w Brazylii blondynek, których w Peru nie ma;)
Zapewne właśnie uogólniłem Juana na całe Peru, ale po prostu ciekawe mi się wydało, że także tutaj Brazylijczycy nie lubią Argentyńczyków, Peruwiańczycy Chilijczyków i pewnie każda granica, jak wszędzie, rodzi kolejne animozje.
Wracając jednak do weekendu, trafiliśmy jeszcze na paru muzyków, którzy grali sambę w jednym z barów:

Poza tym, właśnie wróciłem z meczu Ateletico - Santo (3:1), to już trzeci w życiu mecz piłki nożnej;) Ale ponieważ tutaj prawie każdy pyta czy lubię futbol (toleruję;) i której drużynie kibicuję (Atletico lub Cruzeiro), musiałem sprawdzić jak wygląda brazylijski doping. A wygląda tak, że po zabraniu ze sobą aparatu bałem się go wyciągnąć;) Sprzedaż piwa na stadionie zabroniona, ale już zaraz przed stadionem niekoniecznie. Kibice Atletico nie usiedli przez cały mecz dopingując swoich. Znajomy brazylijczyk wpadł po mnie samochodem, bo jak powiedział jazda autobusem na stadion nie jest dobrym pomysłem...
Zgodnie z tytułem posta miałem zamiar napisać coś jeszcze o moim nowym miejscu. W Belo Horizonte teoretycznie powinno być łatwo wszystko znaleźć, bo jest miastem planowanym. Fajny jest na przykład pomysł ponazywania ulic tak jak stanów Brazylii, dodatkowo zachowując ich kolejność z północy na południe:

Zapewne orientację w terenie znacznie poprawiłaby znajomość mapy Brazylii i położenia poszczególnych stanów...

Jest to chyba jedyny element, w którym istnieje jakiś porządek w tym mieście. Pieszy na ulicy jest irytującą przeszkadzajką. W Warszawie kierowcy do najuprzejmiejszych nie należą, jednak wyraźne wejście na pasy prawie zawsze powoduje, że się zatrzymują. Tutaj pieszy na pasach ma takie same prawa jak wszędzie indziej, czyli żadne, a klakson jest używany znacznie częściej niż hamulec.
Do tego, jazda pod lekkim wpływem jest rzeczą zupełnie normalną. Niby oficjalnie zabronioną, ale nikt tego nie sprawdza. Więc nawet kierownica w jednej ręce, a browar w drugiej nie budzi jakiegoś szczególnego zdziwienia. Oczywiście jakieś zakazy picia pod chmurką w ogólnie nie istnieją.
Czerwone światło w nocy można spokojnie zignorować,jak mówi lokalny obyczaj.

Belo Horizonte oznacza piękny horyzont. Faktycznie, miasto otoczone jest górami, co w połączeniu z ciągłymi wzniesieniami i spadkami wygląda naprawdę ciekawie. Jest całkiem sporo parków i fajnie zaprojektowanych budynków, ale z drugiej strony sporo też betonowych bud - kilka z nich mam pod domem.

Jak widać potrafi być całkiem nowocześnie. Wiecie, że Google swoją siedzibę na Amerykę Łacińską zlokalizowało właśnie tutaj?

Tym co dla mnie jest dość zaskakujące, jest to, że o Belo Horizonte właściwie nikt nie słyszał. Z kolei mieszkańcy BH identyfikują się bardzo ze swoim stanem. Często słyszę, że czegoś trzeba spróbować, bo jest "Mineiro" - pochodzi z Minas Gerais. A gdy pojadą za granicę, po pierwszym pytaniu - skąd są - pada drugie: z Rio czy z São Paulo;)

Belo Horizonte

2009-09-22T21:34:00.002+02:00

Po raz kolejny będzie za mało zdjęć, bo jak zwyklę nie udało mi się obejść całego miasta z aparatem, głównie z powodu weekendu wypełnionego imprezami. Streszczając całość, w piątek wylądowaliśmy w klubie, który zrobił na mnie lepsze wrażenie niż każdy, w którym byłem w Polsce (fakt, że akurat nie jestem tutaj wielkim znawcą). Po imprezie, zgodnie z tutajszym zwyczajem wszyscy idą na Pastel, lokalny fastfood. Coś jakby nasze faworki, tylko większe i nadziewane np mięsem albo serem. W godzinach nocno-porannych ciężko znaleźć tam miejsce, szczególnie w Rey de Pastel, najbardziej znanym i obleganym:

W sobotę zaprosiły mnie i Juana na churrasco - takiego naszego grilla, koleżanki naszego buddego Rafy. Jak łatwo zorientować się po załączonym zdjęciu, nie sposób było nie przyjąć zaproszenia:P Impreza z 3 godzinnym poślizgiem zaczęła się o 16 i potrwała gdzieś do 2 rano. Lodowate piwo i drinki z maracuja, do tego grillowana wołowina, a to wszystko na tarasie z basenem jednego z wieżowców w BH. Może nie ma się czym zachwycać, ale czasami ze zdziwieniem stwierdzam, że tu naprawdę można dobrze żyć. Z drugiej strony różnice są też uderzające - to nie jest kontrast typu Ursynów-Praga.

W ramach odpoczynku wybraliśmy się z Juanem do Pampulhi, parku w Belo Horizonte. Jest tam jezioro, sztuczne jak cały park, które próbowaliśmy obejść.Po paru dobrych kilometrach stwierdziliśmy, że nie jesteśmy nawet w połowie, i z radością powitaliśmy autobus, który jeździ może raz na godzinę. Park jak park, trochę ładnych widoków i ciekawej, niespotykanej u nas rośliności czy zwierząt.

Jedną z atrakcji, czy może raczej "oryginalności" jest kościół São Francisco de Assis o futurystycznych kształtach, jeden z symboli chętnie umieszczanych na pocztówkach z Belo Horizonte:

Tak jak napisałem, jezioro w Pampluha jest całkowicie sztuczne, co przy 18km obwodu naprawdę robi wrażenie. Tym co jednak wydaje się naprawdę nietypowe, jest samo BH, które jest miastem planowanym (a przynajmniej spora jego część, dopóki nie rozrosło się ponad to co zaplanowano) W tym planowaniu miejski architekt chyba nieco się jednak zagalopował i uznał, że nie będzie się ograniczał do dwóch wymiarów. W ten sposób w Belo Horizonte albo wchodzimy pod górę albo z niej właśnie schodzimy. Faktycznie, widoki są ciekawe, jednak podejrzewam że wymiana klocków hamulcowych jest najczęściej przeprowadzaną naprawą.

Skoro już mowa o transporcie, to powiem tak: cieszmy się z tego jaki mamy i ile kosztuje w Warszawie :) W Belo Horizonte istnieje co prawda metro (też jedna linia) jednak jak na złość nie można nim dojechać do centrum. Rozkład jazdy na przystanku jest kompletną abstrakcją. Jedyne co działa nieźle to strona internetowa, gdzie można sprawdzić jak dojechać, przy założeniu, że nie wymaga to przesiadek. Właśnie usłyszałem, że w ramach ochrony środowiska i odkorkowania miasta, ktoś wpadł na pomysł podobny jak w Mieście Meksyk - zakaz używania samochodu danego dnia w zależności np. od numeru tablicy rejestracyjnej. Biorąc pod uwagę brak metra i nocnych autobusów, widzę tu spisek burmistrza i taksówkarzy;)

W Belo Horizonte, co mnie trochę martwiło przed przyjazdem, nie ma plaży. "Se não tem mar, vamos pro bar" - Jak nie ma plaży, idziemy do baru, zgodnie z lokalnym powiedzeniem. BH to miasto o największej na świecie liczbie barów na mieszkańca! Niekiedy barem nazywa się kilka platikowych stolików i krzeseł na podwórku, a czasami jest to zupełnie przyzwoity lokal. W każdym piwo jest lodowato zimne, chociaż biorąc pod uwagę tutajszy klimat (i dosyć podły smak piwa) jest to całkiem zrozumiałe. Do tego piwo donoszone jest po jednej czy dwóch butelkach, z których wszyscy po trochu nalewają, dzięki czemu jest ciągle zimne. Miałem pisać o mieście, a skończyłem na piwie... ale co tu zwiedzać jak po wyjściu z pracy jest już ciemno ;)

Praca w ETEG

2009-09-19T17:29:00.003+02:00

Ciągle odwlekam opisanie Belo Horizonte, a to z dwóch powodów. Pierwszy jest taki, że ciągle mam za mało zdjęć by udokumentować relację (choć dorzuciłem kilka nowych) Drugi, ciągle nie widziałem w nim tego co najważniejsze. Być może w ten weekend uda mi się wreszcie wybrać z aparatem. Tymczasem napiszę parę słów o moim (formalnie przynajmniej;) powodzie przyjazdu do Brazylii.
Szczerze mówiąc, jak do tej pory mogę mówić tylko pozytywnie:) Jak już chyba pisałem, brazylijczycy, przynajmniej Ci w Belo Horizonte, są niesamowicie gościnni i przyjaźni. Podobnie w firmie, w której pracuję. To się naprawdę daje odczuć. To nie jest taka angielska, formalna uprzejmość i poprawność, za którą nic się nie kryje.
Wracając jednak do pracy, moje obawy co do sensowności rzeczy, które będę tu robił, szybko się rozwiały. Okazało się, że w Brazylii jest cywilizacja:) Sam system pracy jest nieco inny niż w Polsce, często jest ona przerywana aby przedyskutować jakiś niecierpiący zwłoki temat, niekoniecznie związany z pracą. Z drugiej strony, atmosfera w firmach programistycznych na całym świecie jest chyba podobna (no dobra, wiem, że to drugi kraj, w którym pracuję;) W każdym razie, płci pięknej jest jak na lekarstwo, a po godzinach kto chce, gra w Urban Terror. Ogólnie jednak, ku mojemu zdziwieniu, tutaj pracuje się więcej niż w Polsce! Być może jest to spowodowane wprowadzonym systemem rozliczania pracy (bardzo dokładnym) i wymogiem przepracowania 8 godzin, w które przerwa obiadowa nie jest wliczana. W ten sposób przychodząc o 9 wychodzę o 18, kiedy jest już zupełnie ciemno. Kolejne odniesienie do Meksyku: tam też pracuje się więcej niż u nas, urlopu jest mniej, a ciężka grypa nie jest absolutnie powodem wystawienia zwolnienia lekarskiego... ktoś chce się przeprowadzić?
Po tygodniu pracy miałem opowiedzieć trochę o Polsce wszystkim w firmie. Ponieważ praktyka to nowe doświadczenie i kulturalna wymiana (także dla firmy, która praktykanta przyjmuje), AIESEC promuje tego rodzaju wydarzenia, tak aby brazylijczycy też się o Polsce czegoś dowiedzieli. Ja zacząłem prezentację pytając co już o Polsce wiedzą... no coż, poza papieżem, absolutnie nic. Kompletnie nic im się z Polską nie kojarzyło. Trochę szkoda.

Po prezentacji, ekipa ETEG-u, a właściwie jej połowa.

Wczoraj AIESEC organizował spotkanie dla firm, w którym szef ETEG-u opowiadał o dotychczasowych praktykantach. Ciekawe dowiedzieć się, jak to wygląda z drugiej strony. Każda firma szuka dobrych pracowników, także przez takie praktyki. Jak powiedział, ludzie z Europy są ogólnie dobrze wykształceni, nasze uczelnie dają dobre podstawy i dlatego chętnie przyjmuje ich na praktyki. Ponieważ dodatkowo szuka ludzi, którzy mają już jakieś doświadczenie (ja musiałem napisać mały projekt w Javie), dostaje w ten sposób tanich pracowników, których nie trzeba wszystkiego uczyć;) Od strony atmosfery w firmie, jak stwierdził, przyjazd praktykanta jest pewną nowością, która sprawia, że wszyscy chętniej wychodzą razem na kawę, aby poznać nowoprzybyłego (potwierdzam:)
Niedługo pewnie przyzwyczaję się do nowej pracy, i to chyba szybciej niż później - w końcu programowanie to programowanie, jednak dobrze wiedzieć, że będzie to coś ciekawego, a do tego w fajnej atmosferze.

Brazylijska biurokracja

2009-09-12T13:43:00.001+02:00

Bem-vindos ao Brasil - stwierdził mój szef gdy mu przedstawiłem moje wczorajsze przejścia z rejestracją jako obcokrajowiec w Brazylii. Niestety, ale nie wszystko jest tu jest tak piękne jak Brazylijskie plaże (i nie tylko plaże;).
Przybycie do Brazylii w celu innym niż turystyka potrafi być prawdziwą drogą przez mękę, która w moim przypadku jeszcze się nie skończyła. Otóż żeby tu pracować, należy najpierw postarać się o brazylijską wizę. Przyjemność taka kosztuje 60 dolarów i można ją w sumie bez większych problemów dostać w Warszawie po przedstawieniu odpowiednich dokumentów z Brazylii (w moim przypadku potwierdzenie z Brazylijskiej firmy). Następnie po przyjeździe należy się w ciągu 30 dni zarejestrować (tak jakbym już się nie zarejestrował na lotnisku). Wymaga to również wypełnienia paru papierów i odstania swojego w kolejce i naturalnie wniesienia kolejnych opłat. Zdziwiłby się jednak ten komu przyszłoby do głowy załatwić to po godzinach pracy, co to, to nie. Dział obcokrajowców pracuje od 8.30 do 16. Więc może w przerwie obiadowej? Też nie bardzo. Dział obcokrajowców ma przerwę od 12 do 13.30. Ostatecznie zostałem zarejestrowany wraz z odciskami palców. Aby otworzyć konto w banku muszę jeszcze dostać CPF, brazylijski numer numer identyfikacyjny, i jak podejrzewam również będzie trzeba za to zapłacić;)
Jak stwierdziła Ana Laura, moja koleżanka z Monterrey, biurokracja w Ameryce Łacińskiej jest problemem, którego do tej pory nikomu nie udało się rozwiązać. Bardziej ogólnie, istnieją tutaj zawody, których w Polsce nikt nie potrzebuje.
Gdy wracam do domu, nie mam kluczy do bramy głównej - to zadanie portero, który stoi przy bramie i otwiera tym których zna (uczciwie trzeba przeznać, że akurat on jest przydatny ze względów bezpieczeństwa).
Autobus jest obsługiwany przez dwie osoby - kierowcę oraz cobradora, który siedzi po środku i koło którego trzeba przejść i zapłacić za przejazd. Samo rozwiązanie jest dosyć kretyńskie, bo działa to mniej więcej jak jednokierunkowa bramka w supermarkecie, z tym, że jest ustawiona po środku autobusu. Tak więc w godzinach szczytu połowa autobusu zapłaciła za przejazd a połowa nie. Co więc gdy osoba która właśnie weszła chce niedługo wyjść? (a wsiadamy tylko przednim wejściem). No cóż, tylna część musi się jeszcze bardziej zgnieść, bo wszyscy przed bramką, którzy jeszcze nie zapłacili, muszą przejść przez bramkę i zapłacić (lub kombinować inaczej).
Podsumowując, moja fascynacja tym kontynentem jest wystawiona na ciężką próbę;)

PS. Być może ktoś zauważył, ale przybył nowy gadżet po prawej stronie. W końcu po namowach Cosmoza złamałem się i założyłem Twittera. Będę tam czasami wrzucał moje bardziej bieżące spostrzeżenia:)

Itapecerica

2009-09-08T04:26:00.002+02:00

Zaraz po przyjeździe do Belo Horizonte, po 10 godzinach w autobusie, wyszedł po mnie komitet powitalny:) Mój buddy Rafa (osoba mająca pomagać na początku pobytu) w towarzystwie dwóch koleżanek z AIESEC-u przyszli na dworzec i od razu zabrali mnie na powitalną imprezę. Miło przyjechać jak ktoś czeka, nawet jeżeli to standardowa procedura;) Litry zimnego jak lód piwa (i niech nikomu nie przychodzi do głowy wypić całej puszki samemu, dzielimy się wszystkim;) i Cachaçy. Kolejne osoby przychodzą i witają się tak, jakby się miesiące nie widzieli, a impreza trwa do 4 rano. Myślałem, że następnego dnia zobaczę swoje mieszkanie, ale nie udało się i to, bo zaraz po imprezie Rafa zaprosił mnie do swojej rodziny, do Itapecerica. Pojechaliśmy w 5 osób, oprócz mnie jeszcze mój współlokator Juan, peruwiańczyk, oraz kumpel i siostra Rafy.

Peruwiańsko-polsko-brazylijsko

Po trzech godzinach jazdy w brazylijskim stylu (częste zmiany pasów+siedzenie na ogonie) dojechaliśmy na miejsce. Przywitaliśmy się z rodzicami Rafy i od razu rozpoczęła się impreza:) Tata Rafy, Paulinho, z wyraźną frajdą spędzał czas z nami przy stole czy też grając w Wii później (tak, tu jest cywilizacja;) Nie byłbym sobą gdybym nie wspomniał o brazylijskim jedzeniu. A zatem nie różni się ono jakoś specjalnie od tego co można zjeść u nas - można ale się nie je. Często widzę feijão,gotowaną fasolę podobną do meksykańskiego frijoles (tyle ze z nieco innej, jaśniejszej fasoli). Do tego palmito czyli serca palmowe. A na deser na przyklad doce de leite. Często jednak jedzenie jest zupełnie normalne, powiedziałbym, że w Meksyku było bardziej egzotycznie. A przede wszystkim tańsze ;) Niestety, ale ceny w Brazylii często podobne są do polskich, a niekiedy wręcz ocierają się o szaleństwo (pół godziny internetu za prawie 8zł)

Centralny plac w Itapecerica

Tak się złożyło, że w sobotę Brazylia grała z Argentyną i wygrała 3-1. Paulinho, u którego gościliśmy był wielkim fanem, a po trzecim golu wyszedł na balkon uczcić zwycięstwo paroma donośnymi okrzykami. (zupełnie znaczenia nia miał tu fakt, że mecz leciał w drugim pokoju, a my jedliśmy długą kolację). Zaraz po golu wyciągnął flagę i tak oto zostałem fanem drużyny brazylijskiej:

Na koniec zapraszam do galerii, która będzie teraz aktualizowana równolegle z blogiem. Chciałbym również wprowadzić pewną poprawkę do wcześniejszej notki. Faktycznie to w Brazylii jest zima, która wczoraj wyglądała tak, że było 32 stopnie:)

Brazylia!

2009-09-08T01:26:00.002+02:00

Po roku przerwy w prowadzeniu bloga znowu nadaję;)
Tym razem uciekając przed polską zimą trafiłem do Brazylii. A konkretniej o tu:

Wyświetl większą mapę
Jeżeli wszystko pójdzie zgodnie z planem, posiedzę tu ok. 8 miesięcy z czego większość przepracuję w firmie ETEG jako praktykant.

Mam tylko nadzieję, że nie uznają tam, że Brazylia jest dla mnie wystarczającą atrakcją i nie trzeba mi dawać nic ciekawego do zrobienia;)

Gdy pisałem pierwszy wpis siedziałem w autobusie z Sao Paulo do Belo Horizonte, drugim już, bo żeby nie było za prosto, pierwszy zepsuł się w połowie drogi. Pierwsze wrażenie klimatyczne wypada dość marnie. Cały dzień pada, temperatury nienadzwyczajnie wysokie, ale chociaż dopiero zaczyna się wiosna i tak jest wszędzie zielono. Egzotyki wielkiej póki co nie ma, palmy i inne rośliny rosnące na ceglastoczerwonej ziemii nieco ratują sytuację, Samo Sao Paolo, w którym co prawda byłem przejazdem, do pieknych miast nie należy, no ale tutaj nie oczekiwałem zbyt wiele. Przejazd z lotniska na stację autobusową był okazją do podziwiania slumsów i wysypisk śmieci.

W oczekiwaniu na autobus z lotniska pogadałem jeszcze z dwoma brazylijczykami, którzy wracali z pracy w Europie, ponarzekali na kryzys w Hiszpanii i ostrzegali przed niebezpieczeństwami Sao Paulo. Przypomnieli też, że tutaj nikt nie mówi ani po angielsku ani po hiszpańsku, co dzisiajsza awaria autobusu i moje próby uzyskania jakichś informacji na skróty zdały się to potwierdzać;)

Poza tym powiedziałbym jest jakoś... europejsko;) Ludzie to faktycznie mieszkanka, od zupełnie białych, do zupełnie nie-białych;) Ale poza tym, podobnie jak w Meksyku klasa autobusów zdecydowania wyższa niż w Polsce (zapewne po części z powodu ogromnych odległości i braku pociągów). Zapewne nie będzie tu tyle przygód i egzotyki co rok temu, ale miejmy nadzieję, że będzie o czym pisać. A jak nie będzie, to powstanie blog kulinarny;)

Powrót do domu

2008-08-26T11:43:00.006+02:00

Od soboty rano jesteśmy w domu. Cały nasz powrót możemy określić jako wielki fart. Gdy dojeżdzaliśmy na miejsce okazywało się, że akurat w jakiś sposób możemy jechać dalej. W Suczawie w Rumunii, dokąd przyjechaliśmy z Istambułu (19 godzin) okazało się, że jedynym sposobem na dotarcie do Polski jest przejazd przez Ukrainę.Tam też złapaliśmy busa, którego kierowca wpasowywał się w moje wyobrażenie o radzieckim traktorzyście:) Jako człowiek doświadczony jazdą na tym odcinku wiedział, że parę hrywien bardzo przyspiesza kontrolę paszportową, a ich brak nierzadko może ją znacznie spowolnić. W ten sposób po dwóch godzinach znaleźliśmy się Czerwińsku. Dalszą drogę - marne 154 kilometry - jechaliśmy ponad 4 godziny. Tam po prostu nie dało się wiele szybciej jechać. Dodajmy jeszcze wyjątkową ślamazarność kierowcy, do którego ktoś zadzwonił w drodze i który uznał za stosowne zawrócić kilka kilometrów w celu załatwienia swoich spraw. Po przyjeździe do Iwano-Frankowska - kolejny raz mamy szczęście! Za 5 minut odjeżdża autobus do Warszawy:)
Dla tych którzy wytrzymali aż tyle, mapa naszej trasy (nieco naciągana, bo kto wie którędy jechały te autobusy...)

Wyświetl większą mapę

Czy warto było jechać? Zdecydowanie tak! Po dwóch wakacyjnych wyjazdach siłą rzeczy porównuje się obie przygody i zastanawia gdzie było lepiej. Cóż, nie będę kręcił - Meksyk jest zupełnie nieporównywalny z Turcją (a raczej z jej zachodem aby oddać sprawiedliwość), to tam można natknąć się na prawdziwą egzotykę i rzeczy które sprawiają, że otwieramy buzię ze zdziwienia. Nie wszystko można gładko zaplanować i z różnych powodów byłem tam tylko miesiąc. Oba wyjazdy pozwoliły mi jednak zauważyć wiele różnic, ciekawych zjawisk i oczywiście rozbudziły apetyt na więcej i dłużej:)

Moje powyjazdowe spostrzeżenia (dla niektórych zapewne banalne):
- ludzie są tym bardziej życzliwi im mają więcej słońca - wystarczy wytknąć nos na południe od Polski, stanąć z mapą a zaraz znajdzie się ktoś kto sam z siebie zechce nam pomóc (czego doświadczyliśmy w każdym odwiedzonym przez nas kraju)
- język angielski nie zawsze wystarcza aby bezstresowo podróżować, na wschód od Polski rosyjski przydaje się (a raczej przydałby się...) tam gdzie bym się tego zupełnie nie spodziewał (wielokrotnie w Istambule)
- Rumuni mają zupełnie niezasłużenie złą reputację w Polsce, spowodowaną oczywiście przez napływających tu cyganów, którzy w Rumunii są jednakowo źle postrzegani. Nam przydarzyło się tyle dobrych rzeczy z ich strony, że nasz sposób patrzenia na nich zmienił się zupełnie.
- Nie trzeba jechać do Meksyku, żeby znaleźć się w prawdziwym bałaganie i nie wiedzieć co zrobić. Są państwa w których bałagan daje się we znaki o wiele bardziej. Zresztą, co jak chyba udało mi się pokazać na zdjęciach wcześniej, Meksyk to nie trzeci świat jak wiele osób mi to sugerowało przed wyjazdem:)
- Zwiedzanie Europy wymaga wiedzy lub dobrego przewodnika. Dopóki nie poznamy historii danego miejsca, nie dowiemy się czegoś o zwyczajach, oglądanie kolejnej budowli będzie męką (wystarczy spojrzeć na wycieczkowe tłumy które ciągną zobaczyć Troję, a to co zastają na miejscu to kupa gruzu - no cóż, jak tu być zainteresowanym). Oczywiście są miejsca, które wzbudzają zachwyt jednakowo u wszystkich, ale nie oszukujmy się, ile jest takich miejsc? Wiem, że w tym momencie napisałem coś co, gdyby więcej osób to czytało, sprowadziłoby na mnie oskarżenia o ignorancję kulturalną. Ale choć globalizacja ma wiele pozytywnych cech to sprawia, że musimy szukać dalej, jeżeli chcemy zobaczyć coś nowego.
- i wreszcie - im dalej jedziemy, im mniej ludzi masowo tam jeździ tym są dla siebie życzliwsi, ciekawi, bardziej otwarci. Wszędzie gdzie się zatrzymywaliśmy w Meksyku poznawaliśmy kogoś nowego, wymienialiśmy się doświadczeniami, czy po prostu szliśmy na piwo:) Podróżując po Europie spotykamy się z większą "masówką" - nikogo nie interesuje skąd jesteś, dokąd jedziesz, spanie w dormitoriach w hostelu wcale nie jest gwarancją poznania kogoś. To raczej z miejscowymi mieliśmy większy kontakt niż z całą masą backpackerów. Ale może to po prostu zbieg okoliczności.

A tak z innej beczki, czy w Polsce 5 lat temu nie było cieplej o tej samej porze roku?

Çanakkale,Selçuk,İzmir

2008-08-21T11:59:00.011+02:00

Opisanie trzech miast w ktorych bylismy w jednym wpisie wiele osob uznaloby zapewne za razaca (przepraszam, nie ma polskich literek...) powierzchownosc, ale jako ze mamy tylko godzine do odjazu z Istambulu, postaram sie jakos szybko tu zmiescic:)

W niedziele wyjechalismy z Istambulu do Çanakkale. Podroz czesciowo autobusem, czesciowo promem po morzu Marmara.

Okolo 40 stopniowy upal nie przeszkadzal oczywiscie Turkom w popijaniu jeszcze cieplejszej herbatki:) Ale to rzeczywiscie dziala, herbata lepiej gasi pragnienie niz zimna cola.

Kolejnego dnia pojechalismy zobaczyc ruiny Troi. Wlasciwie wiedzielismy ze po ruinach cudow sie nie nalezy spodziewac, ale mozna by oczekiwac jakiejkolwiek proby rekonstrukcji (tak jak to mialo miejsce w Meksyku).

Kon byl wlasciwie glowna atrakcja:> Ruiny chyba troche mniejsza:

W Çanakkale wybralismy sie jeszcze na plaze i powiem szczerze ze zadziwila mnie glownie zapachem ryb i przeplywajacych kontenerowcow. Plaza skladala sie glownie z grubego piasku pelnego badyli i zgnilej trawy. Samo Çanakkale bylo calkiem ladne i niedrogie, na pewno tansze od Istambulu. Szybko jednak sie stamtad zabralismy do Selçuka, miejscowosci polozonej jakies 300 km na poludnie. Male spostrzezenie co do ich transportu - tureckie drogi, przynajmniej te po ktorych poruszaly sie autokary ktorymi mielismy okazje jezdzic sa naprawde dobrej jakosci, zauwazalnie lepsze niz nasze. Podobnie autobusy, nie da sie ukryc ze istnieje pewien balagan, bo nie widac bylo zadnego centralnego spisu polaczen, a jedynie stokiladziesiat biur, z ktorych kazde oferuje polaczenia w sobie znanym kierunku. Z drugiej strony, wystarczy wejsc do jednego z nich i rzucic np. 'Romania' a chociazby biuro z ktorego mozna sie tam zabrac znajdowalo sie na drugim koncu stacji zaraz zostaniemy tam zaprowadzeni. Niekiedy jednak, jak dzisiaj, nasza cierpliwosc moze byc wystawiona na ciezka probe - po powrocie do Istambulu, szukalismy autobusu do Rumunii (znalezlismy rowniez jeden do Polski, ale dopiero w sobote - swoja droga, firma Vardar oferuje poloczenia Warszawa-Istambul za 100$ dla polakow i 110 euro dla obcokrajowcow:)

Wracajac do pobytu w Çanakkale, przed wyjazdem z tamtad siedzelismy sobie w lokalu nad woda popijajac Çay i popalajac Narghile oraz grajac w szachy. Wtedy tez zaczepil nas pewien Turek proponujac gre, a pozniej zabral nas do chyba tylko jemu i innym turkom znanej jadlodajni gdzie za ulamek tego co zaplacilibysmy w restauracji moglismy sprobowac tureckich specjalow:)

W kazdym miescie mozna sie natknac na sprzedawcow owocow przemierzajacych uliczki swoimi rowerowozkami;)

Mozna kupic na przyklad swieze figi (tak nam sie w kazdym razie wydaje, bo ksztalt jest podobny do tych zasuszonych):

Kolejnego dnia wybralismy sie do Selçuka, kolejne 300km na poludnie. Tam tez trafilismy do tureckiej lazni:)

Do tego zobaczylismy Efez, ktorego ruiny znajduja sie w stanie nieporownywalnie lepszym od Troi, chociaz upal troche zniechecil nas przed bardzo dokladnym zapoznawaniem sie z kazdym zakamarkiem:>
Samo dojscie do ruin zajmuje tez sporo czasu, ale po drodze mozna napotkac i takie atrakcje:
W poblizu Selçuka znajduja sie tez pozostalosci swiatyni Artemidy. Pamietacie Aya Sofia z poprzedniego wpisu? Zostala wzniesiona w ciagu 5 lat, ale nie ma nic za darmo. Materialy pochodzily z innej budowli, bylego 7 cudu swiata, ktory teraz wyglada tak:

Bedac w poblizu odwiedzilismy jeszcze İzmir, a tam Necipa, mojego wspolokatora z Hamburga. İzmir wywarl na nas wrazenie nowoczesnego, rozwinietego miasta, ktore jest swietnym miejscem do zycia. Sam Necip mowil zreszta, ze nie spotkamy tam takiej mieszanki jak w Istambule, poziom zycia jest wyzszy, a mieszkancy bardziej prozachodni. Widac to zreszta na ulicach İzmiru, kobiet okrytych Burkami jest zdecydowanie mniej niz w bylej stolicy.

To prawda, ze jako turysci nie mielismy tam wiele do zobaczenia, ale trudno nie docenic wrazenia jakie miasto wywiera. Nad brzegiem morza polozona jest jedna z glownych ulic İzmiru, w srodku miasta mozna natknac sie na palmy ktore przypominaja nam o srodziemnomorskim polozeniu miasta. Pierwsze wrazenie egzotyki jest chyba wlasnie wieksze w İzmirze niz w Istambule, chociaz moze nie potrafie byc obiektywny bo wszedzie teraz szukam palm;)

Nawet tam jednak sa miejsca ktore warto odwiedzic, zeby zrobic przedwyjazdowe zakupy. My trafilismy na bazar, ktory chociaz ustepuje Wielkiemu Bazarowi w Istambule, to jest wyraznie tanszy. Zdjec nie wrzucam, poza jednym ktore nas zaciekawilo:

Tak - to sa male kurczaki. Ciekawe czy z niebieskiego i zoltego wyjdzie zielony?:P

Na tym konczymy relacje z Turcji, wracamy do Polski (a chwilowo do Rumunii a dalej bedziemy kombinowac:).